2.3.1 Meta-bewustzijn, Zo boven Zo beneden

Blauwdruk en Zelforganisatie

Francis Fukuyama, boek De grote scheuring: Fukuyama geeft het universum van normen in vier kwadranten weer. Het onderzoek naar de vraag hoe orde ontstaat, niet als gevolg van een mandaat dat door een (religieuze of politieke) hiërachische autoriteit van bovenaf is opgelegd, maar als gevolg van de zelforganisatie (zelfregulering) van losse individuen, is een van de interessanste en belangrijkste ontwikkelingen van onze tijd.
Op basis van deze doorsnede is het linker en middelste kompaskwadrant samengesteld.

Wim de Lobel (kies: Artikelen) boek De eeuwige generatie, Blauwdruk, (p. 28): Het scheppend vermogen van het heelal blijkt dus logisch doordacht te berusten op zelforganiserende processen. Paul Davies, de Engelse hoogleraar in de theoretische natuurkunde oppert in zijn boek Blauwdruk van de kosmos een opmerkelijke theorie. Hij stelt namelijk dat: Materie en energie van nature een neiging hebben tot zelforganisatie. Ook wijst hij op: het bestaan van logische organiserende principes. Verder constateert hij dat het creatieve heelal zijn eigen zelfbewustzijn organiseert. Volgens de wis – en natuurkundige Hans de Heer berust het wordings – en ontwikkelingsproces dat leidt tot bewustzijn, aanvankelijk op een wisselwerking tussen oer-informatie en elkaar aftastende interactieve bewegingsvormen.
P. 70, In de brahmaanse kennis komt het besef tot uitdrukking, dat er sprake is van een samenhang en een structureel verband tussen de Micro – en Macrokosmos.
P 87: In het bewustzijn vallen microkosmos en macrokosmos samen, weerspiegelen elkaar.

Herkenning en Regulering

Hans de Heer legt in zijn boek Geest van Stof, de Mnemocratische Evolutie van het Bewustwordingsproces een verband tussen de moderne natuurkunde en de menselijke geest:
P. 8: De relatie tussen samenstelling en afbeelding in de wereld is van zeer groot belang, indien men meer te weten wil zien te komen over de relatie tussen de samenstelling van de wereld en het bewustzijn.
P 16: De herkomst van de bewegingsvormen wordt een stuk minder geheimzinnig door ze in verband te brengen met de zogenaamde symmetrische eigenschappen van de fundamentele groep. Iedere bewegingsvorm blijkt namelijk een soort spiegelbeeld te hebben. De natuurkundigen spreken van deeltjes en anti-deeltjes, maar het zou beter zijn het woord deeltje te vervangen door het woord factor en te zeggn dat iedere fundamentele factor zijn antifactor heeft.
P. 52: Eigenlijk kan de evolutie van het netwerk in zijn geheel worden opgevat als een enkel – maar wel enorm gecompliceerd en allesomvattend leerprocs.
P. 77: Voor het begrip intelligentie wordt een definitie gebruikt gehanteerd die afkomstig is van de natuurkundige David Bohm, namelijk ontplooiing van informatie. P. 78: Het blijkt nu dat de ontplooiing van exformatie de vier aspecten reproductie, herkenning, leervermogen en regulering aan zich verbindt, die in hun onderlinge samenhang tot ontwikkeling van steeds geavanceerder vormen van intelligentie voeren. Zo ontwikkelen herkenning en regulering zich door onderlinge communicatie tenslotte tot zelfherkenning en zelfregulering, vormen van intelligentie die het ontstaan van meercellige organismen pas mogelijk maakten. Bewustzijn komt in deze beschouwingswijze te voorschijn als een uiterst intensief communicatieproces tussen zelfherkenning en zelfregulering, waarbij deze twee aspecten elkaar een zeker gehalte aan bewustzijn verlenen.
P. 79: Mystici hebben die dualistische opvatting vele malen aan de kaakgesteld en gepoogd te vervangen door een esoterische opvatting van de wereld als een geheimzinnige harmonie van schijnbare goddelijke tegenstellingen. De in dit boek geschetste evolutie van het bewustwordingsproces werpt echter een heel ander licht op het tragische lot dat de mens op deze wereld is beschoren. De menselijke tragedie blijkt het gevolg te zijn van een niet te vermijden geestelijke verwarring waarbij bewustzijnsnormen worden aangezien voor gedragsnormen en gedragsnormen voor bewustzijnsnormen.
P. 81: Niet voor niets doen termen als de informatiemaatschappij en de nieuwe economie hun intrede.

Het collectief onbewuste kent geen verleden, nu en toekomst. Het heelal bestaat omdat we het kunnen waarnemen. Er moet tegenstelling zijn tussen subject en object, anders kan niet van bewustwording worden gesproken. Zintuigelijke waarneming is mogelijk omdat er een tegenstelling is tussen licht en donker. Verschijnselen als ruimte (oneindigheid), de 4e dimensie tijd (eeuwigheid) en het daaruit voortvloeiende, eeuwige, scheppende ‘terugkoppelingsmechanisme’, dat het nu met verleden en toekomst verbindt, brengen een ontwerp, een blauwdruk tot uitdrukking. De dingen zijn zoals ze zijn. Veel wetenschappers moeten nog tot het inzicht komen dat de éne werkelijkheid geen grenzen kent. Het centrum van alles is het ongemanifesteerde, het verborgen Zelf, het non-verbale, het verticale, het natuurlijke bewustzijn. Door Kirsten van Dijkhuizen- van Calck, Benjamin Adamah en René Meijer worden voor het dialectische bewustwordingsproces verschillende begrippen gebruikt. De Bijbel gebruikt voor het Zelf de metafoor van het Lam Gods. In het vijfde wortelras gaat het er om dat de mens leert zich in dienst te stellen van het hogere Zelf (Assagioli).

Samenvatting

Bij de natuurwetten, de levensprocessen gaat het om de Weltstoff van Teilhard de Chardin, de geest-substantie svabhavat (Akasha) in de esoterie en om de willekeurige mutatie en natuurlijke selectie. Het is mogelijk geest en materie, de twee kanten van een medaille met behulp van het Ether-paradigma te verbinden. We verwaarlozen de immateriële kant van de medaille in de mate waarin we ons met de materiële kant bezig houden. Dit wordt door de wetmatigheid van zaaien en oogsten tot uidrukking gebracht. De chaostheorie, de zelfgelijkvormigheid (de dialectiek, de wereld van de bipolariteit) en het onzegbare van communicatie staan centraal. Het gaat om het aan Hermes Trismegistus toegeschreven inzicht “Zo boven, zo beneden”; “Zo beneden, zo boven.” Waandenkbeelden blijven bestaan zolang de geesteswetenschappers en de natuurwetenschappers los van elkaar blijven functioneren. Voor wat betreft ruimte en tijd kan er maar een waarheid zijn, die voor beide domeinen van de éne werkelijkheid moet gelden.

Het aantal wetenschappers neemt wereldwijd explosief toe. Daarentegen is de veiligheid in de wereld door toenemende spanningen afgenomen. Dit dilemma is alleen te doorbreken wanneer meer wetenschappers zich niet volledig tot hun eigen vakgebied beperken, maar hun discipline in een breder perspectief plaatsen. Het multidisciplinaire wetenschappelijke onderzoek verdient meer aandacht. De ontwikkelingen binnen het eigen vakgebied zijn zeker niet onbelangrijk, maar het interdisciplinaire kader is even belangrijk. Het zijn met name wetenschappers als Ervin Laszlo, Kenneth Galbraith, John Gray, Manfred Eigen, Ilya Prigogine, Stuart Kauffman en Joseph Stiglitz enz., die geleidelijk meer gehoor vinden. Het is wenselijk dat de discrepantie die er over de begrippen ruimte en tijd is ontstaan wordt opgeheven. Er treedt een paradigmawisseling op wanneer de grens die tussen beide domeinen is ontstaan wordt doorbroken. Het dilemma waar de wereld voor staat is al eerder verwoord door Jan Willem Schulte Nordholt: ‘Want het lijkt waar te blijven dat pas dringende noodzaak de eenwording kan stimuleren’.

Wim de Lobel, boek De Eeuwige Generatie (p. 43): Heidegger verwijst naar een aantekening van Nietzsche, die hij na zijn Zarathustra heeft gemaakt (±1885), naar aanleiding en ter definiëring van het zijn van het wordingsproces. Heidegger citeert: “Aan het worden (wording) het karakter van het zijn te geven – dat is de hoogste wil tot macht.” Verder zegt Heidegger: “Het zijn, dat Nietzsche hier denkt, is de eeuwige wederkeer van hetzelfde.”

Michaël Zeeman column De universiteit en de zin van het leven (Volkskrant 28 februari 2008): De decaan Anthony T. Kronman publiceerde zojuist een essay met een titel en een ambitie waarmee hij in Amsterdam weggehoond zou worden: Why Our Colleges and Universities Have Given Up on the Meaning of Life. Kronman betoogt dat de universiteiten een rol te spelen hebben om de weerbaarheid van een seculiere, humanistische beschaving en haar idealen te versterken. Intensieve bestudering van de klasieken uit de literatuur, het politieke denken en de wijsbegeerte, maakt de maatschappelijke elite sterker bestand tegen vrolijke nonsens en gevaarlijke nonsens. Tot slot volgt de conclusie: De kamercommissie die over ons onderwijs oordeelde, maar geen rekenschap aflegde van de ideologische verblindheid die tot de huidige gekkigheid leidde, zou gedwongen moeten worden haar eigen rapport op te eten. En daarna haar tanden te poetsen.

In de in 2007 gehouden Nexus Conferentie verlangt discussieleider Rob Riemen terug naar Plato’s academia, naar het ideaal dat je door onderwijs leert hoe goed te leven. Plasterk vindt dit echter onzin, daar is de universiteit niet voor.

Door Plato zijn er al voorzetten gedaan, een uitverkoren klasse tot beroepsbestuurders op te leiden. In een rechtvaardige maatschappij zouden dan mensen uit de heersende klasse bij de verstandigen en wijzen in de leer moeten om in de kunst van het regeren onderricht te krijgen.

De reciprociteit tussen de individuele - en de collectieve werkelijkheid wordt met behulp van de hermeneutische cirkel tot uitdrukking gebracht.

Het kompaskwadrant laat net als het de esoterie en het enneagram zien dat het goede nieuws is dat er een zelfregulerend, een zelfreinigend vermogen in het systeem zit ingebakken. Het gaat er om de schijnwaarheden in het leven, de ingebakken clichés te demystificeren.

De natuur streeft naar evenwicht. De blauwdruk, het Onkenbare, zorgt voor evenwicht tussen Ruimte en Materie. Balans van de ‘weegschaal’ ontstaat door tegenwicht. Het terugkoppelingsmechanisme maakt het mogelijk het evenwicht te herstellen. Maar feedback kan ook de onbalans versterken. Het is onze vrije wil die aan de integratie (synthese) cq. desintegratie, tussen het hemelse en het aardse (goed en kwaad) sturing geeft.

Wij kunnen alleen dingen kennen zoals het verstand ze modelleert. Buiten het verstand bevinden zich de dingen zoals ze op zichzelf zijn. Kant spreekt in dit verband over het Ding an sich.

Prana nr. 165 bevat het boeiende artikel Divineren – Akasha’s toevalstaal lezen van Rob Docters van Leeuwen: In het artikel refereert Doctors van Leeuwen aan het boek The Self-Aware Universe van Amit Goswami. Volgens Amit Goswami heeft een mens een EGO (Redeneren, Continu, Gedetermineerd, Lineair, Lokaal, Persoonlijk en Klassiek-logisch) en een KWANTUMZELF (Creatief, Discontinu, Synchronistisch, Holistisch, Non-lokaal, Transpersoonlijk en Kwantumlogica). Carl Jung noemt deze respectievelijk het ego en het Zelf (Ziel en Geest).

Het reflexieve bewustzijn heeft de neiging verleden en toekomst van elkaar te scheiden. Het gaat er juist om, met behulp van het onderbewustzijn verleden en toekomst met elkaar te verbinden. We hebben het altijd zo gedaan is een bekende terugkoppeling. Het gaat er juist om met de kennis van vandaag naar de toekomst te kijken en op basis daarvan te innoveren.

Zie ook:

Boeken:

• Pim van Lommel Eindeloos Bewustzijn – Wetenschappelijke visie op bijna-dood ervaringen
• Ervin Laszlo Het Akasha-veld, Verbinding en geheugen in kosmos en bewustzijn
• Wim de Lobel De Eeuwige Generatie De kunst van het grote sterven
• Hans de Heer Geest van Stof, de Mnemocratische Evolutie van het Bewustwordingsproces
• John Consemulder BLAUWDRUK de multidimensionale werkelijkheid van creatie en manifestatie

Externe Links

• Plato Tekst Filosofiecursus Volksuniversiteit Zuidlaren
• Laurens Verhagen Aangelijnd aan de pin van het moment
• Luc Zonnenberg De mimetische theorie en de ontwikkelingen in het onderwijs
• Awee Prins PLATO OVER KUNSTENAARS EN KUNSTWERKEN Kanttekeningen bij de grote waterscheiding
• Wim de Lobel publicatie Spiritueel anarchisme
• Hans Kokhuis ingang Leren-Leren
• Tekst Filosofiecursus Volksuniversiteit Zuidlaren

<< vorige ||volgende >>

Deze pagina werd sedert 16 dec. 2007 942 keer bekeken.