De orde van de Tijd - Informatie: Synopsis

René aldus bezocht de Wetenschappelijke School der Magie en leerde vele toverformules en kunsten om zijn leven en lot in de hand te hebben. Maar hij was niet tevreden. Er waren een paar dingen die hij nog niet wist. Hij had er werkelijk geen idee van hoe hij zijn geluk kon bestendigen of hoe hij tot een definitief besluit moest komen. Ook wist hij niet hoe hij onbevreesd kon zijn, noch besefte hij werkelijk wat zijn naam nu eigenlijk inhield. Met andere woorden: René, hoewel op zijn talenten aangesproken door zijn scholing, moest de Tijd van Zijn Leven nog vinden.

Goed, het begint dus met de naam. De gelukzoeker stelt de vragen en Anand Aadhar, zijn alter-ego in de gedaante van de in het Westen opgegroeide yogabeoefenaar, geeft de antwoorden.

Wat is nu de betekenis van René, mijn naam?

René, een frans woord voor wedergeboren zijn, heet dvija in het Sanskriet, hetgeen zowel het gereincarneerd zijn kan inhouden als het in dit leven met een nieuw leven begonnen zijn. Een nieuw leven beginnen houdt een heroriëntatie in. Daarvoor zijn deze gesprekken van ons bedoeld.

En nu de onbevreesdheid.

Hoe raakt René onbevreesd?

Als hij middels deze navraag bij een vertegenwoordiger van de yoga-discipline als ik ingevoerd of geïnitieerd raakt, moet hij, teneinde onbevreesd te raken, een andere geestestoestand ontwikkelen. In feite moet hij zijn troost vinden in zichzelf op een zodanige manier dat hij inziet dat naar de fundamentele drievoudigheid van de werkelijkheid van de ziel die staat voor 1) de velden van zijn handelen, 2) de principes van zijn gedragswijze, en 3) zijn levensspel binnen de maatschappelijke orde, alle mensen zoals het hoort samenwerken op weg naar een stabielere vorm van bewustzijn. Ten einde onbevreesd te zijn moet hij de vrede van die geestesstaat zien te vinden die naar daad, woord en gedachte 1) hem niet in de steek laat als hij met het zijne bezig is, 2) hem niet in het ongewisse der onwetendheid laat in geval van moeilijkheden, en 3) zijn vertrouwen niet beschaamt, zelfs niet bij zijn dood. Met andere woorden: hij moet een tijd van leven vinden die niet door wat dan ook kan worden verslagen. Aldus ontdekt hij de zin van zijn bestaan en is hij, bevrijd van zijn angst, in staat welke uitdaging ook tegemoet te treden.

En dan het geluk.

Hoe is René nu gelukkig dan?

Voor het heil van zijn geluk moet hij een nascholingscursus volgen bij de Meester der Filognosie genaamd Aadhar, zijn alter ego, een geestelijk leraar die de Heer van de Yoga vertegenwoordigt en die hem helpt om zijn weg in de samenleving te vinden met de magie van zijn wetenschap en het met zichzelf en met anderen goed te kunnen vinden. Filognosie, stelt de aan de westerse geest aangepaste wetenschap voor van het vinden en vasthouden van de liefde voor die soort van kennis die iemand, die opgaat in het dienstverlenen, gelukkig maakt als ook anderen gelukkig maakt die van een soortgelijk respect zijn. In feite kunnen de twee niet worden gescheiden. Filognosie definieert de werkelijkheid van de ziel, en heeft niet enkel betrekking op de kennis van schoolboeken, de wijsheid, toverformules en klassieke kunsten. Neen, het is de wetenschap van het vinden van de liefde voor de methode, de feiten, de kunst, de overstijging, de persoon, en het bepleiten van de zaak van het hebben van een goede tijd met alle mensen tezamen als een gemeenschap.

De cursus 'Filognosie of de Orde van de Tijd'

Waar bestaat de leerstof dan allemaal uit?

René, die is verdeeld in drieën met ieder twee secties.

- I Wetenschap:

- Sectie a: Ontnuchteren; teneinde bevrijd te raken van illusie ten aanzien van de essentiële feiten van de tijd.
- Sectie b: Veldbeheersing; om evenwicht te ontwikkelen in de verschillende velden van handelen.

- II Spiritualiteit:

- Sectie a: Emotionele Expressie: om met de juiste zin voor verhoudingen analytisch verantwoord je uit te drukken met een kunstvorm als b.v. het zingen of het schilderen en zo ook je innerlijke evenwicht te vinden.
- Sectie b: Waardenbeheersing: om de basisformules te beheersen - ook in de zin van de tijden ervoor - voor het heil van de persoonlijke stabiliteit en de zelfbeheersing, en om aan de voorwaarden te voldoen om stand te kunnen houden in de uitoefening ervan.

- III De Persoon

- Sectie a: Identiteitsbeheersing: om het spel van de orde te kunnen spelen en zo een leven te hebben en je levensopdracht te vinden.
- Sectie b: Retoriek: wat je tegen anderen moet zeggen teneinde de zaak te bevorderen en te verdedigen.

Ben je er klaar voor? Kies een sectie, en ik, Aadhar, zal het voor je uiteenzetten, René, in de dialoog ermee waarin we de dualiteit van de uitgeduide drievoudigheid van de filognosie bespreken zullen, welke de allesomvattende benadering van de geestelijke kennis vormt die vedisch de 'darshana's' van de 'âtma-tattva' worden genoemd: de visies op de werkelijkheid van het zelf, de zienswijzen wat betreft het principe van de ziel, de zes vormen van geestelijke liefde die je nodig hebt om gelukkig te zijn en anderen ook naar dat geluk te kunnen leiden.

Dialoog een I-a: Ontnuchteren

Ten einde vrij te zijn van illusie René, moet je de feiten van het leven en het materiële universum onder ogen zien. Je moet ze zien zoals ze zijn. Voordat je ook maar iets onderneemt, voordat je een beslissing neemt, kijk dan eerst eens heel goed om je ervan te vergewissen waar je mee te maken hebt.

Wat heb je te zeggen over dat onderwerp van de illusie en de tijd?

Beste René, de tijd vormt het leven van het universum bestaande uit de heilige drie-eenheid van de natuurkunde: de tijd, de ruimte en de materie. De tijd brengt de geestloze materie tot leven. In feite is alles wat bestaat iets wat leeft, en dat geldt niet enkel maar de rondbewegende levende wezens en de niet-bewegende zoals de planten, maar ook de stenen die een leven hebben, ook al is het een beetje een saai bestaan. Als je zorgvuldig kijkt diep binnen in de dode materie zal je ontdekken dat het enkel maar harde energie is, energie die heel druk bezig is in zichzelf zodat die hard is. Zachte materie van levende wezens is dynamischer, meer ontspannen, relaxter, vitaler, reactiever, maar ook tijdelijker van vorm: ze gehoorzaamt aan de wetten van de tijd op een bepaalde manier; op een voorgeprogrammeerde manier, niet enkel maar door een eventuele cultuur, maar ook op een manier die ingebouwd is in de genen van alle levende wezens, in de cellen van al de levende lichamen, precies zoals een programma geïnstalleerd op een computer. Dit geprogrammeerde leven noemen we het geconditioneerde leven omdat het werd teweeggebracht en gefixeerd door omstandigheden in het verleden en zo de aanpassing vormt van het organisme aan zijn omgeving. Een deel van de conditionering behoort tot de hardware van het lichaam en kan niet worden veranderd, het is verantwoordelijk voor de vorm van het lichaam en de basisfuncties. Een ander deel ervan, het culturele gedeelte, werd tijdens het leven aangeleerd en is meer inschikkelijk, zoals het is met het eten van een broodje of van müsli 's morgens; je hebt de keuze. De natuur beheerst jou, het aangeleerde kan jij beheersen. Aldus zijn, gegeven een zekere mate van eigen beheersing, al onze levens geconditioneerd, van de levens van een enkele plant tot de levens van gehele planeten. Maar we zijn geen simpele machines die zijn voorgeprogrammeerd en zelfgeprogrammeerd. Er

sprake van een positie van een zekere onbepaaldheid in ons materiële bestaan. We kennen zo dus enige vrijheid om ons leven te kunnen overzien en op dat niveau van normen en waarden eventueel in te grijpen. Op ieder willekeurig moment kunnen we uitmaken voor welke leiding we kiezen met onze voor de rest behoorlijk vergaand in gedragspatronen gefixeerde vitale materie en genen. Zo kunnen we aldus concreet bezig zijn als materiële vormen die materiële dingen doen of kunnen we ons bezighouden met meer abstracte zaken die dichter in de buurt liggen van het gedragsprogramma en het gezag van de programmering die ons onder controle heeft. De laatste positie van het kernbelang noemen we metafysisch, transcendentaal, bovenzinnelijk of ontstegen aan of van het voorbije en met dat zullen we ons bezighouden in het volgende tweetal secties van onze cursus die gaan over het spirituele. Laten we eerst eens de manieren en de problemen bekijken van ons recht-toe-recht-aan materiële bestaan.

Wat zijn die problemen?

Beste René, we houden ervan te leven en ons rond te bewegen, maar vanwege onze vrije wil zijn de dingen niet zo zeker als we zouden willen. Je medemensen kunnen zich van je verwijderen of een ongeluk krijgen of in de gevangenis belanden als ze de verkeerde dingen doen, of ze zijn misschien helemaal niet zulke goede mensen: ze kunnen je misbruiken of je verwaarlozen en je niet respectvol behandelen of je niet accepteren zoals je bent. En ook je vrienden en intieme relaties kunnen je verraden uit zelfzucht of je problemen bezorgen met leugens, geweld, hebzucht en misbruik. Natuurlijk moet je opgevoed zijn en in staat zijn uitdagingen aan te kunnen, en heb je daarvoor ook ondersteuning nodig, en dat controle moeten hebben van jou kant is één probleem. Een ander probleem is dat verwanten, vrienden en buitenstaanders op hun beurt ook weer opgevoed moeten zijn en een dergelijke ondersteuning nodig hebben om controle te hebben met het zich naar behoren respectvol gedragen. Aldus zijn deze waarheden ook op hen van toepassing. Daarenboven kan de grotere natuur ook problemen geven als met hitte, kou, aardbevingen en overstromingen, en zo moeten we dus ook daar rekening mee houden.

Wat is de oorzaak van die problemen?

Beste René, de problemen die wij menselijke wezens hebben zijn er vanwege de illusie: we zien de dingen van de materie en het leven niet altijd zoals ze zijn. We zien niet meteen in dat enkel het lichaam van dienst zijn en niet de ziel van het metafysische kernbelang, inhoudt dat er dan geen goede sturing is van ons gedrag en dat er dus ook niet zomaar een gecoördineerde en veilige samenleving is die zichzelf bijstuurt en waar je dan op kan vertrouwen. De reden hiervan is dus het materiële verlangen; omdat mensen het anders willen hebben dan vanuit het kernbelang is aangewezen. Men is dan, met het oppervlakkige van het enkel met de materie leven en het missen van de kwaliteit van de ziel, ontevreden of verveeld, geërgerd of wellustig en zo kunnen we onszelf dan dingen zien doen die we niet zouden moeten doen. Natuurlijk moeten verkeerde zaken worden recht gezet, en kan zo bezien ontevredenheid, verveling, ergernis en lust gerechtvaardigd zijn. Soms is het goed de dingen anders aan te pakken en jezelf te corrigeren, maar soms ook is het, met het verstand verbijsterd door het materiële belang en het dan niet meer weten naar welke norm we zouden moeten corrigeren, niet zo goed en leidt het tot rampspoed, chaos, toestanden en zelfs oorlog; tot zelfs nog meer ontevredenheid, verveling, ergernis en wellust. En op die manier kan de mensheid zich dan bevinden in een neerwaartse spiraal die tot de hel voert. Men kan van kwaad tot erger vorderen of weer op het goede pad geraken. Dus, om niet verkeerd terecht te komen, moeten we er zeker van zijn een plan te hebben om dat kernbelang van de ziel te dienen, er zeker van te zijn dat we de dingen juist bekijken, zodat we de zaken van het leven kunnen respecteren zoals ze zijn en we aldus in staat zijn om de juiste beslissingen te nemen.

Wat is dan de juiste manier om tegen de zaken van het leven aan te kijken?

Beste René, we hebben wetenschappelijke richtlijnen, morele stelregels en religieuze en politieke beginselen. In deze twee eerste secties zullen we ons bezighouden met de wetenschappelijke. Er is, in de wetenschap, om te beginnen een methode die we nodig hebben om ons te verzekeren van de waarheid der dingen. Deze methode bestaat eruit eerst te bepalen wat het onderwerp van onderzoek is, laten we zeggen honden: b.v. 'Ik hou van honden'. Vervolgens kan je dan stellen wat het probleem is met honden, b.v. dat ze bijten en blaffen en dat ze andere dieren op moeten eten. Deze worden de these en de antithese genoemd die het probleem aan de orde stellen van ons onderwerp van studie. Vervolgens is er dan een tegenargument nodig om het probleem op te lossen: honden moeten aan de lijn en het kan niet worden toegestaan dat ze doden voor hun voedsel, dat moeten we dan voor hen doen. Dan kunnen we een conclusie trekken: ja het is mogelijk van honden te houden en ze als huisdier te houden, mits je er goed voor zorgt en je er geen moeite mee hebt om dieren te doden voor hun voedsel. Vervolgens kunnen we dan tot de samenvatting komen dat dat misschien zo wel is voor alle andere dieren: ja we kunnen de beesten in het algemeen wel houden mits we goed voor ze zorgen, maar honden en katten dus eigenlijk niet als we een vegetariër zijn en geen dieren willen doden. Aldus hebben we door het afwegen van argumenten en tegenargumenten ontdekt hoe het met de honden zit. Laten we dan nu dit argument terwille van de methode voor het achterhalen van de waarheid uitbreiden tot het onderwerp van het leven in het algemeen. Het leven in het algemeen, zoals we reeds bij de eerste vraag zagen, wordt omschreven als een functie van de tijd. De tijd zegt ons of we een leven hebben of niet. Geen tijd, is helemaal geen leven. Tijd is dus fundamenteel voor de levenskwestie. Om zodoende dan de vraag te beantwoorden van hoe we op de juiste manier naar het leven in het algemeen moeten kijken, gaan we op een systematische wijze te werk volgens de opzet van de methode zoals we die bespraken met de honden. Dus stellen we eerst dat de tijd het leven is. Het probleem is dat de tijd ook een eind aan ons leven maakt en dat om die reden we in angst moeten leven te sterven en dat we dus wel eens een hekel aan de tijd zouden kunnen hebben of er bang voor zijn. Het tegenargument luidt nu dat de tijd niet enkel maar lineair van het ene moment naar het andere gaat en tot de dood leidt, de tijd vormt ook patronen: de conditioneringen waar we het zo-even al over hadden. Deze patronen, die vastgelegd zijn als tijdverslagen in onze genen en in onze culturen, tonen aan dat de tijd niet enkel maar een doder is maar ook een maker, een schepper; de tijd is als een vorm van God verantwoordelijk voor de orde van het leven van alle levende wezens. Dit wordt klassiek gerespecteerd met de zegswijze 'zo boven zo beneden'; zoals de orde van de tijd in de hemel is, zo is hij op aarde geschapen. We moeten daar ook aan toevoegen dat die tijd, lineair en cyclisch als hij is, ook een tegendeel van tijdloosheid kent dat we de ervaring van de tijd noemen of het bewustzijn van de tijd. De conclusie dan, om de volgende derde stap na de these/antithese en het tegenargument te maken in de methode, is dat de tijd inderdaad destructief en angstwekkend is, maar dat we met de tijd kunnen leven vanwege zijn positieve eigenschappen van conditioneren en bewustzijn die ons de zekerheid bieden van een structuur en het besef om keuzes te kunnen maken. De samenvatting ter besluit van de methode luidt dat de tijd en het leven op prijs kunnen worden gesteld met een gepaste indeling van respect, als we naar behoren onderscheid maken tussen de verschillende vormen van tijd. Als we dat niet doen zouden we in de illusie verkeren dat de tijd en het leven enkel maar lineair zinloos zijn en het allemaal slecht en betekenisloos enkel maar tot de dood zou leiden. Als we niet de werkelijkheid van de drievoudigheid van de tijd zouden zien, zouden we te lijden hebben onder de angst en de duisternis van de onwetendheid. En nu kunnen we dus met onze levenstijden omgaan zoals ze zijn, vrij van illusie. We zijn ontnuchterd door het methodische respect voor de volledige werkelijkheid, de waarheid van de zaak in kwestie.

Is dat alles wat ons te doen staat?

Wel, nee dus René. Er is nog veel meer te doen over de illusie aangaande het onderwerp van de tijd en ook nog veel meer daarbuiten. Maar wat we nu zeiden over de tijd is het meest fundamentele. Om tot een besluit te komen over de werkelijkheid van de cyclische tijd en het tijdbewustzijn moeten we nog een paar andere dingen met onze methode onder de loep nemen. We hadden het nog niet over de orde van de tijd. We kwamen alleen maar tot de conclusie van drie verschillende soorten van tijd, niet tot enig schema om de tijd te kunnen respecteren. Als we een samenleving willen hebben van mensen die van dienst zijn, hebben we tijdschema's nodig, afspraken over onze tijden van werken en slapen en dergelijke. 's Nachts bijvoorbeeld willen we geen kabaal en gedurende de dag willen we dat onze handelingen zinvol en effectief zijn zoals het samen de maaltijd gebruiken. En aldus hebben we klokken en kalenders die ons zeggen welke datum het is en hoe laat het is met het cyclische van de tijd zodat we onze handelingen kunnen coördineren en afspraken kunnen maken.

Hoe verkeren we dan in illusie of zijn we anders van respect voor de waarheid met onze tijdschema's?

Beste René, wat betreft de orde van de tijd van de mensen op deze planeet hebben we verschillende culturen die de zaak compliceren. Dat is één zijde van de munt van de tijd. Anderzijds kennen we verschillende referentiepunten voor het respecteren van het cyclische van de tijd zoals die in de natuur is. We kunnen onze dagen instellen naar de zon, de maan en de sterren. Al deze natuurlijke fenomenen tezamen vormen, met het krachtveld van de ether, het volledige van het natuurlijke patroon van de lineair/cyclische tijd en het bewustzijn ermee dat we niet goed kunnen ontkennen op straffe van een zinloos bestaan.

Wat is dan de waarheid van de cyclische of lineaire tijd en het bewustzijn ervan?

Beste René, laten we de methode weer toepassen. Zoals we dat deden met de honden en de verdeling van de tijd in drieën. Nu hebben we als onze these de orde van de tijd zoals we die respecteren in onze cultuur en dat is waar we van houden. Het probleem daar tegenover aan de orde gesteld is dat die cultuur van onze kalender en klok van illusie kan zijn aangezien we afwijken van andere culturen en van de natuur ermee, en dat we dus niet stevig verankerd zijn en met de benen op de grond staan met de aarde en onze medemensen inzake de aangelegenheden van de tijd op deze planeet. Het tegenargument vervolgens is dat dat helemaal niet zo'n probleem is aangezien we het verschil kunnen aanduiden, een klok kunnen corrigeren en een kalender kunnen schrikkelen, het politiek kunnen bespreken, of een ritueel van respect kunnen opvoeren om de overtreding van respectloosheid tegen te gaan. De conclusie die we dan mogen trekken is dat het mogelijk illusoire effect van de orde van tijd van onze voorkeur kan worden bestreden met een klok die op de zon is ingesteld en een kalender die naar de maan luistert, zowel als middels een filosofisch/politiek debat, door religieuze oefeningen van respect en door het bewust vergelijken van twee kalenders en klokken of door het afzetten van die aanduidingen tegen de actuele posities van de zon, de maan en de sterren. De daarop volgende samenvatting is dat al de tijdculturen op deze planeet met ieder hun eigen gewoonten van tijdbeheer een gemeenschappelijke orde kunnen vinden in de wetenschap die ons klokken biedt die de zon volgen voor het heil van de geldigheid, in religies die ons met de noodzakelijke moraal erbij constant herinneren aan de oorspronkelijke natuur, in politieke debatten die het onlogische, het onredelijke en de vervreemding bestrijden in compensatie en door de multiculturele tolerantie en het wederzijds respect dat Moslims toestaat te buigen voor de zon en Hindoes om de maan te vieren, terwijl de Christenen de data van Kerstmis en andere feestdagen op de zonnekalender hooghouden. In de laatste sectie zullen we verder uitweiden over het onderwerp van de tijdpolitiek. Tot zover hebben we met dit methodisch onderzoek naar de waarheid van de orde van de tijd de weg vrijgemaakt om de illusie te bestrijden in het algemeen en samen te leven in vrede ondanks onze verschillen.

En hoe zit het met de tijdloosheid in het ervaren van de tijd?

Met dat onderwerp zullen we ons bezighouden in de volgende afdelingen van de spiritualiteit en de persoon, beste René.

Hoe precies moeten we dat wat je zei realiseren zonder enige training in de wetenschap van de astronomie, de theologie, de filosofie en de politiek te hebben genoten?

Beste René, om de tijd van de natuur te checken hebben we zonnewijzers en een tempometer op het internet om de positie van de zon uit te zoeken, we hebben kalenders die de maanfasen aangeven zodat je regelmatig met de maan kan zijn als je dat wilt, en naar de sterren hebben we een tijd op de kalender - die GMT op het ogenblik valt in de nacht van de zesde op de zevende juli - die het dynamische punt markeert in de sterrenhemel waar omheen al de sterren in ons sterrenstelsel ronddraaien. Deze tijd op de kalender die, met de tijd dat de aarde het dichtst bij het centrum van de melkweg staat, het galactisch nieuwjaar zou kunnen worden genoemd, verschuift met ongeveer 20 minuten per jaar voorwaarts door de kalender (de z.g. precessie van de equinox). De sterren kan men dus collectief vieren met een jaarlijkse feestdag of individueel met je verjaardag die ieder galactisch jaar dan ongeveer twintig minuten later valt. Aldus kunnen we van een astronomisch respect zijn voor de zon, de maan, de sterren en het krachtveld van de ether dat ze bij elkaar houdt.. Wat betreft de theologie hebben we kerken, tempels en moskeeën met getrainde theologen die je op de hoogte kunnen stellen en al het onderricht kunnen geven dat noodzakelijk zou zijn om in dezen voor God te leven. Wat betreft de filosofie hebben we paradigma's of wetenschappelijke denkmodellen die de universiteiten en andere instituten van onderwijs beheersen, en voor het politieke respect hebben we politieke partijen om het debat over dit alles te organiseren.

En zijn die verschillende opties van tijdbeheer nou allemaal even goed of bestaat er een voorkeur?

Overeenkomen met de natuur, de oorspronkelijke werkelijkheid van de tijd die ons leven gestalte gaf evolutionair, bespaart je de energie van de compensatie die je nodig hebt als je niet overeenstemt. Denk maar aan ploegendiensten in het bedrijfsleven die mensen in een gezin of een prille relatie minder goed doen samenleven als er steeds iemand ligt te snurken, of die iemand sneller uitputten als men van een dag- naar een nachtritme moet omschakelen. Maar meer energie hebben wil nog niet zeggen dat je er dan beter mee omgaat. Zo slaagde b.v. de Islam er niet in Europa te veroveren aan het einde van de middeleeuwen, terwijl ze toch meer overeenstemden met de maan en de zon dan de Europeanen die christelijk gewijs zon- en maan-aanbidders als ketters op de brandstapel hebben gezet. Het is dus zo dat in compensaties als religieus, politiek of wetenschappelijk de zaak overbruggen, met rituelen, discussies en paradigmatische vertogen, je ook heel veel goede kwaliteiten en effectiviteit kan ontwikkelen. Maar gegeven een eensluidende, gezamenlijke goede wil met de openstaande opties van tijdbeheer en de noodzaak van een efficiënte benadering, zou je kunnen stellen dat - net zoals voorkomen beter is dan genezen - overeenkomen beter is dan overbruggen en dat, om bij onze voorbeelden te blijven, het Christendom dus nog niet zomaar klaar is met de Islam wat dit betreft, noch de Islam wat zichzelf betreft overigens.

Wat is nu de magie die ik hier geleerd heb?

Beste René, dat je geen enkele goocheltruc hoeft op te voeren om jezelf en de zaken waar je mee te maken hebt in de hand te hebben, en, dan beter bezig, een grote voldoening kan ervaren in de filognosie, de liefde te weten, te begrijpen en te handelen ten gunste van alle levende wezens.

Kan ik er gelukkig mee zijn door simpelweg de illusie zo tegen te gaan?

Beste René, het leven kan je voor uitdagingen plaatsen en het je moeilijk maken om gelukkig te zijn, maar als je vasthoudt aan deze les voor jezelf, ligt het geluk binnen je bereik mits je accepteert dat in deze filognosie, deze liefde voor de kennis, er inderdaad nog een paar lessen meer te leren zijn.

Dialoog twee: I-b Veldbeheersing

Dit is een wetenschappelijke les over feiten. Het feit dat telt na de methodologische zorgen omtrent de tijd in de voorgaande sectie is het feit van de zogenaamde velden van handelen. Om je agenda te vullen is het van belang kennis te ontwikkelen van en van evenwicht te zijn in de verschillende velden van handelen.

Wat zijn die velden dan?

Beste René, kijk alsjeblieft eens goed om je heen. Bezie de feiten van het materiële leven. Zoals je ziet zijn er privé huizen en zijn er winkels, theaters en kroegen, in de stad. Er zijn ook ontmoetingsplaatsen die beheerst worden door een bepaalde gedachte van vereniging: sportclubs, gebedshuizen, zang- en muziekverenigingen, en verenigingen die de natuur op een bepaalde manier respecteren, en er zijn ook kantoren, scholen, fabrieken en andere plaatsen waar mensen hun werk doen. Deze verschillende materiële gebouwen in je stad zijn te herkennen als de vier velden van handelen waar je in je levenrekening mee moet houden.

Rekening houden?

Je moet er letterlijk mee op je tellen passen. Je moet het op de klok en de kalender uitzoeken wanneer je wat moet doen aangezien je je, als je een volledig leven wilt hebben, het niet kan veroorloven welk van hen ook over het hoofd te zien en ermee te mislukken. Het idee is dat in je leven, teneinde volledig en volkomen te zijn, je heel bewust je handelingen moet plannen. Dit omdat je samenleeft met anderen. Voor jezelf kan je spontaan zijn, maar tezamen moet je tewerk gaan naar afspraken over de tijd. Dat is de z.g. mûrti, het kruis, de moeilijkheid, die je te dragen hebt als offer voor je eigen bestwil. Voor je filognosie is het nodig, voor je lichamelijke en geestelijke geluk en gezondheid wat betreft de verschillende gezichtspunten in het leven dus, dat je er niet in gefrustreerd raakt ook maar iets van het leven te missen. Laat niemand je wijsmaken dat ook maar één van deze velden slecht zou zijn, verboden terrein is, of uitgesloten.

Wat is de orde erachter, wat is de essentie van ieder van de velden?

Er is de eenheid van het leven en de veelvoud van de vormen. Dit is een fundamentele tweevoudige verdeling van de waarheid die we de 'fundamentele werkelijkheid' noemen die we moeten respecteren met de stelregel van 'eenheid in verscheidenheid'. Precies zoals in de voorgaande klas de zegswijze gold 'zo boven zo beneden' om volledig van respect te zijn voor de feiten van het leven en de tijd, wordt deze sectie beheerst door deze kernspreuk. Het wordt ook wel de dualiteit genoemd van de kwantiteit tegenover de kwaliteit. Eenheid of verenigd zijn is een kwaliteit van fundamenteel belang. Om in jezelf verdeeld te zijn en daarvan in de samenleving vervreemd, behoort tot de terminologie van de psychiater. Nu zullen we verder uitweiden over de orde van het beheren van de tijd met achting voor de verschillende velden. De twee aspecten van de kwantiteit en de kwaliteit van het leven worden gekend aan de hand van de dualiteiten die ze met zich meebrengen. Voor de kwaliteit is er de eenheid in het abstracte denken zoals het idee van God of een gedeeld spiritueel ideaal, dat staat tegenover de eenheid in het bezig zijn in het concrete van de materie en de materiële handelingen zoals het bezig zijn met dingen tijds je vakantie of het doen van je werk. Van de kwantiteit heb je een soortgelijke dualiteit van de diversiteit van het individuele van het op jezelf zijn tegenover de diversiteit van het sociale belang van het samenzijn. Als je de aldus gevonden vier factoren in een tabel zet zal je de vier velden zien verschijnen waar we die vier labels aan hebben toegekend van de zakelijkheid, het privé, het publieke en de vereniging.

1) Het zakelijk veld (individueel/concreet). Als je een kind bent is het je zaak naar school te gaan. Als je wat ouder bent is het je zaak geld te verdienen of vrijwilligerswerk te doen in liefdadigheid om dankbaar te zijn als je in de bijstand zit. Waar je ook goed in bent, dit is hoe je van dienst bent of van plan bent om je medemens en de samenleving in zijn geheel van dienst te zijn. Dit is een hoeksteen van je leven waarmee je je zelfwaardering vindt en je geestelijke gezondheid. Als je er niet in slaagt met dit veld tot actie te komen, spreken mensen van werkeloosheid of anders van goddeloosheid. Op de een of andere manier moet je ernst maken met je dienstbaarheid om uitdrukking te geven aan je dankbaarheid voor wat anderen, met inbegrip van je voorvaderen, voor jou deden. Het is hierin dat je, terwille van een goed geweten, de zaken in evenwicht brengt om individueel van de dingen van het leven te kunnen genieten. Dit belang in het individuele van de concrete materie wordt ook wel 'het veld van de materiële elementen' genoemd.

2) Het privé-veld (individueel/ideëel). Thuis zitten is een individuele positie waarin je een zekere kwaliteit zoekt in het ontvluchten van de invloeden van de concrete buitenwereld die je verleidt tot wedijver en prestaties. Het is het privé-veld, dat behoort tot de idealen van de vrijheid, waarmee je de concrete druk van het materiële leven tegenwicht biedt. Daar geniet je van je familierelaties, je hobby's en zoek je en geef je liefde, vertrouwen, steun, vertrouwdheid en veiligheid. In dit individuele belangenveld ontwikkel je, met behulp van een religie of een filosofie, je individuele kwaliteit: je intelligentie. Dit individuele belang in het ideële wordt ook wel 'het veld der intelligentie' genoemd.

3) Het publieke veld (sociaal/concreet). Dit is het veld van de vrije omgang. Je gaat de stad in naar de markt, om te gaan winkelen en om in een restaurant te zitten, naar de bioscoop te gaan of een theater en dan mensen te ontmoeten die ook deel uitmaken van je leefgemeenschap. Dit is wat de mensen in de samenleving het best bindt: gelijk te zijn, zich vrij te bewegen en wederzijds elkaars diensten te waarderen. Hoe kan men nu van dienst zijn en verwachten dat je erom gewaardeerd wordt als je zelf geen waardering hebt voor de diensten die anderen leveren? Dit is waar het geld dat je verdiend hebt wordt uitgegeven en vrienden en kennissen worden gevonden en zich ontwikkelen. Dit is waar je feest viert en het fijn hebt met het in alle vrijheid je overal naar toe begeven waar je maar naar toe wilt, zoals je dat doet tijdens een vakantie. Dit is het lokale, nationale, continentale en wereldse van het concrete sociale belang van jou en iedereen. Dit wordt genoemd 'het veld van het valse ego' of de, sociaal bevestigde, persoonlijke identificatie met de materiële zaken van het aanwezig zijn in de gemeenschap.

4) Het verenigingsveld (sociaal/ideëel). Samen met anderen moet je je ziel voeden en versterken, alsook je rede en je morele gehalte; tezamen is de geest gehandhaafd sterker dan in je eentje bezig zijn, een strootje breekt gemakkelijk, maar met een hele bundel samengebonden als een bezem kan je de straat aanvegen. Dit is het geestelijke, een door een bepaald stel regels bepaald, veld waar mensen de zin van het leven vinden in het samenzijn van het oefenen van respect in zang en gebed, luisteren en spreken, eten, dansen, wandelen, sporten en herinneringen ophalen en dergelijke. Dit is waar men de controle vindt van de definitie van de favoriete vorm van vereniging als zijnde sportief, artistiek, cultureel, religieus of alternatief spiritueel. Dit ideëel opgezette belang in sociale aangelegenheden wordt ook wel 'het veld van het ongemanifesteerde' genoemd aangezien het niet zo duidelijk is in welke vorm de geestelijke principes moeten worden gerespecteerd, omdat de ziel, net als God die er het opperste van is, altijd wordt gevonden voorbij de materiële greep als een aanwezigheid in het bovenzinnelijke.

Hoe dan combineren deze velden met de orde van de tijd die we bespraken?

Als het allerbelangrijkste, René, moet je in gedachten houden dat, teneinde gezond te zijn van lijf en leden, je evenwicht moet houden. Uit de velden hierboven genoemd kan je opmaken dat de zakelijke aangelegenheden moeten worden afgewogen tegen de religieuze of verenigingszaken en dat de privé-zaken moeten afgewogen tegen de publieke aangelegenheden. Ze vormen beiden een contrast van onverenigbare tegendelen. Deze twee dimensies die de scheidslijn bepalen van de velden in de tijd, die tezamen de basis van al de velden van handelen vormen, vereisen aldus dat die basisvelden een afzonderlijke positie krijgn toegewezen in de tijd, als we ten minste onszelf alomvattend op de agenda willen zetten en een dienovereenkomstige volkomenheid van samenleven willen hebben.

Nu hebben we twee dimensies met één agenda....

Welnu, René, in feite is onze agenda tweeledig opgezet. Cultureel hebben we de dagen van de week in contrast met de datum. In de filognosie echter bouwen we op zekere kennis, gevalideerde wetenschappelijke kennis, zodat de weekdagen worden vervangen door overeenkomstige dagen gefixeerd op de maan. De weekdagen zoals we die cultureel kennen zijn commercieel opgezet in politiek overleg en derhalve onzeker. Ze hebben niet rechtstreeks betrekking op natuurlijke gebeurtenissen. Dat onderscheid moeten we maken, willen we zekerheid hebben. Hoewel afgeleid van de maan worden normale weken niet geschrikkeld naar de maan en vormen ze dus niet een natuurlijke, onafhankelijke variabele waar we op kunnen rekenen. Ze zijn, onderhevig als ze zijn aan politieke besluitvorming en economische nevenmotieven, onzeker door het feit dat ze door de mens geschapen zijn en deel uitmaken van een materialistisch bewustzijn dat, met slechts een pretentie van vrije keuze, gebondenheid inhoudt en dus niet geschikt is voor de stabiliteit van het geluk. We gaan voor het filognostische bewustzijn van de wetenschappelijk zekere kennis uit van de posities van de zon en de maan zoals ze zijn. We aanbidden zogezegd God het liefst rechtstreeks, en liever niet bij bemiddeling van 'politieke halfgoden' die het ons anders voorspiegelen om zichzelf of het geld als zijnde nuttig te bewijzen. Maar het is nog steeds wel, zoals reeds gesteld met de vier opties van het tijdbeheer, schriftuurlijk toegestaan om de tijd te aanbidden bij bemiddeling van de bij tijden zo kwalijke 'halfgoden' van de twintigste-eeuwse materialistische en commerciële standaardtijd zoals daar b.v. zijn de krijgsheren Hitler en Napoleon, die de 'kampioenen' zijn van respectievelijk het bezorgen en institutionaliseren van de zonetijd en de gemiddelde tijd in Europa.

Zon en maan en de velden, hoe combineert dat dan weer?

De aangelegenheden van het valse ego en het privé-leven zijn geassocieerd met de zon. Bij de helderheid van de dag manifesteert men zijn lichaam met achting voor de ware (half-)god van die orde, de zonnegod. Met het weerstreven van die orde is men een ketter van die orde en gedoemd te lijden onder instabiliteit van motief en bewustzijn, en dat is niet wat we willen. Aldus zijn de private en publieke zaken het best geregeld met de orde van de zon, d.w.z. geregeld met de data van de zonnekalender. Denk maar aan de private en publieke verjaardagen en feestdagen. Zo ook zijn de andere tweepolige velden van je zakelijkheid en je verenigingsleven het best geregeld naar de orde van de maan. De maan bestaat er als een fixatie in de hemel. Hij is altijd gefixeerd op de zon als de eerste toegewijde en leidende godheid van die orde. De zaken van het verenigingsleven liggen allemaal vast. Een vereniging kan niet zomaar zijn regels veranderen zonder in een andere club te veranderen. De verandering wordt er dus door tegengegaan en dus moet de vereniging worden aanvaard zoals die is of anders worden ontkend. En zo is het ook met de zakelijkheid. Iedere zaak, iedere arbeidsovereenkomst, wordt beheerst door een contract en een businessplan. Een ander plan is een andere zaak. Ook die afdeling ligt zo vast als de maan vastligt. Aldus worden de twee tegenover elkaar geplaatst op de maankalender, net als de twee vorige velden van de zon werden gecontrasteerd op die kalender. Zo hebben we dan een soort van orde waarin de zakendagen nimmer samenvallen met de verenigingsdagen en privé-zaken nimmer samenvallen met publieke dagen van socialiseren. Golf of tennis spelen bij wijze van zakelijke ontmoeting is simpelweg een zich verenigen in de sport om de maandimensie beter te dekken; men moet nog steeds afzonderlijk in een kantoor plaats gaan nemen om het contract door te nemen en de papieren te ondertekenen. De twee dimensies van zon en maan die van nature een uiteenlopend discreet ritme hebben vallen echter wel samen. Aldus kan het zakelijke samengaan met socialiseren in de publieke sfeer en kan het privé-belang samenvallen met het verenigingsleven. Ook kan het zakelijk belang in het privé worden behartigd en kan het verenigingsleven samenvallen met de publieke interessen van de vrije omgang. Aldus hebben we dan een gevarieerd, dynamisch leven dat al de velden dekt in een stabiel, niet-materialistisch maar zeker respect voor de tijd. In de laatste sectie III-B zal ik ook nog over de timing van je leven met deze velden uitweiden wat betreft de regulatie van de burgerlijke deugden.

En wat als me dat niets kan schelen?

Verwaarlozing van deze noodzakelijke balans zal ten koste gaan van het fysieke en mentale welzijn. Je zal het moeilijk hebben met de psychologie van de consonantie die zegt dat alles wat je doet goed is. Aldus zal je je onevenwichtigheid gaan verdedigen en zal je zodoende politiserend in waanzin vervallen met uitroepen dat het verenigingsleven slecht is of dat uitgaan slecht zou zijn of dat alle zakelijkheid slecht is of dat alle privé-dingen corrupt zouden zijn. Je zal dan, om de waanzin met je rancune tegen het evenwichtig bestaan tegen te gaan, een erbij passende politieke partij vinden van vriendjespolitiek die je er eventueel toe verleidt een schijnleven op te bouwen van leven in vijandschap jegens anderen die mogelijkerwijze even zo, maar dan anders, gestoord zijn in hun veldbeheersing. Aldus zal je verzwakken en je synergie verliezen, je vermogen om sociaal saamhorig te zijn. Soort zoekt soort en in de wil tot macht daaruit voortvloeiend zal je, met de verkeerde vrienden verstrikt rakend, afglijden, verleid tot onrecht en het maken van vijanden welke je levensduur zullen bekorten, je luister zullen stelen, en je schijnleven van eenzijdigheid in een hel veranderen. Met andere woorden zal je in onwetendheid vervallen en met allerlei psychologische symptomen te kampen krijgen. Publieke persoonlijkheden b.v. lijden hier vaak onder in het verlies van hun vrije associatie; ze beginnen een hekel te krijgen aan het publiek dat ze dienen maar dat hen niet toestaat een volkomen leven te leiden.

Dus zijn alle politici doortrapte schurken?

Neen natuurlijk niet. De politici krijgen het op hun brood omdat ze verantwoordelijk zijn voor de orde in de samenleving. Maar het probleem is bij iedereen terug te vinden. Je hebt goede en slechte mensen hierin zoals je wel weet, maar de meerderheid leeft een niet zo zuivere mix van die materieel gemotiveerde egopassie die zo'n kwalijke schaduwzijde kan hebben en de door het principe gemotiveerde, aan de ziel ontleende goedheid. De politici bemiddelen tussen het gewenste en het haalbare in de samenleving. De zo vaak onvermijdelijke problemen met de onzuiverheid van de compromissen zijn beroepsrisico's door hen ingecalculeerd; maar zeker is dat dit probleem niet bevorderlijk is voor de stabiliteit van hun persoonlijke positie. De democratische macht die het doorgaans ontbreekt aan de minder compromisbereide adel van een meer wetenschappelijk, persoonlijk en duurzaam systematisch respect voor God en Zijn tijd, kan ook worden gezien als noodzakelijk. We hebben de democratie nodig teneinde ons op een nette manier te ontdoen van de minder gewetensvolle 'edelen', politici en partijen die met hun populisme erin slaagden de kiezers te bedotten het met hen eens te zijn. Zij die integer zijn dienen netjes, voor zolang ze dat kunnen, een bepaald idee van publiek belang ondanks allerlei partijbelangen en andere tegenslagen als gevolg van het feit dat ze een mikpunt van het ego vormen. Zij die integer zijn verwarren niet het lidmaatschap van een politieke partij met een functie in één van de te verwachten kiesgroepen die filognostisch zijn opgezet om de wetten ten behoeve van een bepaald ministerie of subdepartement te bestuderen, te bespreken, in te stellen en aan te passen. De ware bedoeling van politieke partijen is de filognostische orde te dienen en de zaak niet te verwarren door te leven in openlijke en verholen afgunst, vijandigheid, en een niet-begrijpende geesteszwakte gebaseerd op de eenzijdige opties ontleend aan hun onevenwichtige levensstijlen en nevenmotieven.

Verwachte kiesgroepen?

We zullen die optie voor de wetgevende macht, die samenhangt met de identiteiten van de mens in zijn maatschappelijke spel van orde, in de latere sectie III-B van de retoriek bespreken. Tot zover moet je onthouden dat onevenwichtigheid in de velden van handelen leidt tot de illusies van het politieke nepotisme of tot andere soorten van valse eenheid in pathologie en neurose. De pathologie reageert het af ten koste van anderen, de neurose trekt zichzelf in twijfel met een niet-effectieve geest die het ontbreekt aan een stevige basis in het volle van de menselijke werkelijkheid en een juiste discipline met de ziel. De psychopathologie maakt slachtoffers op een slagveld en de neurose eindigt totaal krankzinnig met een psychose in een gekkenhuis. Hou dus, teneinde niet jezelf en anderen schade te berokkenen, altijd evenwicht met respect voor de velden van handelen.

O.k. begrepen, maar, wetenschappelijk, hoe zit het met dat schrikkelen met de orde van de tijd?

Schrikkelen is van belang om het schema van de tijd afgestemd te houden op de natuur, zonder verliest men het contact met het krachtveld van de ether en verliest men in zijn tijdrespect de geldigheid. Men is niet meer van deze planeet als men niet de orde ervan aanvaardt. Dus, om stevig verankerd te zijn alhier en stabiel in het bewustzijn te zijn, worden de kalenders geschrikkeld, zowel de maan- als de zonnekalenders. Maar filognostisch met de maankalender geschrikkeld naar de zon moeten we toegeven dat het zonnejaar, dat zelf naar behoefte iedere vier jaar wordt geschrikkeld, de dienst uitmaakt en dat het maanjaar als zodanig niet werkelijk in de hemel bestaat. Om die reden schrikkelen we niet de maankalender, net zoals de Islam, maar houden we er ook geen maanjaar op na anders dan een z.g lunatie die staat voor vier maanfasen. 29.5 dag is de lengte van de maancyclus en haar signaaldagen zijn traditioneel de nieuwe maan (romeins: kalends), de volle maan (ides) en de halve maan (nones), en niets anders. Dat is nu eenmaal de astronomische overeenkomst die men een lunatie noemt. De zonnekalender is filognostisch, d.w.z. volgens de vedische geschriften en ook overeenkomstig de romeinse orde van voor Constantijn 325 n. Chr., ingedeeld naar de verdelingen van de maan. De twaalf maanden zijn verdeeld in 24 15-daagse halve maanden welke ieder voor zichzelf, naar onze tradities en naar de maan, kunnen worden verdeeld in twee weken zoals we dat gewend zijn, met de toevoeging van een extra schrikkeldag aan het einde van iedere veertiendaagse periode. Deze dag noemen we een cakradag van studie en vasten (naast de overige cakradagen van werken en uitgaan) waarop het ongunstig is om materieel te willen ondernemen omdat men dan breekt met de reguliere orde van de week. Aldus passen we ons met de zonneorde, welke we aldus de cakra-orde noemen, aan bij de orde van de maan, niet meer indelingen er op nahoudend dan nodig zijn of in de natuur aanwezig. Men wordt een dwaas genoemd als men de noodzaak voorbij streeft.

Geen dwaasheid met het vasthouden aan wat bitter noodzakelijk is voor een stabiel bewustzijn van de tijd?

Precies, en daarmee komt een einde aan ons tweede gesprek.

Dialoog drie: II-a Emotionele Expressie

Het is van belang je te uiten. Enkel maar studeren en weten geeft geen stabiliteit en vormt nog niet de juiste leermethode. Het is de oefening die de kunst baart.

Is dat de reden dat we in gesprek zijn?

Ja, maar praten is niet genoeg. Praten is heel corticaal, d.w.z. van de hogere hersengebieden, en wordt beheerst door de verdringing van de gevoelens van de lagere hersencentra. Emoties in de geaardheid hartstocht die de rede overweldigen maken een einde aan het begrijpen als we niet van te voren met behulp van zingen en oefenen bewuste controle op ze uitoefenen. Het betreft een individuele verantwoordelijkheid van niet enkel de politici.

De filosoof moet zingen?

Zo is het. Er zal alleen maar stabiliteit van bewustzijn zijn als we niet enkel onze handelingen in de velden van handelen in de buitenwereld in evenwicht brengen, maar ook in de innerlijke velden van onze hersens. Ons eigen lichaam met al zijn functies van handelen en zinnen van waarnemen vereist een uitbalanceren wat betreft al haar drie dimensies: het corticale zoals dat staat tegenover het emotionele (de verticale dimensie), het ruimtelijke of parallelle tegenover de tijdzin ofwel het seriële (lateraal/ temporeel), en het initiatief nemen dat staat tegenover de functies van de ontvankelijkheid (frontale/occipitale gebieden).

Hangt dat ook samen met de orde van de tijd?

Ja René dat is zo, maar dit heeft meer betrekking op je activiteiten met de klok dan met de kalender. De dag is van nature verdeeld in een lichte en een donkere periode. Gedurende de lichte periode zijn we actief en gedurende de nacht rusten we uit. Aldus hebben we gemiddeld twaalf uren van actief zijn en twaalf uren van rust houden. De twaalf van handelen moeten in evenwicht worden gebracht met zes uren van dienst aan anderen en zes uren ten dienste van je eigen belang. De nachtelijke uren zijn verdeeld in zes uren slaap, rust voor het lichaam, en zes uren van thuis wat doen, zonder stress voor de geest. Aldus worden initiatief en ontvankelijkheid in evenwicht gebracht in navolging van het daglicht. Dit dekt de frontale en occipitale gebieden voor en achter in de hersenen. Onvoldoende actief zijnd zoals met werkeloos zijn of anders bezien goddeloos zijn, kan leiden tot overactieve achterhersenen hetgeen een kenmerk van schizofrenie is: de hersenen kunnen dan in een psychotisch falen, oftewel decompenseren, hun eigen denkbeeldige actie gaan verzinnen of de vergetelheid gaan zoeken in bedwelming, maar dan strookt het voorgestelde niet met de werkelijkheid in de handelingen: men is in feite krankzinnig. Of anderzijds leidt een teveel aan handelen tot een, zoals we dus al zagen, pathologisch misbruik van andere mensen of de samenleving in zijn geheel; respectievelijk bekend als psychopathie en sociopathie met de soorten van misdaad die daar bijhoren. Derhalve: mediteer nimmer door lang achtereen televisie te kijken overdag. Slaap, als volwassene, nooit meer dan zes uur. En werk voor anderen nooit meer dan zes uur per dag (een 36-urige werkweek van zes werkdagen is ideaal), en houdt je ook niet langer dan zes uur per dag bezig met hobby's of huishoudelijke taken. Aldus zal je een evenwichtig, stabiel leven leiden bevorderlijk voor het geluk.

Bevorderlijk? Maakt me dat op zich dan niet gelukkig?

Vanzelf, de orde van de tijd, die je nodig hebt om met het krachtveld van de ether de beheersing te hebben en respect te houden, is maar één van de voorwaarden waar je aan moet voldoen. Laten we het eerst eens proberen met wat geestelijk en lichamelijk gezond is in het omgaan met de voetangels en klemmen van de tijd in het algemeen en de moderne tijd in het bijzonder. Cultureel waren we, in de twintigste eeuw, niet direct voorbereid op klokken en werkschema's die ingaan tegen de geboden en de dynamiek van moeder natuur, die samen met vadertje tijd ons het levenslicht liet zien, en dus hadden we begrijpelijkerwijze historisch een aantal problemen met onze zelfbeheersing.

Hoe staat het dan met die twee andere innerlijke dimensies?

Zoals gezegd staat het mentale van de cortex tegenover het emotionele van de lagere centra in de hersenen. En dit kan dus actief en receptief worden beleefd zoals net uitgelegd. Deze dimensie extra compliceert de zaak van het evenwicht houden dus, zodat je dan, met meerdere factoren rekening houdend, makkelijk de logica uit het oog verliest van hun samenhang. Geestelijk kan je receptief en actief zijn en emotioneel kan je receptief en actief zijn. Voor de kwaliteit van het hogere denken moet je zo dus zowel lezen als schrijven en zowel naar iemand luisteren, als met iemand praten, wil je je evenwicht houden. Het is als met de computer: uploaden en downloaden (of uitzenden en tv kijken) of ook als een soort van stofwisseling zoals het is met in- en uitademen of met eten en drinken en weer naar de w.c. gaan. En emotioneel werkt het gebod der wederkerigheid net zo: je moet zowel luisteren naar muziek als zelf gaan zingen of een instrument beheersen, je moet zowel waardering hebben voor de artistieke prestaties van een ander als zelf gaan dansen of componeren of schilderen. Slaag je er niet in met deze tweede dimensie evenwicht te houden, dan ontstaan er problemen die de vorm aannemen van een conflict tussen gevoel en verstand. Als je met je geest te actief bent kan je verwachten dat de emotionele aard gaat opspelen, zoals dat gaat in een nare droom b.v. of, vastgedraaid met uitvluchten en leugens, zoals dat zich op kan werpen in een ruzie met een 'uur van de waarheid' of met een emotionele ineenstorting; en omgekeerd, als je te veel in de emoties blijft rondwaren, kan je verstandelijk in de war raken en je integriteit verliezen en zelfs verstrikt raken met het doen van dingen die je eigenlijk niet wilt doen - net alsof je dronken bent of als je jezelf niet kan zijn - omdat je dan onvoldoende de feiten in acht neemt en de argumenten afweegt en je teveel op je impulsen afgaat. Zo is het met de vierdeling die we zoeven bespraken verstandig, voor deze extra dimensie van fysiek/emotioneel en geestelijk bezig zijn, je dag verder op te delen. Zo kan je je dan voorstellen dat je je actieve zowel als je receptieve periode in vieren deelt: receptief/reactief en actief initiatiefrijk zes uur voor je zelf naar de aard, zes uur voor je lichaam naar de vorm, zes uur voor de geest naar de persoon en zes uur voor anderen naar de doener bezig zijnd, is dan je etmaal gevuld met in principe drie uur gereserveerd voor ieder van de zo ontstane onderdelen. Om de verwarring van het door elkaar lopen van deze dingen te bestrijden, moet je dus even stil staan bij het basisidee van je leven. De basislogica omtrent het receptief/reactieve en actieve, initiatiefrijke van je leven is dat je naar de aard, de vorm van de persoon respecteert als de doener. Het receptief/reactief zijn valt dan onder de aard en de vorm als de oorzaak van je handelen (dharma en rûpa in yoga), en actief zijn valt dan onder de persoon - het zelf van de logica en de rede - en de doener - het zelf onderworpen aan, maar van initiatief zijnd met, de tijd van God of de natuur en van de medemens (kâla en purusha, zie ook info.html over causaliteit). Zo krijg je dan acht perioden van drie uur waarmee je dan je dag in kan delen. Idealiter ziet zo'n dagindeling er dan in principe zo uit: