4.1 Het leerproces

Aristoteles: Als de mens al zijn innerlijke talenten op de juiste wijze heeft ontplooid, zijn intellectuele eigenschappen, en zijn karaktertrekken, dan heeft hij het goede leven bereikt en is hij gelukkig.
Plato: Wat immers alle verstandelijke kenbare wezens omvat, kan nooit tweede zijn, naast een ander: want dan zou er weer een ander levend wezen moeten zijn, dat die beide omvat, en waarvan die beide een deel zouden zijn. Dan zou men juister moeten zeggen dat de wereld gemaakt is naar de gelijkenis, niet van die twee, maar van dit derde, dat hen omvat. (Timaeus)
Plato: Het lichaam is een gevangenis voor de menselijke geest?
Plato: De ware aard der dingen wordt door onze woorden niet onthuld maar verhuld.
Geometrie zal de ziel naar de waarheid leiden.
Plato: Ideeën regeren de wereld.
Stelling van Plato:
Alle kennis is herinnering.
Plato’s motto: God gaat meetkundig te werk.

Plato (Astrologie, Platonische lichamen, 'Individueel – en Collectief'-leerproces, Evolutie en Involutie)

Spreuken van Salomo: De tong van de wijzen vloeit over van kennis, maar de mond van de dwazen druipt van domheid.
Nassim Nicholas Taleb van de Black swan theory: Nog nooit in de geschiedenis van de mensheid zijn er zo veel posities met macht toegekend aan mensen die geen persoonlijke risico’s dragen. (Paul Frentrop In de 16 eeuw liepen politici nog zelf ook risico Volkskrant 30 november 2012)
Tomáš Sedlácek: Het is niet de taak van politici en economen om het bruto nationaal product zoveel mogelijk te doen groeien, maar om het verschil tussen de vette en magere jaren te verkleinen (Arnon Grunberg Volkskrant 21 april 2012).
Klaas van Egmond: Wat persoonlijke ontwikkeling is voor het individu, is ‘duurzame ontwikkeling’ voor de samenleving.
Beide ontwikkelingen lopen langs dezelfde lijnen en worden aangedreven door dezelfde mechanismen
.
Osama bin Laden, het symbool van het kwaad is opgeruimd. Nu het kwaad nog. (Volkskrant 10 mei 2011)

Of wanneer Bashar al-Assad in Siriё door het Westen zou worden verdreven betekent dit niet automatisch dat daarmee ook het kwaad is verdwenen.

'Klimaatakkoord wordt gesaboteerd in de polder' (Pieter Hotse Smit interviewt Klaas van Egmond Volkskrant 13 september 2018 p. 26-27):
Bedrijven en andere belanghebbenden onderhandelen met de overheid over het Klimaatakkoord. Dit wordt helemaal niks, verwacht oud-kroonlid van de SER Klaas van Egmond. Zijn boodschap aan voorstanders van een betekenisvol akkoord: ‘Stop ermee’.
En wat als we wel op de polderweg doorgaan?
‘Je ziet
klimaatverandering buiten gebeuren en onder wetenschappers is vrijwel geen twijfel meer dat wij hiervan de oorzaak zijn. Maar het beeld dat intussen uit Den Haag opdoemt, lijkt op dat wat de toonaangevende wetenschapper Jared Diamond beschrijft in zijn boek Ondergang. Beschavingen gaan niet ten onder omdat ze het probleem niet zien aankomen, maar doordat de oudere, belanghebbende generatie de jongere ervan weerhoudt zich tijdig aan te passen.’

Schoolvak Nederlands moet op de schop (Theo Witte Volkskrant 21 september 2018 p. 23):
Het schoolvak Nederlands is ontzield en wordt mede daarom door leerlingen niet gewaardeerd.
Welk land laat zijn eigen taal en cultuur zo verslonzen? In veel westerse landen is de aandacht voor de eigen taal en cultuur vanzelfsprekend. In Nederland draait het sinds de invoering van de Basisvorming (1993) en het Studiehuis (1998) vooral om taalvaardigheden.
Het diepe dal waarin Nederlands en andere alfavakken op dit moment zitten, doet denken aan de crisis van de bèta’s twintig jaar geleden. De ernst van de situatie vraagt analoog aan de bèta’s om een landelijk actieplan. OCW zou een commissie moeten installeren die de inhoud, het niveau en aantrekkelijkheid van de alfavakken moet verbeteren en het ‘pretpakket’ Cultuur en Maatschappij te vervangen door een pittig profiel Taal, Media en Cultuur met een sterke inhoudscomponent. Voor de korte termijn moeten we er op hopen dat de in 2016 haastig ingezette curriculumherzieningen zullen leiden tot eindtermen, examens en leermiddelen waarvan docenten Nederlands enthousiast worden. De leerlingen en studenten volgen dan vanzelf.

Dronkers hoorde er niet bij (Martin Sommer Volkskrant 9 april 2016 p. 19):
Jaap Dronkers vond dat Ons Onderwijs 2032 ten koste gaat van gelijke kansen.
Dronkers was getuige geweest voor de commissie-Dijsselbloem, die in 2007 de onderwijsvernieuwingen onderzocht. Daar vertelde hij hoe hij in 1997 samen met dagblad Trouw was begonnen met het publiceren van de prestaties van middelbare scholen.
Het was voor het ministerie zo onverdraaglijk geweest, dat Dronkers tien jaar lang geen toegang kreeg. 'Bis zum auf den heutigen Tag', riep hij Dijsselbloem toe. 'Niente!' Het zat hem nog dwars. Zoals hem ook dwarszat dat zijn afscheidsrede toen hij in 1999 als hoogleraar uit Amsterdam vertrok, nergens werd gepubliceerd. Hij behandelde daarin de verschillen in becijfering bij schoolonderzoeken en centraal schriftelijke examens en hoe zwarte scholen hun leerlingen met een hoger cijfer een kontje dachten te geven.
Dronkers verwijt de politiek het denken over onderwijs uit handen te hebben gegeven aan deelbelangen zoals de onderwijswerkgevers. Denk aan Paul Rosenmöller van de VO-raad, die het ene na het andere flexibiliseringsplan lanceert; allemaal namens de schoolbesturen en allemaal met de verzekering dat hier louter en alleen het publieke belang wordt gediend.
Dronkers' laatste waarschuwing was dat een aan zichzelf overgelaten onderwijsbestel 'in dienst staat van de leidende groeperingen en alleen hun belangen zal behartigen'. Ik zal hem zeer missen, want zonder stoorzenders als Dronkers gaat het niet.

Politici worden door probleem en oplossing met elkaar te verwarren onderdeel van het probleem en schieten daarmee in eigen doel. De bankencrisis is een gevolg dat er te lang op de pof is geleefd. Het is interessant om te zien dat het instrument van de ingenieuze hefboomwerking dat de slagkracht, de geldschepping van banken enorm heeft vergroot uit de kast wordt gehaald om het probleem op te lossen. China kan niet worden verweten dat ze daar niet intrappen. Ze kopen liever de krenten uit de pap dan dat ze hun geld in de bazooka, het nieuwe noodfonds - de inversie van de slagkracht van de banken - investeren. De vraag is nu hoeveel Diederik Stapel’s er in de financiële wereld rondlopen die probleem en oplossing met elkaar verwarren? De bazooka is niet meer dan een losse flodder.
De oplossing van de eurocrisis hangt samen met het evenwicht tussen import en export van de individuele landen (Henk Brouwer en Henk Folmer in ‘O & D’ Volkskrant 11 november 2011). De kredietcrisis leert dat de kwantitatieve modellen van het CPB geen rekening houden dat een mens meer is dan een koel en calculerend wezen, maar zich vooral door emoties en angsten laat leiden. De basis van de economische ordening is op eenvoudige rekensommen gebaseerd. Om dit in de gemanifesteerde wereld te illustreren maken we gebruik van de economische kringloop van François Quesnay, de kringloop van geld – en goederenstromen, de import en export. Wereldwijd is de invoer van alle landen gelijk aan de uitvoer van allen, 'Invoer + Uitvoer' = 0. Het exportoverschot van het ene land hangt met de schuldenberg van een ander land samen. Artificiële intelligentie leert dat het veel lastiger is om met kwalitatieve parameters, de kwalitatieve relaties rekening te houden.

Plastic rietjes, wit privilege én leren schoenen - schaam je nou eens! (Geerten Waling Volkskrant 26 augustus 2018):
Ga toch weg met je witte privilege. En je white fragility. Jij zult nóóit weten hoe het is om systematisch en institutioneel te worden onderdrukt. Schaam je nou eens!
Oké, ik moet eigenlijk opschieten, want ik moet straks naar New York voor een heel gaaf kunstproject over diversiteit, inclusiviteit en duurzaamheid. Midweekje. Maar voor ik ga neem ik nog één chai latte, omdat het zo gezellig is. Reken jij even af?

Universiteiten, ondersteun óók omstreden wetenschappers (Geerten Waling Volkskrant 3 juni 2018):
Nederlandse universiteiten zouden dit soort verzetsbewegingen in Amerika als lichtend voorbeeld moeten nemen en, in de geest van de oude Karl Popper, moeten inzien dat juist wie intolerantie níet tolereert, de tolerantie een grote dienst bewijst.

'Literaire hypocrisie' en 'morele bijziendheid' (Ander Commentaar Volkskrant 22 september 2018 Opinie p. 8):
Ian Buruma publiceerde een essay van een #MeToo-dader en dat kostte hem zijn baan. Verontwaardiging alom en verontwaardiging weer daarover.
In zijn zondagstuk voor de Volkskrant schrijft Geerten Waling over ‘onbedwingbare krachten’ die #MeToo losmaakt: ‘Onschuldigen worden aan de ¬digitale schandpaal genageld waar ze voor eeuwig worden gebrandmerkt, terwijl de échte schandalen verdrinken in een zee van ongerichte verontwaardiging. Zo wordt de erfenis van #MeToo een kluchtige parodie op Kafka.’ Laten we niet vergeten, eindigt Waling, ‘dat een beweging als #MeToo niet alleen gerechtigheid brengt, maar dat zij ook de puriteinse scherpslijperij introduceert die in Amerika is uitgegroeid tot een virtuele guillotine. Die valbijl doodt reputaties, allereerst, maar nekt ook alle nuance, en uiteindelijk (…) een vrije, open samenleving.’
Sinds #MeToo uitbrak ‘hebben we elf maanden geluisterd naar de slachtoffers van seksueel geweld, meest vrouwen’, constateert Jia Tolentino in The New Yorker. ‘Dit is een totaal ongebruikelijke situatie in de geschiedenis van de mensheid en nu zijn er krachten aan het werk om het universum weer in balans te brengen. Vrouwen hebben hun ‘moment’ gehad.
Nu doet de mannelijke zwaartekracht zijn werk en trekt onze aandacht naar de plek waar ze getraind is te blijven hangen: de heldenreis van mannen.’

‘Het ís niet normaal om mooi en succesvol te zijn en alles onder controle te hebben’ (Frederiek Weeda interviewt Damiaan Denys NRC 21 september 2018):
De druk op onze psychiatrie is enorm. Omdat we altijd maar gelukkig willen zijn, zegt hoogleraar Damiaan Denys. ‘We verwachten te veel van psychologen, en van het leven.’
Wereldwijd zijn er per 100.000 inwoners negen mental health care - medewerkers; in Nederland zijn dat er 529 per 100.000.
Ontboden in Den Haag
Damiaan Denys, voorzitter van de 3.500 Nederlandse psychiaters, werd vorige week ontboden in Den Haag door staatssecretaris Paul Blokhuis (Volksgezondheid, ChristenUnie) omdat hij in de media kritiek had geuit op het nieuwe ‘hoofdlijnenakkoord’ voor de geestelijke gezondheidszorg, dat Denys nota bene zelf had ondertekend. Wat is dat nou – eerst tekenen en dan kritiek hebben? vroeg Blokhuis. Wij psychiaters hébben er kritiek op, heeft Denys geantwoord. „
Dat ondertekenen is een rituele dans. Je móét wel.” Tegen Blokhuis zei hij: Echt naar ons luisteren, de mensen die twaalf jaar psychiatrie hebben gestudeerd en jarenlange ervaring hebben, doet VWS al jaren niet. Blokhuis zegde volgens Denys toe dat voortaan wel te doen en gaf hem zijn nummer.

Gezondheid is een gevoel van zowel lichamelijk, als geestelijk als maatschappelijk welzijn (redactie Ensie). Het betekent dus niet alleen het ontbreken van ziektes. Het kapitalistische marktmodel zorgt voor materiële welvaart op de korte termijn, daarentegen zijn het de collectieve voorzieningen van de overheid die met name voor het immateriële welzijn van de burger op langere termijn een rol spelen. De welvaart, het consumentisme van Frits Bolkestein is toegenomen, maar het gevoel van maatschappelijk welzijn is zeker afgenomen.
Het geweten van de mens wordt wel aangeduid als het innerlijk besef van goed en kwaad, het morele vermogen (de ‘innerlijke stem’) om het eigen handelen kritisch te beoordelen. Indien de mens tegen zijn of haar geweten in handelt, worden schuld, spijt of wroeging opgeroepen.

Staal dat tegen een stootje kan (Peter de Waard Volkskrant 20 september 2018 p. 32-33):
Andere industrieën in Nederland sneuvelden in de concurrentiestrijd met Azië. Maar staal overleefde, met Hoogovens dat donderdag zijn 100ste verjaardag viert.
Alleen begin jaren negentig moesten mensen gedwongen afscheid nemen. Voor de rest is de afslanking van 27 duizend naar 9 duizend mensen via natuurlijk verloop gegaan.
Geen bedrijf staat zo model voor het poldermodel als Hoogovens. Alleen bij het staalbedrijf in IJmuiden konden directeuren, die namens de werkgever met de bonden over de cao’s moesten onderhandelen, ook zelf lid zijn van de bond. Zelfs de Berghuisjes uit Beverwijk, die als links-radicale vakbondsbestuurders zo vaak de degens kruisten met het bedrijf, zeiden in Dagblad Kennemerland ‘trots te zijn op hun Hoogovens’.

Het is misschien amusant om te vermelden dat, toen de staalcrisis in de zeventiger jaren uitbrak, Max Albrecht destijds lid van de RvB, de milieubeweging openlijk heeft bedankt dat zij de tweede vestiging van Hoogovens op de Maasvlakte hebben weten te voorkomen. De ‘linkse ondernemer’ Max Albrecht (lid PvdA en van de Industriebond) was voorbestemd om directeur te worden van de nieuwe Hoogovens-vestiging op de Maasvlakte.
Toen hij eenmaal gepensioneerd was, werd Max Albrecht als voorzitter van de dorpsraad van Wijk aan Zee een luis in de pels van Corus. Tegen uitbreidingsplannen tekende hij fel protest aan. En dat terwijl hij bij het staalbedrijf – toen nog: Hoogovens – van 1962 tot 1992 carrière had gemaakt. Maar nu stond hij aan de andere kant. Dat soort tegenstrijdigheden was Max ten voeten uit.
Een leven lang de staalindustrie dienen, fabrieken bouwen en actiegroepen trotseren, maar zelf eindigen als een dorpsactivist. ’I did it my way’, stond boven zijn rouwadvertentie. Bij Max Albrecht gingen uitersten goed samen. „Zo ken ik hem”, zegt Olivier van Royen, oud-bestuursvoorzitter van Hoogovens en jarenlang zijn naaste collega in de raad van bestuur. In 1960 is Max Albrecht gepromoveerd op De invloed van het kiesstelsel op de samenstelling van de volksvertegenwoordiging en de vorming van de regering.

De organisatiecultuur, de context waarin we functioneren is bepalend voor ons gedrag. Het opleidingscentrum van Hoogovens verzorgde de hogere beroepsopleiding "Automatisering en Mechanisering van de Bestuurlijke Informatievoorziening" (AMBI). Bij de automatiseringsmedewerkers ontbrak het zeker niet aan informatica-kennis. In 1981 slaagde ik voor de module S3 Systeemonderzoek (AMBI). Top down was echter geen sprake van enige informatica kennisoverdracht, wel van een volledige fixatie op de hardware. Wat goed is voor een toeleverancier behoeft nog niet goed te zijn voor Hoogovens. Automatiseren leidt niet automatisch tot een effectievere besturing aan de top van het bedrijf. Maar het vraagstuk dat ik aanstip hangt ook samen met het artikel 'De valkuil van de schijnmarkt' (voor de insiders bij Hoogovens zegt dit genoeg) in het Tijdschrift voor Marketing september 1975, dat ik bij Diversificatie ter discussie heb gesteld. Ook hangt het samen met de beleidsnota van FvD over dit thema. Voor zover mij bekend is de in de nota genoemde winstdoelstelling niet gerealiseerd.

‘Gezond populisme’ bij links én rechts is hoopvol (Gerard Drosterij Volkskrant 18 september 2018 p. 23):
Tweede Kamerleden moeten hun partijpolitieke slaafsheid verliezen en onafhankelijk opereren.
De kwaliteit van politici staat onder druk. Veel politici kunnen niet goed om gaan met media en de publieke opinie. Het is een moeilijk vak. Het vergt levenservaring, inzicht, spreekkunst, humor en zelfreflectie. Misschien zouden sommigen even moeten wachten voordat ze deze stap zetten. Maar veel politici leiden aan messianistische zelfoverschatting.
Misschien wel het grootste probleem is de politieke partij. Officieel de kraamkamer van politiek talent, maar vaak de beste kans om in een ideologische bubbel te stikken.
De partij levert te weinig politici af die de moed hebben zelfstandig te denken, in samenspraak met al wat leeft in de samenleving. Die de onvrede durven te benoemen zonder te polariseren en te vervallen in links-rechtsdenken.

Leve het rijke, bloeiende lokale politieke leven (Gerard Drosterij Volkskrant 27 maart 2018 p. 23):
Framing
In tegenstelling tot alle negatieve berichten, bloeit de lokale politiek. Hoezo versplintering? Verrijking!

Slow politics Bestuurd en bestuurd worden (Gerard Drosterij)
Gerard Drosterij: Ieder mens heeft een relatie met zijn omgeving en wil die verbondenheid handen en voeten geven. In dit proces van geven en nemen is een gevoel van controle en vrijheid essentieel. In mijn workshops, colleges, artikelen, publicaties en advieswerk voor gemeenten en organisaties vormt deze zoektocht naar balans de rode draad.

Marcel van Dam schrijft in zijn column ‘1991 – 2007’ in de Volkskrant van 18 oktober 2007: Tot mijn verdriet zag ik vanaf de jaren tachtig mijn partij wegzinken in een moeras van beginselloosheid. Onder Kok ging de PvdA door de knieën, onder Bos door zijn rug.

Terugblik (Aukje van Roessel De Groene Amsterdammer 20 september 2018 p. 11):
In de Miljoenennota 2009 was er economisch geen vuiltje aan de lucht…
Toenmalig PVDA-minister van Financiën Wouter Bos meldde dat de werkloosheid laag was en verwachtte dat deze laag zou blijven. De overheidsfinanciën stonden er goed voor en het vestigingsklimaat voor buitenlandse bedrijven noemde hij gunstig. Om vervolgens te concluderen dat Nederland in staat is de gevolgen van de economische groeivertraging goed op te vangen. De harde klap moest duidelijk nog komen.

EU en moraal (Mathieu Segers De Groene Amsterdammer 20 september 2018 p. 7):
De twee hoofdrolspelers die de vorige EP-verkiezingen (in 2014) kleurden, waren Angela Merkel en Viktor Orbán. Destijds hadden beide christen-democraten met een overweldigende meerderheid de verkiezingen in eigen land gewonnen. Bovendien hadden hun succesvolle campagnes iets gemeen. Bij Merkel en Orbán ging het over Europa. Daarom trokken ze aandacht. Maar er was wel iets geks. De Europese agenda’s waarmee zij hun verkiezingen wonnen, lagen mijlenver uit elkaar.
Beschaving is een resultaat van politiek, alledaagse politiek. En voor de beschaving van het naoorlogse Europa geldt dat deze vorm kreeg binnen de kaders van democratie, rechtsstaat, kapitalisme en mensenrechten. Die kaders zijn gedefinieerd in de EU-verdragen. Maar het blijven kaders. Zij verdienen verdediging, maar ook nadere invulling. Dat kan alleen via de politiek en de Europeanen zelf.

Loze lessen (Dirk Bezemer De Groene Amsterdammer 20 september 2018 p. 9):
De echte vraag is dus niet wat de lessen uit de crisis waren, maar waarom we er niets mee doen. Het antwoord is oud als Homerus: het Cassandra-effect. De brenger van slecht nieuws is impopulair, de oplossingen zijn dat ook. En de crisis was slecht nieuws, omdat het een systeemfout in onze economie blootlegde die pijnlijke verandering vereist.
Die systeemfout vereiste diepgaande verandering die de gevestigde belangen zou raken. Krachtig leiderschap met langetermijnvisie was daarvoor noodzakelijk.
Het is moeilijk je iemand voor te stellen die daarvoor minder geschikt is dan Mark Rutte. Helaas stond hij aan het hoofd van drie kabinetten sinds de crisis. Belastingontwijking moest aan banden worden gelegd. Brussel probeerde dat, maar Den Haag traineerde het ten bate van de BV Nederland, marktleider in brievenbussen en sluiproutes. Pas onder druk van de Paradise Papers moest Rutte dat erkennen. Om even later de dividendbelasting af te schaffen.

Spannen Paradise Papers het paard achter de wagen? (Peter de Waard Volkskrant 7 november 2017 p. 29):
Nu zijn er de Paradise Papers, waarin de namen worden genoemd van koningin Elizabeth, Bono, Madonna en de entourage van president Trump. Ook ditmaal hoeft niemand bevreesd te zijn. Het is voor hotemetoten veel riskanter de hand op de knie van een journaliste te leggen dan de fiscus een loer te draaien. Zelden is na een schandaal het paard zo ver achter de wagen gespannen als na de publicatie van de Panama Papers.
In plaats van dat na de Panama Papers de mazen in de belastingwetten mondiaal werden dichtgespijkerd, is er een internationale race ontstaan om de grote multinationals en rijke particulieren nog meer in de watten te leggen. Ieder land wil nu belastingparadijs zijn.
In Nederland wordt de dividendbelasting afgeschaft en de vennootschapsbelasting verlaagd, net als het tarief voor de hoogste schijf voor de inkomstenbelasting. Hetzelfde is gebeurd of gaat gebeuren in veel andere landen.
Het volk wil best een aantal individuen aan de hoogste boom zien hangen, maar niet dat het systeem verandert: een mondiale regeling van één vennootschapstarief.
Dan staat ineens de soevereiniteit op het spel. Dan luistert het volk liever naar de populisten die
America First roepen en vinden dat elk land zijn eigen boontjes moet doppen. En zo kunnen multinationals en multimiljonairs de landen tegen elkaar blijven uitspelen. Met één drukknop kunnen ze legaal vermogens verplaatsen naar gebieden waar de belastingen maar enkele promillen zijn of helemaal niets.
Om daaraan iets te veranderen helpen tientallen miljoenen documenten niet.
Alleen politieke wil en actie.

Een Archie Bunker in het Witte Huis (Bert Lanting Volkskrant 22 september 2018 Sir Edmund p. 24):
Bob Woodward schetst een levendig beeld van de felle discussies in het Witte Huis. Trumps medewerkers hebben er hun handen vol aan de president te behoeden voor stommiteiten.
Ontkennen, terugslaan, je macht laten zien, het zijn de basisprincipes van Trumps aanpak. Als er kritiek is op de uitdagende tweets waarmee hij de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un bestookt (‘mijn nucleaire knop is veel groter en veel krachtiger en werkt bovendien!’) legt hij uit: ‘Hij is een bullebak. De enige manier om met die lui om te gaan is keihard te zijn. Ik ga hem intimideren.’ Het is een krachtmeting die hij heel persoonlijk opvat: ‘Dit is puur Leider tegen Leider. Man tegen Man. Ik tegen Kim’.
Maar
Angst verwijst ook naar de voortdurende vrees van Trumps medewerkers dat de president in een van zijn impulsieve buien iets stoms zal doen. Ze hebben er de handen vol aan. Opgehitst door Fox News, Bannon en Peter Navarro, een uitgesproken havik op het gebied van handel, wil Trump het ene na het andere handelsverdrag opblazen en Amerika’s ‘oneerlijke’ handelspartners met importtarieven straffen. ‘Ik wil iets ondertekenen’, roept hij van tijd tot tijd ongeduldig. ‘Breng me de tarieven!’

#MeToo wordt in VS debat tussen toondoven (Michael Persson Volkskrant 22 september 2018 p. 10-11):
Maar wanneer zelfs een beschaafd intellectueel blad het zwijgen kan worden opgelegd door de academische gedachtenpolitie, zoals rechtse dwarsliggers de politiek correcte dwang wel eens noemen, dan is dat toch wel opmerkelijk.
Maatschappelijke schandpaal
Buruma wilde een discussie beginnen over hoe lang een man aan de maatschappelijke schandpaal genageld mag worden, nadat hij door een rechtbank is vrijgesproken. Dat is een interessante vraag, maar eentje die alleen kan worden beantwoord al we ook weten wat de persoon in kwestie heeft gedaan (zelfs al is hij juridisch onschuldig). Hoe erg iemand sociaal moet worden gestraft, hangt af van hoe erg het is wat hij heeft gedaan. Je kunt geen vergiffenis krijgen voor daden die je onder het tapijt veegt.

Michael Moore ageert tegen Trump, maar de woede van de Trump-stemmers snapt hij volkomen (Michael Persson Volkskrant 22 september 2018 p. 18-19):
Zijn jongste documentaire Fahrenheit 11/9 gaat deze week in première.
Niet Trump is het probleem, stelt Moore, maar de vastgeroeste politiek (recensie Berend Jan Bocking):
Moore maakt weliswaar onomwonden duidelijk wie voor hem de good guys zijn en wie de bad guys, maar hij werpt in Fahrenheit 11/9 ook een blik in de spiegel, waardoor de momenten waarop hij al feiten goochelend uit de bocht vliegt, beter te verteren zijn.
Niet Trump is het probleem, stelt Moore, maar de vastgeroeste politiek die geen oog heeft voor de problemen van de gewone Amerikaan. Geen revolutionaire zienswijze wellicht, maar wel een kraakhelder gebracht verhaal.
Fahrenheit 11/9 mondt uit in een hartenkreet:
redding van de democratie begint bij het wakkerschudden van de 100 miljoen Amerikanen die niet stemmen omdat zelfs een man als Obama ze in de steek liet. Doe iets, smeekt Moore, nu het nog kan.

Kunst maakt het mogelijk, de 4e dimensie (4Ddenkraam), de synthese tussen de drie domeinen van de alfa-, béta- en gammawetenschappers weer te geven.

Economen, waar blijven jullie? (Gerrit Kemerink Volkskrant 18 september 2018 p. 24):
Het model dat economisch historicus B. van Bavel ontwikkelde in zijn boek The Invisible Hand? (2016) maakt dit juist goed mogelijk. Omdat de economische wetenschappen een houvast als de behoudswetten in de fysica ontberen, verbazen wij ons – als fysici – over de oorverdovende stilte onder economen over dit model.
Van Bavel schetst een zich herhalend patroon dat simpel gezegd als volgt verloopt. Na een economische opgang, waarin bevolkingsgroepen breed participeren en beloond worden, volgt steevast een fase waarin de allerrijksten hun groeiende vermogen steeds minder gebruiken om in de reële economie te investeren. In plaats daarvan trachten zij hun zelfverrijking te bestendigen door nepotisme en door te lobbyen voor wet- en regelgeving die aan eigen wensen is aangepast. Het verbaast dan ook niet dat economische neergang het onvermijdelijke gevolg is wanneer een dergelijke beïnvloeding ongeremd voortduurt.
Zou een overtuigend verhaal vanuit de economische wetenschappen niet bijdragen aan de broodnodige bijsturing van beleid in de richting van de belangen van de hele maatschappij?

Onderzoeker Barry McGuinness van de Orch-OR theorie stelt net als Amanda Gefter dat we allen in ons eigen referentiekader leven. Er is maar één 'Hoofdroute', pelgrimage naar de oerbron van alle leven op aarde. Volgens de esoterie gelden de behoudswetten zowel in de Natuurkunde, als in de Geestkunde. Namelijk hoe richten we het innerlijke kompas, onze levensenergie?. Het geweten van de mens wordt wel aangeduid als het innerlijk besef van goed en kwaad, het morele vermogen (de ‘innerlijke stem’) om het eigen handelen kritisch te beoordelen. Indien de mens tegen zijn of haar geweten in handelt, worden schuld, spijt of wroeging opgeroepen.

Lieve Koning (Sheila Sitalsing Volkskrant 17 september 2018 p. 2):
Speeches die op het gemoed spelen en die je dolgraag eens van een minister zou willen horen – wat nooit zal gebeuren. Want dan moeten er eerst dertien parafen overheen, moeten alle politieke gevoeligheden eruit, alles wat tot gedonder in de coalitie en/of de pers kan leiden, alles wat valse hoop kan wekken bij de verkeerde mensen, en alles wat mogelijk raakt aan het terrein van een collega.
Zo vraag ik me af of ze het zullen aandurven om u ‘
Om Nederland aantrekkelijker te maken voor grote bedrijven, schaffen we de dividendbelasting af’ te laten zeggen. Of dat ze dat woord liever vermijden, want wat een jaar geleden nog zo’n leuk idee leek, is een gifbommetje gebleken dat tweedracht zaait.
En of ze het zullen aandurven om u voor te laten lezen dat het klimaatakkoord ‘
een offer van ons allen zal vergen’, of dat ze met die boodschap liever wachten tot Prinsjesdag achter de rug is.

Na de crisis (Pieter Klok Volkskrant 17 september 2018 p. 17):
De crisis is bezworen dankzij de centrale bankiers. De grote vraag is nu hoe duurzaam het herstel is.
Politici (van Trump tot Dijsselbloem) slaan zichzelf op de borst, maar dat is niet terecht. Dat de crisis redelijk snel is bezworen – veel sneller dan in de jaren dertig in ieder geval – moet volledig op het conto van de centrale bankiers worden geschreven en van één centrale bankier in het bijzonder: Ben Bernanke. Deze Amerikaanse econoom had de crisis van de jaren dertig uitgebreid bestudeerd en betoogde ooit dat je in geval van een zware crisis desnoods geld uit een helikopter moet werpen om de economie overeind te houden. Het was een gelukkig toeval dat juist hij net was benoemd bij de Amerikaanse centrale bank. Bernanke zette de geldkraan direct vol open.

De schonen schijn van Prinsjesdag (René Cuperus Volkskrant 17 september 2018 p. 19):
Mensen zijn ook onzeker over de toekomst van Europa. Daarover worden dubbele signalen afgegeven. Signalen van eenheid en verdeeldheid.
Met gekunstelde koopkrachtplaatjes op een willekeurige Prinsjesdag oogst je geen toekomstvertrouwen bij een naar oriëntatie zoekende bevolking. Daarvoor zijn grote antwoorden nodig op de grote vraagstukken. Big on big, small on small.

De oertijd had geen straffende God nodig (Wilma de Rek interviewt Carel van Schaik Volkskrant 5 maart 2016 bijlage Sir Edmund p. 24-26):
Lees de Bijbel met een biologisch-antropologische bril en zie: God dankt zijn carrière aan de uitvinding van de landbouw. Gedragsbioloog Carel van Schaik legt uit hoe dat zit.
De agrarische revolutie luidde het begin van de beschaving in, is de algemene opvatting, maar uit Het oerboek van de mens rijst een heel ander beeld op. 'Voor ons was de Amerikaanse fysioloog en bioloog Jared Diamond de grote bron van inspiratie', zegt Van Schaik. 'Hij noemt de uitvinding van de landbouw de grootste fout die de mensheid ooit begaan heeft.'

When the first humans walked this earth, they each possessed a unique gift from God; the gift of a soul. Within that soul lives God, the Creator of all; The Kingdom of Heaven, and what can be called the Light of Christ. If there is only one word in God's vocabulary, Love, we may ask the question: What about all the other words we use in our daily lives? Does God need to use a few more words than just Love to guide us here on earth? God has given us all we need to live our lives between divine embraces. We are made in God's image. The gift of our soul comes directly from God's essence. God is as much a part of us as the air we breathe. When you gaze into another's eyes, it is God you see looking back at you.

Teilhard de Chardin (p. 21):
Teilhard kent de mens een belangrijke plaats toe in de schepping als wordingsproces. Voor hem ligt er voor ieder persoonlijk een taak en verantwoordelijkheid voor de toekomst van de aarde en de wereld. Teilhard verwerpt hartstochtelijk de houding van mensen, die de aarde ontvluchten in hun al te sterke betrokkenheid op het 'hiernamaals'. Hij gaat ervanuit, dat álles in het leven, vanaf eten tot studeren, vanaf ontspanning tot werk, álles, in diepste wezen een godsgeschenk, genade, is en daarmee een onderdeel van de door God gecreëerde evolutie van stof tot geest.
Teilhards mystiek heeft als grondtoon een enorme liefde voor de wording van de aarde, voor de wordende mens. Hij beschouwt het voor iedere mens als een zaak op leven en dood, dat de aarde haar doel bereikt met de krachten die zij van nature bezit. Het zal heel wat lezers ontroeren de geleerde fysicus hier te horen uitroepen: "In naam van het geloof hebben we het recht en de plicht ons hartstochtelijk in te zetten voor de dingen der aarde!" Sinds Angelus Silesius in de 17e eeuw is er geen mysticus meer geweest, die de christen zo'n voorname plaats toekent in het wereldgebeuren. Teilhard zegt, dat wij het getroffen hebben te leven in een tijd, waarin de mensheid op het punt staat volwassen te worden.
30: Misschien zijn onze eigen aanspraken trouwens onrechtvaardig en kosten desondanks dan zoveel ellende! Ruimtelijke afstanden scheiden wel onze lichamen, maar niet onze geesten. Vroeger scheidde de Rijn de Fransman van de Duitser, maar die Rijn scheidt niet de christen van de christenen. De oceaan ligt tussen de Engelsen en de Fransen, maar daardoor wordt niet de eenheid verbroken tussen hen die geloven kunnen.
Laten we allen toch bedenken, dat heel deze wereld het gemeenschappelijk vaderland is van alle volkeren. Niets zal kunnen verleiden om willens en wetens het evangelie prijs te geven of in te ruilen voor puur menselijke negatieve hartstochten.

Vorig jaar ging ik plotseling even dood. (Fokke Obbema Volkskrant 22 september 2018 Zaterdag p. 2-5):
Minder controle over mijn bestaandan ik zou willen - ik ervoer het heel concreet, maar het geldt voor ons allen. Tastend in het duister bewegen we ons voort, terwijl we doen alsof ons pad helder wordt verlicht . Voor een wezenlijk onderdeel van ons bestaan schermen we ons zoveel mogelijk af - ik heb het over de dood. Bij voorkeur denken we niet aan haar, alsof ons bestaan eeuwig voortduurt.

Wat kunnen we leren van oosterse filosofieën? (Patricia van Bosse Civis Mundi Digitaal #66 september 2018):
Beschrijvingen in de oude geschriften
In de geschriften van zowel het hindoeisme, taoisme en boeddhisme is deze bewustzijnstoestand een centraal thema. Hieronder wat citaten zodat we een indruk krijgen hoe daarover gesproken werd. Overigens is er overeenstemming dat deze bewustzijnstoestand eigenlijk niet adequaat beschreven kan worden, omdat het voorbij het talige en conceptuele ligt. Voor zover er iets over gezegd wordt, is het veelal in paradoxen.
Deze menselijke mogelijkheid van realisatie van transcendent bewustzijn, die in de oosterse culturen nagestreefd en soms gerealiseerd werd, biedt een mijns inziens gerechtvaardigde hoop dat een minder problematische ervaring van de menselijke situatie mogelijk is, zowel in persoonlijk als in maatschappelijk opzicht. In volgende artikelen kom ik hierop terug.

Yuval Noah Harari borduurt in zijn boek 21 lessen voor de 21e eeuw, hoofdstuk 20 Zingeving, Het leven is geen verhaal op het gezichtspunt van de oude boeddhisten voort. Als je de waarheid wilt weten over het universum, de zin van het leven en je eigen indentiteit, kun je dus het beste beginnen door naar het leed in de wereld te kijken en te onderzoeken wat het precies is.
Het antwoord is geen verhaal.

Inzicht: vestig de NAVO in Moskou (Olaf Tempelman Volkskrant 17 september 2018 p. 3):
De boeddhistische geestelijke weet het zeker: het zaadje van de compassie zit in ieder van ons. Een recept tegen het surplus aan stress waar de westerse mens aan lijdt. In Nederland wordt hij warm onthaald. ‘Wat adviseert u ouders van jonge kinderen?’
De westerse mens, weet de dalai lama, lijdt onder surplus aan stress, hebzucht en jaloezie, die heeft te weinig aandacht voor zijn innerlijk leven en de oorsprong zijn emoties.
Gelukkig zit het zaadje van de compassie in ieder van ons, we kunnen écht leren dat water te geven. Maak om te beginnen het onderwijs minder ‘materialistisch’, leer kinderen in hun eigen geest naar binnen te kijken.
Vertrouw een leraar niet zomaar, herhaalde de dalai lama dit weekeinde.
In Ahoy zegt His Holiness ook dat niemand iets klakkeloos van hém aan moet nemen:
je moet die inzichten toetsen bij jezelf. Nu maar hopen dat de zaal daar werk van maakt.

Karen Armstrong boek Compassie
Karen Armstrong gaat ervan uit dat ieder mens behept is met een vermogen tot compassie, maar ze is van mening dat dat niet genoeg is: iedereen zou dat vermogen moeten koesteren en ontwikkelen. In het wijze en diepzinnige boek Compassie stippelt Armstrong een programma uit dat ons in twaalf stappen kan leren hoe we een medemenselijker leven kunnen leiden. Ze gaat daarbij in op thema's als eigenliefde, bedachtzaamheid, lijden, gedeelde vreugde, de grenzen van onze kennis van de ander en mededogen.

Marten Toonder De Bovenbazen in sociologisch perspectief (Piet Ransijn Civis Mundi Digitaal #43 februari 2017):
De Bovenbazen bieden een vermakelijke illustratie van de kapitaalconcentratie die nu actueel is en gepaard gaat met groeiende ongelijkheid en tweedeling. Uiteraard is het een simplificatie, maar daardoor weet Toonder het treffend weer te geven zodat een kind het begrijpt, ’als je begrijpt wat ik bedoel’. Toen de kredietcrisis ’actueler was dan ooit’ werd het verhaal in 2012 opnieuw gepubliceerd in het NRC Handelsblad. Toonder drijft de spot met de Bovenbazen als een stel geslepen zielige criminelen. De werkelijkheid is echter anders en ontrekt zich aan ons bevattingsvermogen, zoals Luyendijk onthult in zijn boek Dit kan niet waar zijn: Over bankiers.
De desastreuze soliumwinning
In de Gouden Bergen ruilen NG en AWS aandelen. NG is nog boos over de DDT-spinnen, die hem de naaimachines hebben gekost. Het solium had nooit aan OBB mogen worden gegeven. Omdat AWS de zaken niet meer vertrouwt, vliegt hij per privé helikopter naar slot Bommelstein. Daar is Bommel in zijn nopjes met de futvoeder, een
perpetuum mobile: gratis energie. AWS schiet in de stress en vliegt linea recta met OBB en de futvoeder naar de Gouden Bergen.
De meest treffende passage die het boek samenvat lijkt mij de Voorschriften voor de Bovenbazen:
“Geef nooit geld weg. Zeg altijd dat je zoveel verplichtingen hebt dat er niets meer af kan. Werk slijtage in de hand, want dat bevordert de productie. Bevorder de verveling; dat schept behoefte aan nieuwe dingen. Roei de natuur uit, want natuur is onze grootste vijand. Die vernieuwt zichzelf, voel je wel? En dat soort dingen meer.” ( p 49).
Commentaar van sociologen: Marx, Wright Mills, Veblen en de 200 van Mertens
Tegenwoordig komt het meer overeen met het Financieel Industriële Complex, conform de visie van Piketty, Luyendijk en anderen. Militairen worden geleid door politici en deze zich laten leiden door industriële belangen en technici en wetenschappers afhankelijk zijn van financiering. ’Wie betaalt, die bepaalt. Het kapitaal dicteert de arbeid, kort door de bocht gezegd. Zie hierover mijn artikelen over het WTE Complex en De filosofie van eenvoud van Mariaus de Geus in nr 31 en 32.
Sympathie voor ’minvermogenden’
Zoals de minvermogende stripfiguren van Toonder woonde Veblen laatste jaren van zijn leven in een boshut in het kustgebergte, vanwege zijn hang naar de ‘savage state’ en de kleinschalige boerengemeenschap waarin hij was geboren. Hij stierf uitgeput in zijn hut, totaal verarmd, verlaten en vergeten, Maar zijn Theory of the Leisure Class werd een blijvende bestseller, die nog altijd actueel is, zij het met de nodige kritische kanttekeningen. Zie hierover mijn artikel in nr 32 over De filosofie van eenvoud.
Veblen heeft het ook over ‘absentie ownership’, de titel van zijn laatste boek over de ’nietsdoende klasse’, die niet deelneemt aan het productieproces, maar er wel veel aan verdient. Hij had toen reeds een profetisch oog voor de desastreuze en ontwrichtende invloed die woekerende geldhandelaren kunnen hebben in de ‘predatory society’, die hun prooi was en die met list en bedrog wordt bedrogen. Luyendijk geeft hierover een kijkje achter de schermen in zijn boek Dit kan niet waar zijn: Over bankiers.

Matthijs van Boxsel De draagbare Encyclopedie van de Domheid
Het uitgangspunt. Domheid is het handelen tegen beter weten in. Anders dan dieren die een instinct tot zelfbehoud bezitten, is de mens in staat zichzelf en zijn soort op het spel te zetten omwille van een waanidee over ras, natie of geloof. Om niet aan zijn domheid ten onder te gaan, werd de mens gedwongen zijn intelligentie te ontwikkelen. Cultuur is het tijd- en plaatsgebonden product van een reeks min of meer mislukte pogingen greep te krijgen op de zelfdestructieve gekte die van alle landen en tijden is. Domheid is wat de mensen gemeen hebben, zij verschillen in de manieren waarop ze er greep op pogen te krijgen.
Alle strategieën om de domheid te beheersen vormen bij elkaar onze beschaving. Maar intelligentie biedt nog geen garantie voor zelfbehoud, integendeel. Intelligentie kan domheid zelfs kracht bijzetten. Domme mensen zijn vaak gevaarlijk omdat ze intelligent zijn, en hoe intelligenter ze zijn, des te rampzaliger hun domdaad.
De levensbedreigende domheid valt niet uit te roeien zonder ook de mens uit te roeien; dat zou een domheid in het kwadraat zijn. De enige uitweg is het permanent verzinnen van nieuwe strategieën om de domheid het hoofd te bieden.
Domheid is zo bezien de motor van onze beschaving.

In organisaties draait het primair om hoe kunnen we de kwaliteit van de besluiten verbeteren. Er dient wel degelijk met de keerzijde van de evolutietheorie rekening te worden gehouden dat er van doelgerichtheid, entelechie in de natuur sprake is. Het gaat er dus om, zoals eerder Jared Diamond heeft betoogd, een manier te vinden om mensenmassa’s in bedwang te houden. Volgens Jared Diamond zijn daarvoor de religies uitgevonden.

Jared Diamond, Wees zuinig op de polder (Volkskrant 12 juni 2004):
Er zijn twee scenario’s voor de komende vijftig jaar: een prachtig scenario dat we kiezen of een minder prettig (doemscenario) dat we niet kiezen. Of de Haïti’s, Rwanda’s, Iraks en Afghanistans vermeerderen zich, we kappen de laatste bossen, pompen de laatste olie op en gaan ten onder in oorlog en terrorisme, of we erkennen de problemen en doen er wat aan. De Eerste Wereld moet zijn ecologische impact matigen. Dat kan op twee manieren: minder bevolkingsgroei, en dat lukt al aardig. En minder consumptie. Er is vis en hout genoeg, als we het beter managen. Onmogelijk? Misschien. Maar doorgaan is geen optie. Daarom zeg ik: de toekomst wordt bepaald door de keuzes die we maken.
De balanceerdraad zien als een verbinding een brug, naar een betere toekomst op korte en langere termijn. Er is innerlijke moed voor nodig om over de draad te lopen. Het gevoel zegt dat we ons evenwicht kunnen verliezen, dat we kunnen vallen en ons gezicht kunnen verliezen. We worden angstig. De gedachte dat we kunnen vallen krijgt de overhand, gaat overheersen. De hindernis vermijden is kiezen voor de gemakkelijkste weg, niets doen. Alleen door onze denkgewoonten door ons voelen te laten beïnvloeden kunnen we een hoopvollere toekomst creëren, we hebben het zelf in handen. Door te ontspannen en rustig na te denken over wat ons aan de overkant wacht is het wel mogelijk de hindernis van de balanceerdraad te nemen. Voor het nemen van een innerlijke hindernis moeten we vaak eerst door een muur breken. Het spontane, argeloze kind in ons wakker schudden.

Noocracy (/noʊˈɒkrəsi/ or /ˈnoʊ.əkrəsi/), or "aristocracy of the wise", as defined by Plato, is a social and political system that is "based on the priority of human mind", according to Vladimir Vernadsky. It was also further developed in the writings of Pierre Teilhard de Chardin.
Noocracies, like technocracies, have been criticized for meritocratic failings, such as upholding of a non-egalitarian aristocratic ruling class. Others have upheld more democratic ideals as better epistemic models of law and policy. Noocracy criticisms come in multiple forms, two of which are those focused on the efficacy of noocracies and the political viability of them.
Criticisms of noocracy in all its forms - including technocracy, meritocracy, and epistocracy (the focus of Jason Brennan's oft-cited book) - range from support of direct democracy instead to proposed alterations to our consideration of representation in democracy.

De dictatuur van de electorale meerderheid of Turkse dictatuur van de electorale meerderheid (Martin Janssen Volkskrant 20 juli 2016 p. 19):
Europese leiders feliciteren en vleien de Turkse president Erdogan als eunuchen in de harem van een Osmaanse sultan.
Na de coup
Binnen 24 uur na beëindiging van de coup waren reeds 2.745 Turkse rechters ontslagen. Dit is slechts mogelijk geweest als er al lijsten bestonden met namen die lang van tevoren zorgvuldig waren opgesteld. Dit is althans de mening van EU-commissaris Johannes Hahn.
Turkije heeft veel ervaring met militaire coups die het leger in het verleden meestal verdedigde met de bewering dat de seculiere Kemalistische republiek in gevaar was.
De coupplegers van 15 juli schreven echter in een verklaring dat ze in Turkije juist de democratie en rechtsstaat wilden herstellen.
Het leger
Onrust en instabiliteit in het leger zullen daarom de komende jaren de norm worden en dit geschiedt op een uiterst cruciaal moment waarop Turkije de militaire macht juist hard nodig heeft voor de strijd tegen de eigen Koerden en de IS-netwerken in het land.
Te verwachten is bovendien dat de verhoudingen met de Verenigde Staten verder zullen verslechteren omdat Turkije de uitlevering eist van de in Pennsylvania wonende Turkse geestelijke Fethullah Gülen. De Turkse premier Yildirim dreigde reeds dat degenen die Gülen steunen in oorlog zijn met Turkije. De Verenigde Staten kunnen Gülen echter niet uitleveren omdat ze weten dat deze in Turkije reeds veroordeeld is voordat hij berecht wordt.
Godsgeschenk
De gebeurtenissen van de afgelopen periode lieten zien dat Turkije ten diepste een Midden-Oosters land is waar democratie vaak lijkt op de dictatuur van de electorale meerderheid. Europese leiders blijven president Erdogan ondertussen feliciteren en vleien als eunuchen in de harem van een Osmaanse sultan.
Erdogan tenslotte is in de wolken met de hele gang van zaken blijkens zijn in euforie uitgesproken woorden dat hij de mislukte coup beschouwt als een waar godsgeschenk. Woorden die te denken zouden moeten geven.

Marley & Me (Menno Pot Volkskrant 25 augustus 2018 Sir Edmund p. 64-73):
Tussen twee uitverkochte optredens door vertelt Ziggy Marley graag wat er zo goed is aan Han Solo en Pelé, waar je moet eten in Jamaica en LA, en wat de beste platen zijn van Miles Davis en, ja, zijn vader.
4. Mens/Politicus: Nelson Mandela (1918-2013)
‘Het is een cliché, ik weet het, maar ik zou willen dat er meer grote politieke leiders waren als Nelson Mandela. Die man is tegengewerkt, vervolgd, opgesloten, weggezet als terrorist en in veel opzichten ongelooflijk mishandeld. Maar toen hij vrijkwam, koesterde hij geen wrok. Tegen niemand. Hij was nota bene in staat compassie te voelen met zijn onderdrukkers.
‘Weet je waarom ik hem noem? Omdat ik het zo zorgwekkend vind dat er op dit moment geen enkele leider van dat kaliber is, waar ook ter wereld. Ik zie ze niet. Niet in de VS, niet in Rusland, maar ook niet in Duitsland of Frankrijk, of in Jamaica of Nederland of een ander klein land: nergens een leider die zich vanuit spiritueel leiderschap en basale goedheid tot álle mensen richt, omdat we allemaal bij elkaar horen. Dat is een groot probleem voor de wereld.’

Je ouders niet bezocht? Puntje eraf (Leen Vervaeke De Groene Amsterdammer 13 september 2018 p. 16-19):
Het sociaal-kredietsysteem van China
Met miljoenen veiligheidscamera’s met gezichtsherkenning en een gekoppeld puntensysteem dwingt de Chinese overheid haar onderdanen in de mal van modelburger. ‘Als je gewoon leeft, komt het allemaal in orde.’
In technologiestad Shenzhen geeft Intellifusion zijn visitekaartje af. Het bedrijf heeft vijf- à zesduizend beveiligingscamera’s in de stad, waarmee elke dag zestien miljoen bewegende beelden worden verzameld – handig om het algoritme voor de gezichtsherkenning te verfijnen. De camera’s staan op strategische plaatsen, zoals metrostations, kruispunten en de haven, en dekken volgens Zhao zowat de hele stad. Daarnaast hebben twintigduizend agenten een app van Intellifusion waarmee ze iedereen die ze fotograferen in een paar seconden kunnen identificeren. ‘We denken dat Shenzhen dankzij onze technologie een van de veiligste steden van China is’, aldus Zhao Zhen.
Professor Wu vervolgt: ‘
In China zijn we niet gewend dat regels strikt worden nageleefd, en dat zal even een aanpassing vergen. In het begin zullen mensen protesteren en klagen dat ze overal gevolgd en gecontroleerd worden. Maar als wij een goed systeem uitbouwen, dan zullen ze na een tijdje inzien dat hun omgeving en hun leven er veel beter op zijn geworden. Dan zullen ze zeggen: ja, dit is hoe het eigenlijk altijd al had moeten zijn.

Hoe tech-miljonairs een paspoort aan de armsten beloven (Coen van de Ven & Robert Glas De Groene Amsterdammer 13 september 2018 p. 20-25):
‘Let’s enroll everybody!’
John Edge spreken is ingewikkelder dan hij doet voorkomen. Eerst reageert hij via LinkedIn joviaal en enthousiast op een interviewverzoek waarna hij je doorverwijst naar Amy, zijn virtuele assistent. Een algoritme. Met haar onderhandel je een week voor het opzetten van een conference call die een aantal keer wordt verzet. Als het moment eenmaal is aangebroken klinkt – afgewisseld met wachtmuziek – de onheilspellende tekst ‘you are the only one in this conference call’.
Een blockchain is een door de massa beheerde database; niemand is eigenaar en een netwerk van aan elkaar geschakelde computers zorgt middels een
algoritme voor de correctheid ervan. Wie informatie overdraagt naar iemand anders via de blockchain stuurt een order het systeem in. Die orders komen terecht in zogenaamde ‘blocks’. Elke zoveel minuten controleert een netwerk van computers die blokken en na goedkeuring worden ze toegevoegd aan de ketting. Vanaf dat moment is de order onomkeerbaar. Blockchain creëert zo een lange keten waarbij individuen die elkaar niet kennen informatie kunnen delen zonder tussenkomst van een derde partij.
‘Je kunt niet zomaar afscheid nemen van mensen en één alomvattende
algoritmische oplossing kopiëren’, zegt Cheesman beslist. ‘Als deze manier van denken de kop opsteekt in de humanitaire sector is dat desastreus.’ Ook Dilek Genc is gealarmeerd: ‘De humanitaire wereld heeft geen idee waar ze in stapt en moet sterk leunen op mensen die zeer sterke denkbeelden projecteren op de oplossingen die ze creëren.
‘Er is een belangrijk gezegde in de wereld van humanitaire hulp dat inmiddels al bijna als een cliché klinkt’, zegt Dilek Genc aan het einde van het telefoongesprek: ‘
Er zijn geen humanitaire of technologische oplossingen voor politieke problemen.

Gooi die mobiel toch maar leeg (en wel hierom) Laurens Verhagen Volkskrant 15 september 2018 Sir Edmund p. 26-27):
Sociale media ondermijnen de waarheid. Dat is het vierde argument in een reeks van tien dat de Amerikaanse techpionier Jaron Lanier aanvoert om je sociale media-accounts te verwijderen.
Lanier beschrijft hoe
sociale netwerken hun gebruikers in een ijzeren greep houden dankzij hun krachtige algoritmes. Deze maken gebruikers niet alleen verslaafd (met ‘slachtoffer’ Trump als bekendste voorbeeld), maar schotelen ook nog eens vaak negatieve emoties voor en veranderen de gebruikers langzaam maar zeker in goed getrainde honden in plaats van autonome katten.
De algoritmes proberen de perfecte parameters te vinden voor het manipuleren van de hersenen waarop de hersenen, op zoek naar diepere betekenis, zich constant aanpassen. Maar er is geen diepere betekenis: de stimuli vanuit de algoritmes zijn willekeurig. Verslaving is het onvermijdelijke gevolg, betoogt Lanier. Daarbij komt nog dat negatieve emoties zoals angst en boosheid langer blijven hangen dan positieve. Het resultaat is een ‘onnatuurlijke, wereldwijde uitvergroting’ van de gemakkelijke (negatieve) emoties. Op Twitter en Facebook krijgen negativiteit en contrasten in menselijke betrekkingen de overhand, terwijl de grootste aso’s logischerwijze de meeste aandacht krijgen en de grootste roedel aan zich weten te binden. Het erge is, beschrijft de auteur, dat hij bij zijn eerste stappen op social media (in de allereerste chatrooms) bemerkte hoe bij hemzelf ook het slechtste naar boven kwam: zijn innerlijke trol.

Internationaal Strafhof is 'voor VS al dood' (Rob Vreeken Volkskrant 11 september 2018 p. 7):
Constructieve afzijdigheid
De Verenigde Staten hebben zich, anders dan vrijwel alle andere westerse landen, nooit aangesloten bij het ICC. Met name onder de Democratische president Barack Obama echter werd een beleid gevoerd van 'constructieve afzijdigheid'. De VS deden niets om het werk van het hof te frustreren en verleenden soms zelfs medewerking. Zo kon in 2005 de kwestie-Darfur door de VN-Veiligheidsraad worden doorverwezen naar het ICC doordat de VS zich van stemming onthielden, nota bene onder president George W. Bush.
Onder de regering-Trump zijn dergelijke stappen waarschijnlijk ondenkbaar.

Topkunstenaars tegen Trump, Le Pen en Wilders (Daan van Lent NRC 17 februari 2017):
Met de donderdag gelanceerde website Hands off our revolution komt het crème de la crème van de internationale kunstwereld in verzet tegen rechts populisme en toenemend nationalisme in de VS en Europa.

Stelling 21: Kunstenaars voelen (Emoties en Contrast emoties) in het algemeen beter aan wie de mens is dan wetenschappers. Al vervult de wetenschap bij het integreren van de verschillende disciplines een cruciale rol.

Gekostumeerde muziek (Bas van Putten De Groene Amsterdammer 6 september 2018 p. 44):
Zolang een kunstenaar leeft is hij, hoe begenadigd ook, de sterveling die het kan overdoen. Dan hoor je hem anders, minder dwingend; het is nooit voor het laatst. Nu Frans Brüggen vier jaar dood is, krijgt het ongehoorde van zijn kunnen er die tragische dimensie van verloren schoonheid bij, waardoor het leeft en schrijnt als nooit tevoren.
In de trotse, koninklijke strijkersklank in de ouverture van Castor et Pollux wordt het genot van strijken zelf een zingen namens de verdwenen personages, en het theater dat we niet zien wordt het toch. Entrée d’Abaris, Polimnie, les Muses, Zéphirs, Saisons, les Heures et les Arts – ze zijn er allemaal, als hologrammen van gestalten, in hun mooiste, elegantste kostuums, met hun mooiste gebaren. Dit is gekostumeerde muziek. Ik denk dat Rameau over omgangsvormen gaat, over hoffelijkheid, over wat men hoofs noemt maar echte beschaving is, de versierde welwillendheid in toon, tongval, melodie en ritme. Elke wiegend ademende frase werft bij Brüggen als de man die nooit vergeefs om liefde vraagt. Dat heet gratie.

‘Muziek mág toch mooi zijn?’ (Bas van Putten De Groene Amsterdammer 6 september 2018 p. 38-41):
De Buma Classical Award 2018 ging naar een componist die niemand kende. Maar in de wereld van harmonie, fanfare en brassband (HaFaBra) is Jacob de Haan een internationale grootheid. Net als zijn landgenoot Johan de Meij, de winnaar van 2017. En beiden zien hun wereld niet vergaan.
‘Ik heb wel moderne dingen geprobeerd, bijvoorbeeld in Cloud Factory. Daar zit geen tonaal akkoord in, maar het klinkt wél hartstikke tonaal. En sommige mensen vinden dat mijn beste stuk.’ Slikt de HaFaBra-gemeenschap die vrijzinnigheden? ‘Absoluut. Ze vinden alles geweldig. Je kunt ze op de stoelen laten staan, laten meezingen, bierblikjes laten verkreukelen – ik denk dat professionele symfonieorkesten daar meer moeite mee zouden hebben.’

Buitenhof (26 augustus 2018 NPO1):
Ontstaat er een nutteloze klasse, zoals Harari in zijn nieuwste boek beweert?
Vier scherpe geesten gaan in debat over het nieuwste boek van bestseller-auteur en wetenschapper Yuval Noah Harari. In 21 lessen voor de 21e eeuw stelt Harari urgente vragen: komt er een nieuwe wereldoorlog? Is nationalisme de oplossing voor angst en onzekerheid? Nemen robots en de briljante bèta’s het over en ontstaat er een klasse van nuttelozen? In Ian Buruma, publicist en hoofdredacteur van The New York Review of Books, Rosanne Hertzberger, NRC-columnist en microbioloog, Philip Huff, schrijver en Jeroen van den Hoven, hoogleraar Ethiek en Technologie (TU Delft).

God verdwijnt, dan de mens (Taede A. Smedes Volkskrant 18 februari 2017 Bijlage Sir Edmund p. 30-31):
Met Sapiens veroverde Yuval Noah Harari de wereld - Bill Gates en Barack Obama verklaarden zich fan. Komende week verschijnt de Nederlandse vertaling van Homo Deus, de opvolger van Sapiens. De laatste pagina's van Harari's boek vormen daarbij een teleurstellende anticlimax. Met een ferme disclaimer schrijft Harari dat alle spannende scenario's die hij in dit boek schetst 'slechts' mogelijkheden zijn. Hij wil geen voorspellingen doen. Weg is de urgentie van het boek! Ineens blijkt verontrustende non-fictie niet meer dan veredelde sciencefiction.Na deze dromerijen is het Hollandse realisme dat we bij Floris Cohen aantreffen verfrissend. Diens Het knagende weten is een prachtige studie, ofschoon wat wollig geschreven, over hoe sinds de opkomst van de moderne natuurwetenschappen over geloof en wetenschap is gedacht. Drie jaar heeft hij er naar eigen zeggen aan gewerkt. Cohen laat (onder vele anderen) Kepler, Galileo, Newton, Darwin en Einstein de revue passeren, maar ook filosofen als Immanuel Kant, Blaise Pascal en Voltaire.
Harari en Cohen maken beiden duidelijk hoe wetenschap en technologie het mens-, wereld- en godsbeeld veranderen. Cohen is daarbij nog het meest positief over religie. Hij sluit zijn boek af door te erkennen dat hij weliswaar atheïst is, maar wel mét een religieus besef. Hij noemt het 'alsof-geloof': genieten van religieuze uitingen alsof God bestaat. Dat religieuze besef is hem dierbaar. Hij wordt tot tranen toe geroerd door religieuze liederen, terwijl hij niet in God gelooft. Cohen heeft geen behoefte om atheïsme te prediken of godsgeloof als illusie weg te zetten. Hij acht weliswaar het bestaan van God 'onwaarschijnlijk', maar neemt fel afstand van de tirades van Richard Dawkins, die volgens Cohen flink van 't padje is geraakt.
God en godsgeloof hebben het in ons wetenschappelijk tijdperk weliswaar moeilijk, maar volgens Cohen legt de wetenschap de menselijke hang naar religie geen strobreed in de weg. Als we maar met mate geloven en het allemaal niet te letterlijk nemen. En als we beseffen dat wetenschap zelf geen religie is. Precies dat laatste bestrijdt Harari: wetenschap en technologie hebben het in zich zélf de religie van de toekomst te worden. Ook al verandert ze voortdurend van vorm, religie blijft bestaan. Tenminste, zolang er mensen zijn op aarde.

Toneelspeler, toeschouwer (Wilma de Rek Volkskrant 25 augustus 2018 Sir Edmund p. 20-24):
Kwam u er in Japan uiteindelijk wel achter wie uw echte ik was?
‘Die bestaat misschien niet. Ik denk niet dat er binnen je geest een soort essentieel zelf is; je verandert de hele tijd. Ik ben nu niet degene die ik was toen ik 23 was, al is dat wel een deel van mijn geschiedenis. Maar in een absolute authenticiteit die onveranderlijk is en essentieel geloof ik niet zo. Het is veel vloeiender. Al die rollen die je speelt; dat doe je gedachtenloos en ze zijn allemaal een deel van jezelf. Die maskers, die ben je óók.'
Hoe leidend is Amerika nog in de wereld?
Behoorlijk leidend, en in negatieve zin. Het Trump-presidentschap heeft de slechtste politieke impulsen een enorme boost gegeven. Niet alleen mensen als Poetin en Erdogan voelen zich gesterkt, allerlei potentaten in de wereld kunnen nu ook zeggen: kijk maar, ze doen het in Amerika ook! Prima! Het legitimeert de allerslechtste tendensen, dat is gevaarlijk.’
Er komt wel weer een tegenreactie.
‘Dat moet ik nog maar zien. In de jaren twintig en dertig was er in Duitsland ook een tegenreactie, alleen zette die geen zoden aan de dijk. En de mediawereld is natuurlijk helemaal veranderd.
Trump praat rechtstreeks met het volk, de serieuze dagbladen hebben veel minder invloed.’

Religieus bewustzijn: duurzaam, maar wel historisch bepaald (Wim Couwenberg Civis Mundi Digitaal #65 september 2018):
Het zo omstreden en irritant overkomende ietsisme is in mijn ogen een interessant en opmerkelijk fenomeen, dat wel degelijk serieuze aandacht verdient. Voor atheïsten is het ongetwijfeld irritant. Want het weerspreekt op een voor hen onbegrijpelijke wijze hun stellige verwachting dat het einde van de religie als infantiel restverschijnsel van premoderne culturen in onze moderne geseculariseerde en rationele cultuur redelijker wijze te verwachten valt. Het duidt erop dat het religieuze bewustzijn niet slechts een cultuurgebonden en dus voorbijgaand verschijnsel is zoals deze atheïsten geneigd zijn te veronderstellen, maar naar het zich laat aanzien een constante in de evolutie van de mensheid. Daarin ontvouwt zich namelijk niet alleen een ethisch en een rechtsbewustzijn, een elementair besef van goed en kwaad en van recht en onrecht, maar ook zo iets als een religieus bewustzijn, d.w.z. het besef dat er meer is dan we met onze zintuigen kunnen waarnemen en dat in die onzichtbare wereld de ultieme zin en betekenis van ons bestaan gelegen is.
Secularisatie als nieuwe fase in het zin zoekende religieuze bewustzijn
Na het theologische en metafysische ontwikkelingsstadium bereikt de menselijke geest volgens de Franse filosoof August Comte in het project van de
moderniteit het rationele stadium van het universele positivisme. Daarin gaat het niet langer om de vraag naar het waarom der dingen zoals in die vorige stadia, maar alleen nog om de vraag hoe de wereld in elkaar zit en functioneert. Maar de vraag naar het waarom blijft niettemin ook moderne mensen achtervolgen. Het ietsisme is daarvan, hoe onbeholpen vaak ook geformuleerd, een nieuw elementaire expressie. Waarom is er iets, waarom is er niet niets? Dat is de metafysische vraag die ten grondslag ligt aan de filosofie van de bekende Duitse filosoof Heidegger. Ietsisten worstelen op hun manier ook met die meest elementaire vraag. Zij gaan er in hun bestaanservaring van uit dat er Iets is, ja moet zijn, dat verklaart waarom er niet niets is. Met de grondlegger van de moderne geschiedfilosofie G. Vico ben ik geneigd dat Iets nader te formuleren als een kracht, energie of wil die mensen met gebruikmaking van hun deugden en ondeugden voert naar een bestemming die zij tijdens hun kortstondige reis door de tijd niet kunnen onderkennen.

Boeiende reflectie op Couwenbergs Civis Mundi Jaarboek 2018 (Paul Cliteur Civis Mundi Digitaal #65 september 2018):
Beschrijving en normering
De methodiek of stijl van schrijven van Couwenberg is een mix van beschrijving en normatief commentaar. Hij is geen ethicus in de zin van Peter Singer. Singer poneert een stelling en gaat die vervolgens met alle denkbare argumenten verdedigen en de kritiek daarop ontzenuwen.[3] Maar Couwenberg is ook (het andere uiterste) geen neutraal-objectieve historicus die een ontwikkeling beschrijft en aan wie men nog niet op de pijnbank een commentaar kan ontlokken over wat hij daar nu zelf van vindt (ja, dat vind ik een irritant soort schrijfsels, die mensen die geen positie kiezen – dat voelt u goed aan). Couwenberg houdt daartussen ergens het midden. Het midden! Zijn favoriete positie, ook in politiek opzicht. Hij wil laten zien dat de moderniteit het heersende model is geworden en dat dit wordt gekenmerkt door een beheersingsmotief en een emancipatiemotief (zijn benadering lijkt hier overigens enigszins op die van de protestantse filosoof Herman Dooyeweerd (1894–1977),[4] maar ik weet niet of Couwenberg zich daarvan bewust is of dat hij het met mij eens zal zijn).
De belangrijke inzichten van Couwenberg
Onder die westerse waarden verstaat Couwenberg dan de “kernwaarden van de moderniteit” zoals die sinds de liberale revoluties van de 18e eeuw zich hebben ontwikkeld (p. 21). Die waarden worden tegenwoordig bestreden door “het islamitisch-fundamentalisme en -terrorisme”, voegt hij toe (p. 21).
Opnieuw, de typering van Couwenberg is juist, lijkt mij. Maar ik vind wel dat hij onvoldoende uitlegt wat zijn positie is in deze kwestie. Volgens mij wil hij twee punten maken maar die worden vaak onvoldoende onderscheiden:
1. De waarden van de moderniteit, de kernwaarden van de liberale revoluties, zijn in het Westen voor het eerst geformuleerd. In die zijn ze “westers”. Dit is dus een louter beschrijvende uitspraak (Sein). Maar nu volgt de normatieve uitspraak (Sollen).
2. Die waarden van de moderniteit zijn beter dan de waarden van de premoderne samenlevingen. In die zin zijn ze dus niet “westers”, maar universeel.
Het werk van Couwenberg van de afgelopen decennia bevat vele stenen des aanstoots, vele aanknopingspunten voor “verdenkingen”. Maar ik denk dat hij, en met hem Civis Mundi, al meer dan vijftig jaar lang nuchter en rationeel politiek en staatkundige commentaar heeft gepresenteerd in tijden van decadentie en zelfverloochening.

Hoe universeel is de westerse idee van moderniteit? (S.W. Couwenberg Civis Mundi Jaarboek 2018):
In premoderne culturen wordt die zin gezocht in cyclische en religieuze interpretaties van het geschiedverloop. Met de transitie naar de moderniteit als nieuw beschavingstype is die zinvraag geseculariseerd en in eerste aanleg in utopische termen gepresenteerd. Dat utopische vooruitgangsgeloof, zoals tot gelding gebracht in linkse ideologieën en utopieën is als historische zingeving door de historische ervaring afdoende weerlegd. In dit jaarboek is een meer gerijpte en minder pretentieuze versie van het vooruitgangsgeloof ontwikkeld, en gepresenteerd als cyclische progressie. Het kwaad blijft daarin het menselijk lot wel begeleiden. Niettemin wordt de ontwikkeling van de moderniteit in liberale zin geïnterpreteerd als een revolutionaire sprong naar een hoger niveau van maatschappelijke en bewustzijnsontwikkeling met nieuwe, ongekende mogelijkheden ter bestrijding van het fysieke en maatschappelijke kwaad.
Het reїncarnatie
axioma (p. 166 in Civis Mundi Jaarboek 2018) als idee van gerechtigheid als breed gedragen ideaal wordt in de Bhagavad Gita onderbouwd Hoofdstuk 4 vers 7: O zoon van Bharata, waar en wanneer er ook maar een afname is van de rechtschapenheid en het onrecht overweegt, manifesteer ik mezelf op dat moment. Het balansmechanisme, these + antithese = synthese heeft op het Meta-leren, de verborgen 5e Dimensie de verticale as, de Axis mundi, de Staf van Hermes, de gouden keten van Homerus, de staf van Mercurius, Sutratman (levensdraad), draad van Ariadne, Caduceus, Levensladder, Esculaap, de kosmische Lichtzuil en ook de Middenzuil van de levensboom betrekking.
Het splitsende en fragmentarische denken ziet Klaas van Egmond (p. 36 in Civis Mundi Jaarboek 2018) als een van de belangrijkste oorzaken van de ecologische problematiek. Het gaat om de complementaire polariteit, het antagonistisch (of-of) naar polair-dialectisch (en-en, p. 72 in Civis Mundi Jaarboek 2018. De synthese van Wetenschap, Religie en Filosofie van de Geestkunde (Anti-Darwinisme) staat diametraal tegenover het WTE-complex (p. 140, 187, 202 in Civis Mundi Jaarboek 2018 - WTK-complex) vanuit de Natuurkunde. In de kern gaat moderniteit over de synthese van Politiek, Sociologie, Cultuur, Filosofie, Secularisatie, Wetenschap, Kunst en Technologie, lees Broederschap.

Wetenschappers na Carl Jung hebben het patroon van de drie belangrijkste denkbeelden van Zarathustra de conceptie van ‘wil tot macht’, Übermensch en eeuwige terugkeer onderkend.

Het ‘Axioma van Maria’
Een wordt twee,
twee wordt drie,
en uit het derde komt
de één als het vierde.
Maria van Alexandrië
Marie-Louise von Franz, leerlinge een medewerkster van C. G. Jung, oppert een andere versie:
Uit het ene komt twee,
uit twee komt drie,
en uit het derde komt
het ene als het vierde.

Volgens de Jungiaanse psychologie vormen natuurlijke getallen, zoals één, twee, drie, etc. archetypen van het collectief onbewuste. Dieptepsychologe Marie-Louise von Franz noemt het collectief onbewuste in dit verband het één-continuüm. Het getal één stelt het één-continuüm voor, maar dit continuüm speelt ook een rol bij alle volgende getallen. Het is waar dat je door het telkens toevoegen van een eenheid van 1 naar 2, van 2 naar 3, etc. gaat. Maar je kunt ieder getal dat zo ontstaat ook opvatten als een bepaalde kwaliteit, een bepaalde symmetrie of een bepaald ritme van het één-continuüm. Het getal 2 is niet alleen 1 + 1, maar stelt ook het twee-aspect van het geheel voor.

Uitgangspunt is dat het volledig symmetrische, magische vierkant voldoet aan het beginsel van de ‘acausale geordendheid’. Net als het magische vierkant drukt de Unus Mundus de perfecte symmetrie uit. In het individuatieproces moeten wij leren de tegenstellingen als eenheid te ervaren. De ontdekkingen in de natuurlijke wereld, de natuurkunde berusten op een overeenstemming van innerlijke beelden en de observaties in de buitenwereld. Binnen en buiten vallen dan samen. Het rapport 'E i V' gaat er vanuit dat Pythagoras met zijn wiskunde (1 + 2 + 3 + 4 = 10) de kwintessens van de zichzelf herhalende patronen al te pakken had.

Wim de Lobel, boek De Eeuwige Generatie Hoofdstuk Blauwdruk (p. 28):
Paul Davies, de Engelse hoogleraar in de theoretisch natuurkunde: ”materie en energie van nature een neiging hebben tot zelforganisatie.” Hoewel hij in abstracto het bestaan van God niet ontkent constateert hij wel, dat het creatieve heelal zijn eigen zelfbewustzijn organiseert.
Hoofdstuk Het innerlijke en het uiterlijke (p. 47):
De mens als bewustzijnswezen beweegt zich zowel in een innerlijke als in een uiterlijke wereld van het bestaan. Ether gedacht als oergegeven het andere is van het electro-magnetisch veld, dat zich omzet tot spiraalnevel, tot sterrenhoop, tot zonnestelsel. In het zonnestelsel bevinden zich de planeten waarop mogelijkerwijs de organische evolutie van het plantenrijk, dierenrijk en mensenrijk plaatsvindt. De mens als laatste verschijnsel verheft zich van natuurwezen tot cultuurwezen. Hij voegt aan zijn natuurlijke levensgang een dimensie toe.
Hoofdstuk Waarheid en tijd... (p. 43):
Heidegger verwijst naar een aantekening van Nietzsche, die hij na zijn
Zarathustra heeft gemaakt (±1885), naar aanleiding en ter definiëring van het zijn'' van het wordingsproces. Heidegger citeert: “Aan het worden (wording) het karakter van het zijn te geven – dat is de hoogste wil tot macht.” Verder zegt Heidegger: “Het zijn, dat Nietzsche hier denkt, is de eeuwige wederkeer van hetzelfde.”
Hoofdstuk De Unio Mystica (p. 91):
Börger was beïnvloed door de kritische bijbelstudies vanuit de Hollandsche Radicale School. In het bijzonder benadrukten zij de Nieuw-Testamentische Evangeliën die in verhaalvorm een verdichting zijn van de oude en steeds weer nieuwe waarheid. Vanuit hun bevindingen ontkenden zij de historiciteit van de Jezusfiguur. Naar hun inzichten stoelde de Christusgedachte in de Unio Mystica, dat is de verborgen inherente universele waarheid omtrent de werkelijkheid. Waarheid in deze zin dienen we dan te verstaan als het zijn van de universele werkelijkheid zoals zij is.

Het zijn mensen die aan de ’eeuwige wederkeer’, door Kwalitatieve en Kwantitatieve parameters, Feedback - Feedforward (systeemtheorie) sturing geven.

Het is mijn taak de kwaadheid te koesteren (Kader Abdola Volkskrant 8 september 2018 Opinie p. 4):
Schrijver Kader Abdolah (63) veranderde van mening over wraak en woede jegens het regime van Iran.
Nieuwe opvatting
‘Als mens is het voor je eigen rust misschien goed te vergeven en te vergeten. Maar een kunstenaar mag niet alleen aan zichzelf denken. Dat is de grote les die ik heb geleerd. Het is juist mijn taak als schrijver om de kwaadheid te koesteren en de misdaden tegen de mensheid levend te houden. God heeft mij een pen in mijn handen gedrukt om de wraak op papier te zetten en zo de hele wereld te laten weten wat er in Iran speelt.
Ik laat de woede in mijn hart vloeien. Nooit zal ik het Iraanse regime vergeven dat het mijn familieleden de meest pijnlijke dingen heeft aangedaan, mijn zussen gevangen heeft genomen, mijn vrienden en kameraden heeft geëxecuteerd. En hiermee doorgaat.’

Red het onderwijs, breek het tot de grond toe af (Rik Kuiper interviewt Ton van Haperen Volkskrant 8 september 2018 Opinie p. 6-8):
Er is een revolutie nodig in het onderwijs, stelt leraar en columnist Ton van Haperen. Die komt neer op: weg met alles wat er nu is. En begin helemaal opnieuw.
Waar gaat het volgens u mis?
‘Er is geen effectieve allocatie. De besturen zetten de overheid en de markt buitenspel. Ze zeggen: wij willen die regulering van de overheid niet, we regelen het zelf wel, want wij kunnen dat beter. Ondertussen willen ze ook geen marktwerking tussen scholen. Daarom fuseren scholen en worden de besturen steeds groter. ‘Op dat moment hebben bestuurders de macht. Zij bepalen – op basis van hun intuïtie – wat er gebeurt. Het is een middeleeuws bestuursmodel! Er staat een vorst met adel aan het hoofd. De bestuurders doen wat ze leuk vinden. En als de leraren daar kritiek op hebben, dan trekt het bestuur de machtskaart: hou jij je mond maar.’

De democratie verdort (maar we hebben niets anders) (Peter Giesen Volkskrant 25 augustus 2018 Sir Edmund p. 27-28):
Nu overal ter wereld sterke mannen oprukken die hun macht niet met geweld maar netjes democratisch hebben verworven, komen historici en politicologen met het ‘einde van de democratie’-boeken. Wat is het alternatief?
In een amusant hoofdstuk gaat Runciman op zoek naar een beter alternatief voor de democratie. Misschien hebben we de uitspraak van Churchill – democratie is de slechtste regeringsvorm op alle andere na – zo vaak herhaald dat we andere mogelijkheden over het hoofd zien, oppert hij. De interessantste optie is de ‘epistocratie’, waarbij de macht berust bij mensen met kennis van zaken. ‘Wonend in Cambridge, een hartstochtelijk pro-Europese stad, heb ik echo’s van dat argument gehoord na het referendum over de Brexit’, schrijft Runciman. ‘Meestal met ingehouden stem.’
Bij de epistocratie doet zich meteen een voor de hand liggend probleem voor. Wie bepaalt welke burgers kennis van zaken hebben?

Theo Henrar: koppige manager met charme (Heiko Jessayan FD 7 maart 2018):
Theo Henrar wordt komende zomer 60 jaar en werkt deze maand precies 31 jaar bij de voormalige Koninklijke Hoogovens en Staalfabrieken die dit jaar zijn eeuwfeest viert. Maar van een feeststemming is allerminst sprake. De directievoorzitter van Tata Steel Nederland moet vol aan de bak en dat doet hij ook. Zo probeerde hij afgelopen maandag via de Amerikaanse ambassadeur Pete Hoekstra een uitzonderingspositie voor IJmuiden te bewerkstelligen mocht president Donald Trump overgaan tot importheffingen op staal en aluminium. Een ingewijde zegt over de staaldirecteur: 'Theo springt voor zijn mensen in de bres. Vraag hem waar IJmuiden zijn succes aan te danken heeft, dan zegt hij: “De mensen, want zij gaan voor dit bedrijf door het vuur.” Maar dat geldt in de eerste plaats voor Theo zelf.'

Te dom om te stemmen? (Jaap Tielbeke De Groene Amsterdammer 29 maart 2018 p. 5):
Het is een specifieke variant van ‘demofobie’ die je ‘plebsifobie’ zou kunnen noemen: niet zozeer angst voor het volk op zich, maar vooral voor het domme deel daarvan. Het is vreemd dat dit ‘epistocratische’ argument vooral bij het referendum zo luid klinkt, want dat niet iedere burger een even welingelichte keuze maakt is inherent aan het algemeen kiesrecht. Er zullen bij de Tweede-Kamerverkiezingen ongetwijfeld fabrieksarbeiders zijn die VVD stemmen, omdat ze oprecht geloven dat die partij opkomt voor de gewone, hard werkende Nederlander. Of studenten die voor D66 kiezen, omdat ze de PVDA te rechts vinden. Moet hun het stemrecht dan ook worden ontnomen?
Terwijl, als het publieke debat rondom de ‘
sleepwet’ één ding aantoont, dan is het wel dat het houden van referenda eraan kan bijdragen dat burgers beter geïnformeerd en meer betrokken zijn. Kranten schreven uitstekende informerende artikelen, er verschenen stevige, maar genuanceerde opiniestukken, en zelfs de AIVD, die het liefst zo geheimzinnig mogelijk opereert, voelde zich genoodzaakt tot een publiek charmeoffensief – dat is winst voor de democratie.
Moeten Europese verdragen wel referendabel zijn? Is het niet te makkelijk om driehonderdduizend handtekeningen te verzamelen? – bewijst het Wiv-referendum dat het een welkome aanvulling kan zijn op ons representatieve stelsel. Het is een uitgelezen manier om juist lager opgeleide kiezers meer bij besluitvorming te betrekken, weten politicologen; participatieve vormen zoals de G1000 worden al snel gedomineerd door hoogopgeleiden. De correctieve variant dwingt politici bovendien om tijdens het wetgevingsproces rekening te houden met kritiek uit het maatschappelijk middenveld. Digitale burgerrechtenorganisatie Bits of Freedom voelde eerst weinig voor een plebisciet, maar omdat het kabinet hun bezwaren in de wind sloeg, schaarden ze zich toch achter het initiatief van de kritische studenten, in de hoop dat er zo wel naar hen geluisterd zou worden. Al is dat helaas nog maar de vraag.

Hobbits en hooligans (Casper Thomas De Groene Amsterdammer 11 januari 2017):
Nu het populisme de wind in de zeilen heeft, groeit de roep om alternatieven voor de electorale democratie. Is het een goed idee om de verkiezingen af te schaffen?
Plato, bijvoorbeeld, had weinig op met democratie. Hij meende dat een stembusgang bestuurders oplevert die voornamelijk goed zijn in verkiezingen winnen. Bovendien vond hij burgers maar wispelturig en beschikten in zijn ogen slechts weinigen over de talenten die nodig zijn om bekwaam te leiden. In De Republiek betoogde de filosoof dat monarchie, aristocratie en oligarchie daarom superieur zijn aan democratie.
Bij Plato’s leermeester Socrates hoefde je evenmin aan te komen met massademocratie, omdat zij ‘gelijkheid verdeelt tussen gelijken en ongelijken’. Op die manier wezen deze oude denkers op de uitdaging waar politieke filosofie om draait: hoe ervoor te zorgen dat de macht in handen komt van de juiste personen? (De ervaring leert dat meningen over wat geldt als ‘juist’ permanent verdeeld zijn. Vandaar dat we op gezette tijden verkiezingen organiseren.)
Zonder dat die term erbij wordt gehaald, klinkt in Nederland blijkbaar het pleidooi voor een
epistocratie. Letterlijk: de macht aan kennis, en aangezien kennis alleen bestaat in het hoofd van mensen komt deze bestuursvorm erop neer dat wie veel weet de baas mag spelen over de onwetenden. Die term werd gemunt door politiek filosoof David Estlund in een artikel uit 2003, en geldt sindsdien als aanduiding van een systeem waarbij de macht in handen van een kenniselite wordt gelegd. Dat kan op verschillende manieren: een kaste van kennisbezitters die de eigen opvolgers aanwijst, of het inperken van kiesrecht van de onwetenden (of juist, zoals Mill wilde, dat van geleerden verruimen).
Zelf ging David Estlund enigszins schoorvoetend aan de slag met de vraag of kennis aan de macht wellicht een goed idee zou zijn. (
Why Not Epistocracy? was de voorzichtige titel van zijn artikel.) Wat vooral in het voordeel spreekt van epistocratie is de algehele consensus dat opleiding mensen wijzer maakt, redeneerde hij. En als we dat aannemen, ‘hoe kunnen we dan ontkennen dat het opgeleide deel van de samenleving wijzere bestuurders zal zijn dan anderen?’ Maar zelfs als de resultaten beter zijn (ook slimme mensen nemen domme beslissingen) kunnen er nog steeds goede redenen zijn om epistocratie af te wijzen, concludeerde Estlund. Het feit dat om dit systeem in te voeren grote delen van de bevolking hun stemrecht actief moet worden ontnomen, bijvoorbeeld.
Die context geeft beide alternatieven voor electorale democratie een schijn van opportunisme: omdat de winnaars niet bevallen, moeten de regels van het spel worden aangepast. Een gedachte-experiment:
stel, een politicus roept publiekelijk op tot ‘minder democratie’, en belooft vervolgens om dat te gaan regelen door verkiezingen af te schaffen? Zou die dan welwillend aangehoord worden? Het is te hopen dat de aanval op de democratische rechtsstaat blijft steken in de voorbereidende fase.

De eerste op 23 september 1983 gehouden Van der Leeuw-Lezing Een onderzoek naar de koppige dwaasheid van regeerders door Barbara Tuchman:
Door Plato zijn er al voorzetten gedaan, een uitverkoren klasse tot beroepsbestuurders op te leiden. In een rechtvaardige maatschappij zouden dan mensen uit de heersende klasse bij de verstandigen en wijzen in de leer moeten om in de kunst van het regeren onderricht te krijgen.
Het Meta-leren heeft op survival of the fittest, de waarden en normen betrekking.
In de op 30 oktober 2009 gehouden Van der Leeuw-Lezing haalt Alain de Botton een oud paard van stal.

U kunt hier de35e Van der Leeuw Lezing (2017) met David Van Reybrouck, Marcia Luyten (co-referent) en Freek de Jonge (gastcolumn) terugkijken.

Marcia Luyten: Het is de kunst in het kleine het grote te zien.

De 35e Van der Leeuw-lezing illustreert dat de geschiedenis zich herhaalt.

Stelling: Is het wetenschappelijk bezien interessant dat door ‘trial and error’ bestuur het wiel steeds opnieuw wordt uitgevonden? Aan de hand van het geweten laten zich herhalende patronen in de geschiedenis wel degelijk verifiëren. De herhalende patronen, de universele patronen, het universele mechanisme dat al in de Bijbel bekend was ligt vast. Het is zoals het is (antropisch principe), daar kan de wetenschap weinig aan veranderen.

Plato's Ideeën wereld
Marsilio Ficino INLEIDING TOT DE POLITEIA (p. 519):
Timaios zegt dat God de Schepper daar rustte, toen Hij de schepping tot stand had gebracht, door zich in Zijn eigen bewustzijn terug te trekken. Vervolgens iets over de 'idea' van het absolute zelf. Die 'idea', dat wil zeggen de individuele vorm van alle dingen die zich onderling naar soort laten onderscheiden, wordt voortgebracht in de substantie van de wereld van het intellect, waar het ene zijn als kennis wordt vastgehouden, of ook wel als een soort wonderbaarlijke intelligentie die ver verheven is boven de intelligentie van de denkende geest. In die causale substantie ontvangen alle schepselen het licht van bewustzijn en van daaruit ontvangen zij tevens de beginselen die aan alle vormen ten grondslag liggen. Van daaruit ontvangen zij ook de structuur van hun denkvermogen samen met alle regels die de beweging van het scheppingsproces beheersen. Via deze vorm van de denkende geest verdicht het scheppingsproces zich vervolgens via de zintuiglijke waarneming tot het opvangen van de weerspiegeling van de oorspronkelijke 'idea' (die dus in fysieke vorm weerkaatst wordt) om tenslotte te belanden bij alle vormen van zaad en uiteindelijk bij de meest grove aardse materie zelf.

De Politeia wordt veelal beschouwd als Platoons belangrijkste werk en niet zelden wordt uitsluitend van dit werk kennis genomen in een poging om Platoons 'leer' te leren kennen. In het in deze serie als inleiding tot de Timaios vertaalde en afgedrukte artikel van Prof. C.M. Turbayne, Plato's fantastic appendix, stelt de schrijver dat zowel de Politeia als de Timaios moet worden gezien als een uitgewerkte vergelijking, waarbij de Politeia als een model fungeert voor de Timaios. Hij zegt dat beide geschriften vergelijkenderwijs een mensbeeld trachten op te roepen; de Politeia door de ideale mens te vergelijken met het functioneren van een ideale staat en Timaios door de mens te vergelijken met de Kosmos. De Politeia behandelt gezondheid en ziekte van de geest en de Timaios gezondheid en ziekte van het lichaam; de mens dus als staat-in-het-klein, als microkosmos. In beide dialogen legt Platoon het 'micro' onder een vergrootglas en maakt er 'macro' van om er aldus beter naar te kunnen kijken. Hij vergroot het mensbeeld dat hem werkelijk bezighoudt.

Plato's Ideeënleer:
Volgens Plato is dat wat wij doorgaans beschouwen als de werkelijkheid slechts een zwakke afschaduwing van de échte werkelijkheid: de wereld van de Ideeën. Deze ideeën bevinden zich in Plato’s hemel of Ideeënrijk: een transcendente werkelijkheid waar geen tijd of ruimte bestaat. In de allegorie van de grot brengt Plato een bepaalde visie op de werkelijkheid naar voren: idealisme. Kenmerkend voor Plato’s idealisme is dat de abstracte wereld van de Ideeën meer realiteit bezit dan de materiële wereld van de tastbare dingen.

De Charmides is een van de vroege dialogen van Plato en handelt vooral over het belang van zelfkennis. Socrates begint een gesprek met de jongeling Charmides waarbij hij matigheid en terughoudendheid aanprijst als na te streven deugden. 'Sophrosyne' (σωφροσύνη), een vrij complex begrip dat zoiets als gezondheid van de ziel beduidt, komt geregeld ter sprake.
Nieuwe definitie door Critias: Zelfkennis
Socrates argumenteert dat ambachtslui bijvoorbeeld niet uitsluitend dingen voor zichzelf maken, maar ook voor anderen. Desondanks kunnen ze gematigd (wijs) zijn. Dit werpt hij Critias voor de voeten, omdat diens definitie van wijsheid als 'het zijne doen' dan wordt ondermijnd. Critias antwoordt dat iets voor anderen 'maken' niet hetzelfde is als iets voor anderen 'doen'. Socrates bekritiseert Critias' muggenzifterij over doen en maken en nodigt hem uit om zich wat duidelijker uit te drukken. Is het dan zo dat Critias bedoelde dat het doen van het goede (en niet het kwade) gelijk staat aan gematigdheid (en wijsheid)? Critias beaamt dit. Maar, zo vraagt Socrates zich vervolgens af, we weten toch niet altijd op voorhand of wat we doen iets goeds zal opleveren? Conclusie: we kunnen wijs zijn zonder het noodzakelijk zelf te weten...
Critias begint dan een nieuw argument over wijsheid als zelfkennis, en citeert daarbij het orakel van Delphi: 'Ken uzelf,' dat hij interpreteert als 'een groet van de goden aan de mens', met als betekenis 'wees gematigd'. Socrates zegt dat, als matigheid een soort kennis is, het een wetenschap moet zijn. Ja, zegt Critias, een wetenschap van het zelf van de mens. Socrates stelt dit in vraag door zich erover te verwonderen welk gunstig resultaat deze wetenschap dan wel zou opleveren, daarbij verwijzend naar geneeskunde die gezondheid oplevert.

De Gids. Jaargang 51 (1887):
Naar aanleiding van ‘het Grieksche vraagstuk.’(p. 257):
Zoo menigeen, die als een boetgezant zich aanstelt, is in waarheid slechts een volksvleier van eene min gewone en daardoor pikanter soort. Het ‘ridendo dicere verum’ is de vorm, waarin die lieden bij voorkeur hunne bezwaren uiten, omdat daarin, voor henzelven allerlereerst, hun gebrek aan ernst het langst zich verbergt. Maar die spottende aanklacht blijft, tevens, haast altijd zonder vrucht, daar de lach, waarmede de opmerkzaamheid, de bijval der toehoorders wordt gekocht, als eene bede om verontschuldiging klinkt voor de harde waarheden, die voorafgingen. Niet geheel vrij van die oppervlakkige sentimentaliteit was de behoudzucht bij voorbeeld van den gevierden blijspeldichter Aristophanes.

Plato SYMPOSION
INLEIDING SYMPOSION (p. 3):
Na Aristophanes spreekt de prijswinnaar en gastheer zelf, Agathoon. Zijn speech is natuurlijk briljant en vol spitsvondigheden. Sokrates, die na hem aan het woord is, gooit er dan ook bijna 'het bijltje bij neer', want - zegt hij - in mijn onnozelheid dacht ik nog dat het nodig is om de waarheid te spreken over degene wie de lof wordt toegezwaaid . . . maar nu blijkt dus dat die veronderstelling niets te maken heeft met wat men als een goede lofrede beschouwt. Want kennelijk gaat men er daarbij vanuit dat een lofrede een kwestie is van grote en mooie dingen op elkaar stapelen, ongeacht de vraag of ze iets met de feiten te maken hebben. En als ze een aperte leugen blijken, doet dat aan de zaak niets af. Met veel moeite slaagt het gezelschap erin Sokrates tenslotte toch aan de tafel te houden en hem zijn bijdrage te laten leveren op de manier die hem goeddunkt. En dan getuigt Sokrates van zijn leermeesteres Diotima 'uit het verre Mantineia' en van wat zij hem over Eroos heeft verteld. Ook hier natuurlijk weer een woordspeling: Diotima: de door God geëerde vrouw en Mantineia: afgeleid van het werkwoord dat de betekenis draagt van voorspellen, waarheid spreken, inzien.

De gnosis volgens Plato W.T.S. Thackara
Er schuilt daarom geen onrechtvaardigheid in om van de zo opgevoede filosoof te eisen ‘zorg en aandacht voor anderen te hebben’. Noblesse oblige – adeldom van de ziel legt verplichtingen op:
Daarom moet ieder van u, als zijn beurt komt, afdalen naar de algemene ondergrondse verblijfplaats en eraan wennen in het donker te zien. Als u deze gewoonte hebt aangekweekt, zult u tienduizend keer beter zien dan de bewoners van de grot en zult u weten wat de verschillende beelden zijn en wat ze voorstellen, want u hebt het schone en goede in hun ware gedaante gezien. – Phaedo, §520ab
In deze gedachten over plicht en mededogen – die zo sterk doen denken aan de bodhisattva die zijn eeuwige zaligheid opoffert om eeuwig voor de verlichting van alle wezens te werken – vinden we de kern van de boodschap van Plato: dat de filosofie niet alleen ‘liefde voor wijsheid’ betekent, maar ook de vereniging van liefde en wijsheid, een actieve en verlichte vorm van zorg voor allen.

G. de Purucker Wind van de geest Kennis brengt verantwoordelijkheid met zich (p. 295):
Soms moet u uw sterke rechterhand gebruiken. Soms is de politieman even hard nodig als de verpleegster en we kunnen zeggen dat de juiste inzet van beiden tot de rechterzijde behoort. Misbruik van de een of van beiden behoort tot de linkerzijde. Kracht brengt ereplicht met zich. Kennis ereschuld. Noblesse oblige – een mooi oud Frans spreekwoord dat betekent dat adeldom verplichtingen met zich meebrengt. Het kenmerk van adeldom is de bereidheid zich op te offeren en verantwoordelijkheid voor anderen te dragen – lastdrager, helper te zijn. Niemand heeft zelfs in deze tijd het recht zich een gentleman te noemen als hij zijn eigen belangen laat voorgaan. Dat is niet het kenmerk van een gentleman.

G. de Purucker Occulte woordentolk Een handboek van oosterse en theosofische termen
Rechterpad (of pad van de rechterhand)
Sinds onheuglijke tijden hebben in alle landen op aarde en onder alle mensenrassen twee tegenover elkaar staande en elkaar tegenwerkende scholen van occulte of esoterische training bestaan, waarvan de ene vaak het pad van licht en de andere het pad van duisternis of van de schaduwen wordt genoemd. Deze twee paden worden ook vaak als het rechterpad en het linkerpad aangeduid, en hoewel dit technische benamingen zijn in het nogal wankele occultisme van het Westen, komen diezelfde uitdrukkingen overal op de wereld voor en zijn in het bijzonder bekend in de mystieke en esoterische literatuur van Hindoestan. Het rechterpad is in de Sanskrietgeschriften bekend als dakshinamarga, en degenen die de gedragsregels daarvan in praktijk brengen en de voorgeschreven levenswijze volgen, worden aangeduid met de technische term dakshinacharins en hun levenswijze met dakshinachara. Omgekeerd worden degenen die het linkerpad volgen – vaak aangeduid als de broeders van de schaduw of met een soortgelijke term – vamacharins genoemd en hun school of levenswijze is bekend als vamachara. Een andere term voor vamachara is savyachara. De witte magiërs of broeders van licht zijn daarom dakshinacharins en de zwarte magiërs of broeders van de schaduw, of veroorzakers van spiritueel, verstandelijk en psychisch kwaad, zijn dus de vamacharins.
Mary Anderson De dood en de theosoof (Theosofia augustus 2012):
Men zegt wel: ‘Een mooi uiterlijk is niet belangrijk, je gedrag echter wel’ (handsome is as handsome does). We kunnen het ook omdraaien en zeggen: ‘Laat je gedrag overeenstemmen met je mooie uiterlijk’ (handsome does as handsome is) of, om een Franse uitdrukking te gebruiken: ‘noblesse oblige’, edelmoedigheid van karakter brengt verplichtingen met zich mee. De ware aristocraat is de aristocraat van de geest. We kunnen ons voorstellen dat de Mahatma’s zulke aristocraten zijn.

Noblesse oblige (Karolien Knols Volkskrant 1 mei 2017 Bijlage p. 4-5):
Toen theatermaker en schrijver Marjolijn van Heemstra (36) bevriend raakte met vluchteling Zohre, besloot ze haar te helpen. Dat bleek ingewikkelder dan gedacht. Samen met Zohre maakte ze er een voorstelling over.
HET STUK WORDT IN RECENSIES EEN PAMFLETVOORSTELLING GENOEMD. EEN AANKLACHT: ZO SLECHT IS DE INBURGERING VAN VLUCHTELINGEN GEREGELD. WAT VOND JIJ HET SCHRIJNENDST?
'Het feit dat inburgering is geprivatiseerd en overgelaten aan partijen die, tegen een lening van 7.000 euro, een programma aanbieden waarin vluchtelingen vragen moeten beantwoorden over de verschillende klederdrachten in Zeeland en of ze, als de directeur van het bedrijf waar ze werken langsloopt, hun hand moeten opsteken ter begroeting, of een hand moeten geven, of niks moeten doen, en als ze die vragen verkeerd beantwoorden en zakken voor het examen, zijn ze die 7.000 euro kwijt. Maar waar de voorstelling voor mij vooral om draait, is dit: vluchtelingen zijn er altijd geweest en zullen er altijd zijn. En wij, als samenleving, hebben de plicht om ze op te vangen. Wat ik mis, bij alle partijen, is de politieke moed om dat hardop en zonder terughoudendheid te zeggen.'
Het werd een zoektocht naar het grote verbindende verhaal van haar generatie. Met Sadettin Kirmiziyüz speelde ze Jeremia, een voorstelling over de grenzen aan de vrijheid van meningsuiting. Als ik de liefde niet heb, met priester Remy Jacobs, ging over misbruik in de kerk.
'Als je zoekt naar een rode draad in mijn werk, dan is het de overtuiging dat je niet alleen een individu bent, maar ook de ander. Je bent met elkaar verweven.'
'Daar was ik me er ineens erg van bewust dat mijn familiegeschiedenis mij op een heel andere plek had gebracht dan hen. Ik weet zeker dat mijn familie, als ze slachtoffer waren geweest van een daad als die van mijn oudoom, ervoor hadden gezorgd dat de straf - Frans Julius Johan werd tot dertien jaar cel veroordeeld, maar kreeg na drie jaar gratie - veel hoger was uitgevallen.'
Het is niet moeilijk een verband te leggen tussen dit moment en de manier waarop ze de afgelopen jaren heeft geprobeerd om Zohres leven in Nederland op de rails te krijgen, zegt Van Heemstra.
'Het komt voort uit een overtuiging die je misschien toch als noblesse oblige zou kunnen omschrijven: de bevoordeelden in de samenleving hebben de plicht de onbevoordeelden op te pakken, te helpen, een stem te geven.'

Het pad van de eenzame wolf (Arend Zeevat 2 maart 2017):
Het begrip eenzame wolf is in de laatste jaren van georkestreerde valse vlag aanslagen, waanzinnig publieke schietpartijen in de VS en daarvoor bij politieke moorden (de Kennedy’s, Martin Luther King en Olof Palme), volledig in haar tegendeel omgetoverd. Het werd en wordt gebruikt om een enkeling de schuld te geven van een duidelijk door meerdere anderen op de achtergrond geplande moordpartij. De enkeling wordt de zondebok, om de daarachter opererend belanghebbende marionettenspelers aan het zicht te kunnen onttrekken. Eigenlijk is dit een mindcontrol-strategie om het individu in een misplaatst en gecriminaliseerd daglicht te plaatsen. Een artikel op de site van Henry Makow (HIER) geeft weer wat de basis hiervan is. Hieronder een citaat daaruit. Het betreft een uitspraak van Plato die door machthebbers op een geperverteerde wijze is vormgegeven.
According to Shahak, classical Judaism is inspired by the image of Sparta as it appears in Plato’s Laws 942. Judaism adopted the objectives Plato described in the following passage. (Shahak, p.13)
The principal thing is that no one, man or woman, should ever be without an officer set over him, and that no one should get the mental habit of taking any step, whether in earnest or in jest, on his individual responsibility. In peace as in war, he must always live with his eyes on his superior officer…In a word, we must train the mind to not even consider acting as an individual or know how to do it.

De allegorie van de wagenmenner
Deze tripartiete (drievoudige) indeling van de ziel met de voerman als rede voorgesteld, heeft Plato ook als basis genomen voor de indeling van zijn ideale staat. De ‘laagste klasse’ die zich door pleziertjes laat meesleuren wordt ook daar onder controle gehouden door een ‘beter’ paard, de wachters, en door de met rede begaafde leiders (de voerman). Ja, dat kennen we! Allemaal prietpraat van politici natuurlijk, die ons met mooie verhaaltjes onder de duim willen houden. Democratie was voor Plato blijkbaar een vuil woord.

Plato onderscheidt in zijn Faidros (Phaedrus 246A ff., 253C ff.) drie aspecten van de menselijke ziel die hij vergelijkt met een wagenmenner achter een tweespan. Zowel de menner als wel de twee (gevleugelde) paarden zijn onderdeel van de tripartite ziel. Deze drie onderdelen zijn (in verschillende transcripties veelal hetzelfde):
- De menner, de logos of noes (nous) (intellect, het redenerende en kennende deel)
- Het nobele paard, de thumos, thumoeides (passie, wil, doorzettingsvermogen)
- Het weerspannige paard, epithumia, epithumetikon (trek, lust, driftleven)
In de Staat, een dialoog die begint met het zoeken naar de definitie van 'rechtvaardigheid', wordt de 'ideale' staat beschreven.

Plato, in his dialogue Phaedrus (sections 246a–254e), uses the Chariot Allegory to explain his view of the human soul. He does this in the dialogue through the character of Socrates, who uses it in a discussion of the merit of Love as "divine madness" (theia mania).

Plato stelt dat de menselijke ziel uit drie delen bestaat. Het epithumetikon is het deel van de ziel dat staat voor begeerte, drift, trek. Plato vergelijkt het epithumethikon met een wild zwart paard (Phaedrus) en met een veelkoppig monster (Politeia). Thumos is het tweede deel van de ziel dat staat voor passie, wil, doorzettingsvermogen. Plato vergelijkt het met een nobel wit paard (Phaedrus) en met een leeuw (Politeia). Nous is het derde deel van de ziel dat staat voor begrijpen, redeneren, argumenteren. Plato vergelijkt het met de menner vd twee paarden (Phaedrus) en met de mens die met de leeuw en het veelkoppig monster moet samenleven (Politeia). Mensen die zich laten leiden door begeerte en angst laten zich leiden door de lagere delen van de ziel. Om een goed leven te leiden, moet de nous regeren over de lagere delen. Dit kan alleen als mensen over drie deugden (arète) beschikken. Sophrosyne, zelfbeheersing of matigheid houdt het epitumetikhon in toom. Andreia, mannelijkheid, doorzettingsvermogen of moed weet met angst om te gaan en verrijkt daarmee thumos. Phronesis, verstandigheid of wijsheid weet hoe met de nous om te gaan. Dit is het antwoord op wat volgens Plato zou moeten regeren: niet de emoties, maar de deugden.

Plato verdeelde de werkelijkheid in twee zijnssferen, materie en geest met als schakel de ziel. Het Antahkarana, nous legt de imaginaire verbinding tussen epithumia en thumos.

Het epithumia en thumos van Plato kunnen met de Latijnse termen pathos (in zijn negatieve betekenis woede, haat, vrees, afkeer, medelijden) en ethos worden vergeleken. Pathos (van πάσχειν 'paschein', het Griekse woord voor "lijden" of "emotie") is één van de drie middelen van overtuiging in de filosofische leer Ars Rhetorica van Aristoteles (samen met ethos en logos).

Volgens Martha Nussbaum staan de eerste twee redevoeringen voor Plato's vroegere opvattingen omtrent de rol van de emoties in het menselijk leven. In de derde redevoering corrigeert Plato dus zijn eerdere opvattingen. In de Phaedrus is dus een belangrijke wending in Plato's denken te herkennen, in die zin dat hij nu meer waarde hecht aan het niet-rationele.

It is one of Martha Nussbaum’s ten principle capabilities (see Capability approach). Se defines bodily integrity as: “Being able to move freely from place to place; being able to be secure against violent assault, including sexual assault ... having opportunities for sexual satisfaction and for choice in matters of reproduction”.7

Martha Nussbaum Creating Capabilities - The Human Development Approach (Volkskrant 9 juli 2011):
Nussbaum legt de nadruk op het optimaal benutten van de mogelijkheden van landen en hun bevolking. Het verbeteren van de kwaliteit van leven van alle burgers zou het doel van overheden moeten zijn, uit ethisch oogpunt maar ook omdat op die manier de sterkste samenlevingen en economieёn worden opgebouwd.
De twee pilaren van deze benadering zijn vrijheid voor de individuele burgers en een democratische en verantwoordelijke overheid die de ruimte schept waarin de burgers zich kunnen ontplooien en daarmee de economie en samenleving tot bloei brengen.

Buitenland Toekijken (Rutger van der Hoeven De Groene Amsterdammer 13 september 2018 p. 7):
Zestig jaar geleden kondigden de VS officieel aan (via de Eisenhower-doctrine) dat zij het Midden-Oosten als hun achtertuin beschouwden. Sindsdien liepen er miljoenen Amerikaanse soldaten door de regio en intervenieerden, bombardeerden en liquideerden de VS erop los. Niet in Syrië, weliswaar. Zowel Trump als Obama hield afstand tot het conflict. Maar hoe achteloos de huidige regering de Amerikaanse machtsrol achter zich laat, gaat weer een stap verder.
Toen het Midden-Oosten vijftien jaar geleden in brand werd gezet door Amerikaanse neocons met swagger en maling aan de rest van de wereld, leken de meeste alternatieven opeens een stuk aantrekkelijker. Dit alternatief, waarbij Rusland en Iran het Midden-Oosten regelen, terwijl Washington een nieuwe show met Kim Jong-un optuigt en theater maakt tegen het Internationaal Strafhof, en iedereen een humanitaire ramp ziet aankomen, is in ieder geval geen haar beter.

Duterte heeft het liefst Israëlische wapens (Jan van der Putten De Groene Amsterdammer 13 september 2018 p. 8):
Israël is de Filipijnen eeuwig dankbaar voor hun doorslaggevende stem in de VN over de stichting van de joodse staat in 1947. Israëlische bejaarden noemen hun verpleegster Filipina omdat de helft van de zestigduizend bejaardenverzorgsters bestaat uit Filipijnsen. Netanyahu bedankte Duterte voor de liefde die zijn stokoude vader ontving van zijn Filipina. En voor het feit dat kort voor de Tweede Wereldoorlog bijna 1300 Europese joden konden uitwijken naar de Filipijnen. Pijnlijk. Want op welk precedent heeft Duterte zich beroepen voor zijn uitroeiingscampagne tegen drugsgebruikers en drugshandelaars? ‘Hitler slachtte drie miljoen (sic) joden af. Er zijn drie miljoen drugsverslaafden. Met plezier slacht ik ze af.’ Bij zijn bezoek aan het Holocaust Museum Yad Vashem liet hij Hitler vallen (‘een waanzinnige’), maar daar stond de verbijsterende gotspe tegenover waarop hij Netanyahu vergastte: ‘Wij delen dezelfde passie voor vrede. Wij delen dezelfde passie voor mensen.’

Dit geslacht dat niet (één) is (Miriam Rasch De Groene Amsterdammer 13 september 2018 p. 50-51):
‘Vrouwspreken’ met trotslippen
Voor Luce Irigaray speelt de strijd tussen de seksen zich af in de arena van de taal. Om zich te kunnen bevrijden moet de vrouw zelf spreken. En de filosofie bevrijden.
De penis, dat is een duidelijk ding. Hij is één, hij is rechtlijnig, hij is op weg naar een doel. Het vrouwelijk geslacht heeft in de loop van de tijd minder aandacht gekregen. Als er al over wordt gesproken, dan in relatie tot dat van de man. De clitoris is dan de onvolgroeide penis, de vagina de schacht die – net zoals de lijdzame eicel – alleen maar dient als ontvangstkamer voor meneer.
Bij uitbreiding wordt de vrouw door Freud gedefinieerd door haar penisnijd en haar begeerte naar mannelijk nageslacht. Tot ze bij Jacques Lacan helemaal is uitgevlakt, opgegaan in de weerspiegeling van de mannen om haar heen. En dat terwijl de vrouw het geslachtelijk gezien toch beter voor elkaar heeft, lijkt Irigaray te zeggen: ‘Om zich aan te raken heeft híj een hulpmiddel nodig: zijn hand, het geslacht van de vrouw, de taal…’ – zíj daarentegen raakt zichzelf voortdurend, zonder enige moeite aan. Haar ‘geslacht dat niet één is’ bestaat immers uit twee lippen ‘die elkaar onophoudelijk kussen’. De vrouw is daarom ‘in haarzelf al twee – niet te scheiden in een of twee enen – die elkaar raken’. Een cruciaal verschil met die pontificale 1 waarmee de man door de wereld stapt.
Zelfs de politieke bevrijding van de vrouw uit de klauwen van het marktdenken, waarin zij niet meer kan zijn dan een ruilmiddel, een marxistisch ‘waar’ voor de man, is uiteindelijk terug te voeren op de strijd voor een andere taal.
Het vrouwelijk spreken laat verdubbelingen en spiegelingen toe, is lichamelijk en tastbaar, niet lineair maar eerder circulair. De ‘mimetische’ stijl waarin Irigaray schrijft over bijvoorbeeld Freud en Lacan moet het onuitgesprokene, het verborgene en onbewuste van hun teksten weerspiegelen. Een strategie die we kennen uit de poststructuralistische kritiek. Maar alleen genoegen nemen met het naar de oppervlakte brengen van wat verborgen is, is niet voldoende. Dan blijf je vastzitten in de structuur die al gegeven is. Het onthulde wordt daarom weer omgekeerd en die omkering zelf weer in Frage gesteld, enzovoort. Het geslacht dat niet één is zorgt voor een spreken dat niet één is.
Nog steeds verschijnen er boekwerken van filosofische systeembouwers (m) die nooit de emancipatoire vraag ‘wie spreekt hier eigenlijk?’ hebben leren stellen, en daarmee ook hun eigen historische bepaaldheid niet onder ogen zien. Dat mag best, maar het probleem van zulke gesloten betekenissystemen is precies dat ze niet zomaar een blinde vlek hebben, maar dat die blinde vlek ingebouwd is in het vertoog van ‘het Zelfde’, zoals Irigaray stelt.

In de Haag Hartstocht (Aukje van Roessel De Groene Amsterdammer 13 september 2018 p. 10-11):
Het kabinet maakt een matte indruk. En hoewel het makkelijker praten is over de privélevens van politici moet het gaan over politiek inhoudelijke vraagstukken.
Met komende dinsdag zijn eerste begroting, voor 2019. Dan kan het kabinet laten zien of het verwijt een futloze indruk te maken terecht is of niet. Misschien dat de kiezers dan zullen merken dat achter de vele affaires toch een kabinetsploeg en regeringsfracties schuilgaan met hartstocht, politieke hartstocht dan wel te verstaan.

Essay 10 jaar na de crisis (Ewald Engelen De Groene Amsterdammer 13 september 2018 p. 40-45):
Herschikken van de dekstoelen
Tien jaar na het begin van de financiële crisis leven de verantwoordelijke bankiers voort in verder toegenomen weelde, terwijl de rest het moet doen met lagere pensioenen, hogere zorgkosten en stijgende woonlasten. Mede mogelijk gemaakt door de politiek.
Gefinancialiseerde burgers zijn een formidabel politiek blok dat banken, makelaars, aannemers naar believen kunnen inzetten om de politiek te dwingen de huizenmarkt te (blijven) stimuleren. Het is dan ook geen toeval dat de Vereniging Eigen Huis in veertig jaar tijd op de ANWB na de grootste vereniging van Nederland is geworden. Had zij in 1975 nog een schamele vijfduizend leden, anno 2018 zijn dat er ruim 750.000. En daarmee is de belangenbehartiger van huiseigenaren groter dan de vakbonden en veel groter dan welke politieke partij ook.
Reken maar dat de politiek hier in haar beleid rekening mee houdt. En reken maar dat de bancaire sector deze achterban stilletjes heeft gebruikt om de politiek mee te chanteren. Daarom wachten we tien jaar na de crisis nog altijd op de eindafrekening.

Economie Wie durft? (Ewald Engelen De Groene Amsterdammer 13 september 2018 p. 9):
Hoe zorgen we ervoor dat bestuurders de belangen van eigenaren dienen in plaats van hun eigen megalomanie? In dit ‘principaal-agent-probleem’ zaten twee vooronderstellingen: 1. dat aandeelhouders de eigenlijke meesters van de onderneming zijn, 2. dat winstmaximalisatie het enige doel is van de beursgenoteerde onderneming.
Het hoeft dan ook niet te verbazen dat Elizabeth Warren in de VS het gevecht om de beursgenoteerde onderneming tot kern van haar linkse vernieuwingsagenda heeft gebombardeerd. In Groot-Brittannië presenteert schaduwminister John McDonnell namens Labour deze week een eigentijdse versie van een veertig jaar oud plan dat werknemers via winstoverdracht mede-eigenaar van de onderneming moest maken.

In het onderzoeksrapport Eenheid in Verscheidenheid ('E i V') wordt de schuldencrisis tegen de achtergrond van de illusiecultuur geplaatst. Relatief staat tegenover absoluut. Het creëren van dichotomieën blijft uiteindelijk allemaal mensenwerk:
- Leraar en Leerling ('Werkgever en Werknemer', principaal-agentproblematiek, 'Opdrachtgever en Opdrachtnemer', ’Heer en Slaaf’)

Tussen beide partijen zit de stem van het geweten. Of met andere woorden tussen elke relatie tussen twee mensen, 'Heer en Knecht' Hegeliaanse dialectiekof 'Heer en Slaaf' Nietzsche draait het om de menselijke natuur.
Prof. Hofstede: De menselijke natuur is wat alle menselijke wezens met elkaar gemeen hebben.
Er bestaat een mer à boire aan gedachtengoed. We hebben allemaal meer of minder de neiging daaruit selectief te winkelen, geestverwanten te omarmen en onze ogen en oren te sluiten voor ideeën die minder in het door ons gewenste plaatje passen. Het rapport ‘E i V’biedt een handvat om de eigen geest, het ken uzelve beter te leren kennen. Uiteindelijk gaat het er om, de ’bv-Ego’, het egocentrische perspectief los te laten. In de kern draait het om een structureel en goed vormgegeven ‘een-tweetje’ tussen twee polen (leraar en leerling). Met zijn opmerking ‘Ik ben geen trainer. Ik ben een raadgever van de trainers, wat een heel andere functie is.’ brengt Peter Sloterdijk de relatie, het Meta-leren tussen ‘Leraar en Leerling’ in beeld.

In Plato's Timaeus, for example, the regular polyhedra (symmetry-breaking) are afforded a central place in the doctrine of natural elements for the proportions they contain and the beauty of their forms: fire has the form of the regular tetrahedron, earth the form of the cube, air the form of the regular octahedron, water the form of the regular icosahedron, while the regular dodecahedron (Dodecaëder) is used for the form of the entire universe. The history of science provides another paradigmatic example of the use of these figures as basic ingredients in physical description: Kepler's 1596 Mysterium Cosmographicum presents a planetary architecture grounded on the five regular solids.
From a modern perspective, the regular figures used in Plato's and Kepler's physics for the mathematical proportions and harmonies they contain (and the related properties and beauty of their form) are symmetric in another sense that does not have to do with proportions.

De recensie Echte kennis vraagt lef en geduld om jezelf te onderzoek van het boek Scholing van de geest van Jos Kessels (Bijlage Sir Edmund p. 26 Volkskrant 15 november 2014) heeft in het rapport 'E i V' op Er is niets nieuws onder de zon betrekking.

Het rapport ‘E i V’ borduurt ook op de Apologie van Socrates voort. Plato schreef zijn Apologie waarschijnlijk in de tien jaar na Socrates' dood (399 v.Chr.). Naar de uiterlijke vorm is dit de tekst van een redevoering die Socrates zou uitgesproken hebben voor een Atheense jury van 500 gezworenen, als zijn verdediging in het beroemde proces dat leidde tot zijn veroordeling. Socrates werd, in Plato's ogen onterecht, aangeklaagd op grond van "het niet eren van de goden van de stad", "het introduceren van nieuwe goden" en het "misleiden van de jeugd". De aanklagers waren drie Atheners: Meletus, Lycon en Anytus, van wie de laatste, voorvechter van de democratische partij in Athene, de meest invloedrijke was.

Individueel leren versus collectief leren
Het doel van onderwijs is om onderscheid te leren maken tussen feiten en verzinsels, onderzoeksresultaten en mythen, werkelijkheid en ideologie. Leren is veranderen en die veranderingen kunnen houding, kennis en vaardigheden betreffen. Daarnaast vormt ook het vermogen van mensen om te leren een belangrijke uitkomst van leren. Door te leren kunnen mensen leren te leren.
De basis van elk leerproces ('Hoofdroute') is: Wat moeten we aan Wie, Wanneer en Hoe leren, en Waarom vinden we dat?

Volgens Martha Nussbaum staan de eerste twee redevoeringen voor Plato's vroegere opvattingen omtrent de rol van de emoties in het menselijk leven. In de derde redevoering corrigeert Plato dus zijn eerdere opvattingen. In de Phaedrus is dus een belangrijke wending in Plato's denken te herkennen, in die zin dat hij nu meer waarde hecht aan het niet-rationele.

Geoffrey Hodson boek de Zeven Mensentypen
Hoofdstuk I. De betekenis van het Getal (p. 18):
Numeriek wordt de actieve Bron van alle leven en alle vorm voorgesteld door het cijfer Een en de passieve Bron, het negatief bestaan, het Absolute, door Nul, Niet-iets. Volgens de occulte scheppingsleer is de volgende stap in het scheppingsproces het tevoorschijn treden uit het Ene van Zijn inwonende positieve en negatieve aspecten, of manlijke en vrouwelijke vermogens. Het Ene wordt Twee of man-vrouwelijk. Deze Twee werken op elkaar in ten einde het derde aspect van de drievoudig geopenbaarde Logos1 voort te brengen. Deze Drie verenigen zich op hun beurt in al hun mogelijke combinaties om zeven groepen van drie voort te brengen.
1) Logos. De geopenbaarde Godheid, die het scheppend Woord spreekt, waar door heelallen tot ontstaan komen, en leven de uitdrukking naar buiten is van de Oorzaakloze oorzaak, die altijd verborgen blijft. Ontleend aan De Geheime Leer en Het Theosofisch Woordenboek, H.P. Blavatsky.

H. P. Blavatsky Views Of The Theosophists
The Buddhists, who separate the three entities in man (though viewing them as one when on the path to Nirvâna), yet divide the soul into several parts, and have names for each of these and their functions. Thus confusion is unknown among them. The old Greeks did likewise, holding that Psuche was bios, or physical life, and it was thumos, or passional nature, the animals being accorded but the lower faculty of the soul instinct. The soul or Psyche is itself a combination, consensus or unity of the bios, or physical vitality, the epithumia or concupiscible nature, and the phrên, mens or mind.

The toroidal (Toroid) ring model, known originally as the Parson magneton or magnetic electron, is also known as the plasmoid ring, vortex ring, or helicon ring. This physical model treated electrons and protons as elementary particles, and was first proposed by Alfred Lauck Parson in 1915.

Vortical (comparative more vortical, superlative most vortical)
1. Of, or pertaining to a vortex; containing vortices; moving in a vortex. [from 17th c.]
1888, Alexander Winchell, World-life: or, Comparative Geology, part II:
He assumed, in brief, that infinite space is filled with infinite matter; that matter was originally in a chaotic, formless condition; that the cosmical bodies arose at first from vortical motions in the original mass.

De Geheime Leer Deel I Stanza 5 Fohat: kind van zevenvoudige hiërarchieën (p. 147/148):
Deze wet van de draaiende beweging in de oerstof is een van de oudste opvattingen van de Griekse filosofie, waarvan de eerste wijzen uit de geschiedenis bijna allen waren ingewijd in de Mysteriën. De Grieken hadden haar ontleend aan de Egyptenaren en deze aan de Chaldeeën, die leerlingen waren geweest van de Brahmanen van de esoterische school. Leucippus en Democritus van Abdera – de leerling van de magi – leerden, dat deze ronddraaiende beweging van atomen en sferen al een eeuwigheid bestond12.
12) ‘De leer van de draaiing van de aarde om een as werd onderwezen door de pythagoreeër Hicetas, waarschijnlijk al in 500 v.Chr. Zij werd ook verkondigd door zijn leerling Ecphantus en door Heraclides, een leerling van Plato. Reeds in 281 v.Chr. werd door Aristarchus van Samos aangetoond, dat de onbeweeglijkheid van de zon en de omloop van de aarde veronderstellingen waren die overeenstemden met de waargenomen feiten. De heliocentrische theorie werd omstreeks 150 v.Chr. onderwezen door Seleucus van Seleucia aan de Tigris. [Deze werd in 500 v.Chr. door Pythagoras onderwezen, H.P.B.] Men zegt ook dat Archimedes in een boek, getiteld Psammites, de heliocentrische theorie verdedigde. De bolvorm van de aarde werd nadrukkelijk geleerd door Aristoteles, die zich voor het bewijs beriep op de vorm van de aardschaduw op de maan bij verduisteringen (Aristoteles, De Coelo, boek II, hfst. XIV). Hetzelfde denkbeeld werd door Plinius verdedigd (Nat. Hist., II, 65). Deze inzichten schijnen meer dan duizend jaar als kennis voor ons verloren te zijn geweest (Comparative Geology, Deel IV, ‘Pre-Kantian Speculation’, blz. 551, door Alex. Winchell, LL.D.).

Het huwelijk is een valse belofte’ (interview Wilma de Rek Volkskrant 21 januari 2012)
Waar komt ons verlangen naar versmelting vandaan?
‘Ja, dat is Plato hè. Die heeft ons maar mooi op een dwaalspoor gezet. In Het Symposium laat hij de komedieschrijver Aristofanes uitleggen waarom de macht van de liefde zo groot is: Zeus heeft de mensen, die ooit met zijn tweeën één geheel vormden, doorgesneden en sindsdien zijn we allemaal wanhopig op zoek naar onze wederhelft. Hij wordt bedankt! Maar Plato heeft óók gezegd dat de liefde moet worden begrepen als een verlangen naar het ware en het goede. De liefde voor een persoon werkt als een katalysator, waardoor je in een bepaalde geestesgesteldheid komt die je op het pad van het ware en schone zet.

Wederhelft
Volgens het scheppingsverhaal van de Griekse filosoof Plato schiep Zeus de mens oorspronkelijk met vier armen, vier benen en twee gezichten. Maar de Griekse oppergod werd bang dat hij hiermee de mensen te machtig had gemaakt en zij de hemel zouden bestormen. Daarom maakte Zeus de mensheid zwakker door hen allemaal in tweeën te delen. Sindsdien is ieder mens op zoek naar zijn oorspronkelijke wederhelft om weer compleet te zijn.

James M. Pryse Apocalypse ontsluierd / een esoterische uitleg van de Openbaring van Johannes (p. 9):
Anderen geven echter het viervoudige systeem, zoals Philolaos de Pythagoreër, die de zetel en kiem (archê) van de rede in het hoofd plaatst, dat van het psychische principe in het hart, dat van groei en ontkieming in de navel, en dat van zaad en voortplanting in de geslachtsorganen.

Naud van der Ven
Ik noem dat vooruitgang. En die vooruitgang hebben we mede te danken aan het sloopwerk van Nietzsche. Ik ben het daarom niet eens met de filosoof Paul van Tongeren, die laatst in Trouw stelde dat er in de filosofie geen vooruitgang is en dat wij geen stap verder zijn gekomen dan Plato. Juist wel, zou ik zeggen, en gelukkig maar. We pikken het niet meer dat we met die platonische schijnbewegingen het bos in gestuurd worden. Het doorprikken van zogenaamde Eeuwige en Absolute Waarheid, zoals Nietzsche deed, is vooruitgang van de eerste orde.

It is possible that the Pythagoras tree would make very useful fractal antennas with only minor tweaking. This assumption is based on its very high Hausdorff dimension.

Het zelfbewustzijn, dat meta-leren mogelijk maakt, kan als een recursiefproces worden opgevat. Het universum (universele quintessens) creëert een levend wezen dat in staat is zichzelf te aanschouwen en te reguleren. Het universum kijkt als het ware op een bewust niveau naar zichzelf. De in het brein, het geheugen opgeslagen informatie kan opnieuw worden geprojecteerd. We zijn aan onze eigen perceptie, het eigen perspectief overgeleverd. Het reflexieve ik, het zelfbewustzijn ondergaan we niet alleen als een ontologisch gegeven, maar veeleer als een fenomenologisch feit.

De Triade symboliseert deze achtste stap, de eenheid der tegendelen (Complementariteit).
Atma-Buddhi-Manas (Geest, hogere ongemanifesteerde Zelf) in de mens wordt door de drie Logoi {'Vader, Zoon en Heilige Geest' of 'Brahma, Vishnu en Shiva' (‘Scheppen, Onderhouden en Vernietigen’) of 'Isis, Osirus en Horus'} in de Kosmos weerspiegeld (Weerkaatsing, Toverlantaarn, Tetragrammaton). Alles in het universum ontstaat als gevolg van de interacties van polaire tegenstellingen, de dualiteit in de gemanifesteerde werkelijkheid.

Om de verborgen 5e Dimensie te duiden wordt naast het "an sich" van Kant ook veelvuldig van de allegorie van de grot van Plato en van Jenseits gebruik gemaakt. H.P. Blavatsky past de metafoor van de toverlantaarn toe. Het is het gezonde verstand, de oordeelskracht die een brugfunctie vervult tussen de theoretische en praktische rede.

Roberto Assagioli, boek Psychosynthese, p. 29: Het bewuste zelf of ‘Ik’ (centrum, centraal punt in het ‘ei’ van Assagioli): Vanuit een bepaald gezichtspunt kan men dit verschil vergelijken met het verschil dat er bestaat tussen het witte, verlichte scherm (Weerkaatsing, Toverlantaarn, Tetragrammaton), èn de verschillende beelden die erop geprojecteerd worden. …zij vereenzelvigen zichzelf met die opeenvolgende golvingen, met de steeds veranderende inhouden van hun bewustzijn (identificatie en dis-identificatie).

W.T.S. Thackara Plato over intelligent ontwerp: Waarheid, Schoonheid en het Goede
Bij het grondig doorlezen, enkele maanden geleden, van een internet-forum over intelligent ontwerp, kreeg ik een ongewone bijdrage onder ogen van David Alexander met als titel: ‘Is schoonheid niet meer dan Darwins boze droom?’ Daarin schrijft hij:
Vaak wordt er aangevoerd . . . dat het bestuderen van Darwins theorie aan biologen moet worden overgelaten; dat het louter een zaak is van empirische, afgeleide kennis die aan deskundigen moet worden overgelaten. Maar het komt mij voor dat Darwins theorie in strijd is met een belangrijk principe dat door de Westerse beschaving wordt aanvaard, Socrates’ drie-eenheid, het geloof in de essentiële eenheid van het goede, het schone, en het ware, en, als dat zo is, dan is ze in strijd met een opvatting die wordt gehuldigd als wijsheid, het domein van primaire kennis die voor iedereen toegankelijk is, en waarvoor iedereen de verantwoordelijkheid heeft om deze te cultiveren, en niet alleen het domein van een groep gespecialiseerde vakmensen.
Het onderzoek voert algauw naar een ‘probleem dat ongetwijfeld nooit zal ophouden te bestaan’: In welke relatie staat het Ene tot het vele, en het oneindige tot het eindige? Deze vraag zou in moderne wetenschappelijke termen kunnen worden gesteld door te vragen hoe een schijnbaar kenmerkloze enkelvoudigheid zich ontwikkelde tot een veelsoortig universum. Om de discussie te verankeren aan de grondslagen van de fysica en de metafysica, wijst Socrates er vervolgens op dat er tussen alle dualiteiten een verbindingspunt is dat vaak over het hoofd wordt gezien of genegeerd.
In de Philebus doet Plato geen poging aan te tonen dat intelligent ontwerp losstaat van het feit dat orde, symmetrie en schoonheid in de natuur bestaan. Evenmin staat hij lang stil bij een veronderstelde oorzaak of middelaar die het geordende universum ‘maakt’ (de ‘demiurg’ van de Timaeus), maar wijst veeleer op iets veel fundamentelers en abstracters – de Idee van het Goede – dat alle categorieën van het Zijn te boven gaat, waarvan niettemin de essentie alle levende wezens bezielt, het vele tot een Eenheid verbindt, en het eindige met het oneindige (op.cit. §16c).
Een vroege uitgever van de Dialogen gaf de Philebus als ondertitel ‘Over ethische genoegens’, waarmee hij het belang van de ethiek onderstreepte, die evenals
waarheid, schoonheid en het goede niet los gedacht kan worden van elke effectieve poging om de grote mysteriën van het leven te leren kennen. De huidige materialisten nemen al te gemakkelijk aan en verzekeren dat ‘er geen leven na de dood is . . . geen uiteindelijke basis voor ethiek’ – een zienswijze die Plato in de Gorgias verwerpt, omdat dit impliceert dat de dood de fundamentele ontsnappingsmogelijkheid is uit persoonlijke verantwoordelijkheid. Ik denk dat deze kwestie de basis vormt van de controverse tussen materialisme en intelligent ontwerp, wat niet meer is dan een schermutseling in de onfortuinlijke strijd tussen zelfzuchtige macht (‘macht is recht’) en het altruïstische principe dat persoonlijke macht opgeeft voor het welzijn van anderen.

Verder poneert Plato het bestaan van een vijfde element, de dodecaëder of kwintessens waar de kosmos zelf van gemaakt zou zijn. Het gaat hier om een ruimtelijke figuur met 12 vijfhoekige vlakken, 20 hoekpunten en 30 ribben die Plato toewijst aan de hemelen met de 12 constellaties.[20] Timaeus behandelt ook de muziektheorie, in het bijzonder de constructie van de Pythagoreïsche toonladder. Het laatste deel van de dialoog gaat over het scheppen van mensen en beschrijft hun ziel, anatomie, zintuigen en de zielsverhuizing.

Pythagoras en na hem Philo Judaeus beschouwden het getal 12 als heel heilig. ‘De dodecaëder is een volmaakt getal.’ Het is het getal van de tekens van de Dierenriem, voegt Philo eraan toe, die de zon in twaalf maanden bezoekt, en het is ter ere van dat teken dat Mozes zijn volk in twaalf stammen verdeelde, de twaalf koeken (Levit. xxiv, 5) van het toonbrood instelde en twaalf edelstenen plaatste rond het gewaad van de hogepriesters. (Zie De Profugis.)
Volgens Seneca onderwees Berosus het voorspellen van elke toekomstige gebeurtenis en ramp op basis van de Dierenriem; en de door hem vastgestelde tijd voor de grote wereldbrand (pralaya) en die voor een zondvloed blijken overeen te stemmen met de tijd die wordt gegeven in een oude Egyptische papyrus. Die tijd komt bij elke vernieuwing van de cyclus van het siderische jaar van 25.868 jaar. De namen van de Akkadische maanden werden genoemd naar en ontleend aan de namen van de tekens van de Dierenriem, en de Akkadiërs zelf waren er veel eerder dan de Chaldeeën. Proctor toont in zijn Myths and Marvels of Astronomy aan, dat de sterrenkundigen van de oudheid in 2400 v.Chr. een heel nauwkeurig sterrenkundig stelsel hadden verkregen; de hindoes rekenen hun kaliyuga vanaf een grote periodieke conjunctie van de planeten, die 31 eeuwen vóór Christus plaatsvond; en toch waren het de Grieken die behoorden tot de veldtocht van Alexander de Grote, die de Arische hindoes in de sterrenkunde zouden hebben onderwezen!

Waarvoor dit object diende blijft tot vandaag een mysterie, een open vraag. De Griekse filosofen beschrijven de dodecaëder als een meetkundig lichaam en als een symbool voor het universum. Maar geen enkele klassieke auteur licht ons in over een mogelijk gebruik ervan. Sommige auteurs uit de middeleeuwen en de renaissance wijzen op het gebruik van de dodecaëder als dobbelsteen waarmee men de toekomst voorspelde. Nadien zijn er nog talloze verklaringen geformuleerd: wapenknots, scepterknop, speeltuig, kaarshouder, kalibermeter, meesterwerk, mythisch-religieus symbool of landmeetkundig instrument. Tot nog toe blijft het bij veronderstellingen.

Wat is het verband tussen: Plato, astrologie, romeins, Tongeren en twaalf?
De oplossing is dat er in het Gallo-Romeins museum in Tongeren een dodecaeder (twaalfvlak) te zien is uit de 2e eeuw. De dodecaeder is één der vijf mogelijke regelmatige veelvlakken, ontdekt door Plato. Men onderstelt dat hij gebruikt werd om, via de stand van de zon, de geëigende tijd voor het zaaien te bepalen. Een astronomische waarneming dus. Ik onderstel dat de makers van de quiz - zoals nog meer voorkomt - het onderscheid tussen astrologie en astronomie niet appreciëren.
Prof. Frans Cerulus (emeritus gewoon hoogleraar)

Pim Lemmens (kies Cursus Het voordeel van de twijfel):
Een van de grondideeën van de filosofie van Plato is dat van de ideeënwereld, een wereld buiten de direct waarneembare wereld waar we toch op de een of andere manier toegang toe hebben en waar alle denkbare objecten in hun volmaakte vorm onstoffelijk aanwezig zijn. Dank zij die objecten kunnen we dingen herkennen, ook al hebben we ze nog nooit gezien, of nog nooit op die manier gezien. Door de objecten in de ideeënwereld kennen we de natuurlijke soorten (planten, dieren en andere verschijnselen). Een idee in de ideeënwereld representeert een hele soort en een enkele soort komt overeen met maar één idee, omdat ideeën volmaakt zijn. Als er twee verschillende representanten zouden zijn van een en dezelfde soort dan zouden die niet allebei volmaakt kunnen zijn. Door ons contact met de ideeënwereld kunnen we dingen ontdekken die niet direct zichtbaar zijn in de wereld van alledag (reflectie). En aan de volmaakte vormen ontlenen we ook ons wiskundig inzicht. Dat de verhouding tussen de diameter van een cirkel en de omtrek de waarde van het getal pi heeft is niet iets dat we zelf verzonnen hebben, maar dat vastligt in de volmaakte cirkel, in de ideeënwereld. En tenslotte, hoe komen wij aan het begrip volmaaktheid en ons gevoel voor het volmaakte als we dat niet aan de ideeënwereld ontlenen?
De geest, het subject, is dus in staat om de ware aard van de stof, het object, te kennen door tussenkomst van het oordeelsvermogen.

Hoewel Darwin's Evolutietheorie een relatief jong archetype is, bestaat het evolutionaire wereldbeeld zelf al sinds de oudheid. Griekse filosofen in de oudheid, zoals Anaximander, postuleerden een ontwikkeling van leven uit niet-leven en de evolutionaire afkomst van de mens uit dieren. Charles Darwin voegde slechts iets nieuws toe aan een oude filosofie - een plausibel mechanisme genaamd "natuurlijke selectie". Natuurlijke selectie werkt om voordelige genetische mutaties te behouden en te accumuleren. Het model van de systeembenadering wordt gebruikt om de Triade van de Natuurlijke eenheid met de Tetrade van de Natuurlijke Selectie te verbinden. Bij levensprocessen draait het om de Weltstoff van Teilhard de Chardin, de memen van Richard Dawkins, de geest-substantie svabhavat (Akasha) in de Theosofie.

Fractals vertonen drie eigenschappen tegelijkertijd: iteratie, gebroken dimensie en zelfgelijkvormigheid (een recursiefproces wordt in de driehoek rechts weergegeven). Enkel het laatste is visueel zichtbaar. De zelfgelijkvormigheid is de eigenschap dat als men een stukje van een fractal vergroot men terug de oorspronkelijke figuur verkrijgt. Deze eigenschap heeft ook nog andere gevolgen : als men slechts een stukje kent van een fractal, kan men hieruit de volledige fractal terug verkrijgen (zie ook geschiedenis van fractals).
'Triade en Tetrade' (kies: Classificatie, 'Driehoek en vierkant van Sierpinski', 'Bomen van Pythagoras').

Luc Zonnenberg: De eerste onderzoeker die zich diepgaand buigt over het thema van de mimese is de Franse letterkundige en cultuurfilosoof René Girard. In 1961 publiceert hij zijn eerste boek Mensonge romantique et vérité romanesque, waarin hij door middel van literair onderzoek steeds terugkerende patronen in menselijke relaties ontdekt, die door de geschiedenis van de mens heen constant blijken te zijn. Steeds meer ontdekt hij een consistent onderliggend mechanisme in de menselijke relaties, waaraan voor zijn tijd nog weinig aandacht aan was besteed. De belangrijkste conclusie betrof het mimetisch principe waaraan het sociale handelen van mensen is onderworpen. Dit mimetisch of nabootsend gedrag van mensen wordt gekenmerkt door het feit dat de participant zijn eigen gedrag niet geheel en soms geheel niet doorziet, hooguit op een onbewust niveau. Vaak wordt immers beweerd dat de mens vanuit zichzelf begeert. Girard wil met zijn theorie nu juist aantonen dat mensen begeren wat ánderen begeren. De ontkenning dat de begeerte van de ander een rol speelt, het geloof dus in de authenticiteit van het eigen begeren, is een romantische illusie. Hiertegenover zet Girard de romaneske waarheid, die de klassieke romanschrijvers (Cervantes, Stendahl, Flaubert, Proust en Dostojewski) verwerken in hun literaire scheppingen, namelijk dat iedere menselijke begeerte mimetisch van aard is, en dus altijd bemiddeld (via de ander) tot stand komt. Deze driehoeksbegeerte werpt een nieuw en verhelderend licht op de menselijke betrekkingen van bewondering, rivaliteit en haat: willen wat de ander wil en begeren wat de ander begeert.
De veranderingen in het onderwijs vinden gestaag hun doorgang. Veel van deze veranderingen zijn noodzakelijk, gezien de veranderingen in de maatschappij en de daarmee samenhangende eisen die aan leerlingen en studenten worden gesteld. Dit pleidooi heeft echter de bedoeling om in deze ontwikkelingen ook aandacht te schenken aan het fundamentele belang van mimese in het leerproces. De grote nadruk op zelfstandigheid en zelfstandig leervermogen hebben wellicht nog te veel weg van de te individuele accenten die door Freud en Piaget zijn gelegd. De inzichten die de mimetische theorie met zich mee brengt, wijzen ons op de sociale samenhang waarin het leerproces gestalte krijgt. Daarin wordt niet meer gesproken over individuen, maar over de sociale context waarin mensen zich bewegen, om aan te geven dat mensen zich veelal niet zelfstandig ontwikkelen. De mens is een groepswezen, en in dat groepsverband komt hij tot ontwikkeling. De mimetische theorie geeft ons duidelijke aanwijzingen hoe dit groepsproces zich voltrekt. Laten wij onze nabootsing niet langer ontkennen, uit angst om uitgemaakt te worden voor na-apers. Het unieke en zelfstandige individu met een goed ontwikkeld zelfsturend leervermogen bestaat niet!

Hoofdstuk 6. De wagenmenner: de ware werkelijkheid.
De natuurlijke denkhouding van Husserl komt het dichtst in de buurt van wat de Grieken “doxa” zouden noemen: het rijk van de meningen, de vage noties en de illusies. Hier overheersen indrukken, contouren en een “menen” zonder te weten waarom het gemeende waar zou kunnen zijn.
Tegenwoordig denken filosofen iets genuanceerder: de doxa heeft als kenmerk dat dingen “voor waar” worden gehouden in een soort schemerachtige gegevenheid, maar elk denken, ook een zuiver filosofisch of wetenschappelijk denken, heeft vanzelfsprekendheden, die voor zichzelf niet direct duidelijk zijn. Elke houding is een perspectief en slechts een “zij-aanzicht” zoals Husserl later zou zeggen. Er is geen perspectief die een zaak, zoals het “is” toont.

De theorie van herinnering (anamnese) is de bron van het begrip van het onbewuste. Plato legt met zijn leer van de Ideeën de grondslag van het idealisme in de filosofie, dat de opvatting is dat al het werkelijke een idee van de geest is, ook elk materieel ding. De mens neemt slechts de verschijning van de dingen waar; toegang tot de wereld van het eigenlijke van de dingen, dat de idee is, kan hij bij Plato slechts krijgen door herkenning (anamnese). Het tegendeel van het idealisme is het materialisme, dat de opvatting is dat al het werkelijke een stoffelijk bestaan heeft en zo ook direct aanvaardbaar is. In de filosofie is het terug te voeren tot op Plato die de algemene begrippen (ideeën) als belangrijker en van een hogere orde beschouwt dan de bijzondere of particuliere dingen. Als men de vraag stelt: "Wat is het zijn?", dan is Plato's antwoord (het benadrukken van de werkelijkheid van universalia) kenmerkend voor het idealisme; het andere mogelijke antwoord (het benadrukken van de werkelijkheid van de dingen zelf) is het realisme. Of, om het met andere woorden te zeggen, Plato beschouwt de ideeën of begrippen als realistisch, zijn idealisme is dus in feite een begripsrealisme. Onder die naam staat het dan ook bekend.

De rol van Socrates is er in gelegen zijn leerling te helpen zich iets te herinneren. Dit is vergelijkbaar met wat de moderne psychotherapeut doet met zijn of haar patiënten. Gedurende je leven peil je de diepte om te ontdekken wat je al weet. Het gaat er om dat ons denken, de gedachtevormen de éne werkelijkheid zo nauwkeurig mogelijk weerspiegelen. Indien wij de werkelijkheid verkeert interpreteren mogen we niet verwachten dat we op basis van deze interpretaties wel het juiste gedrag uitvoeren.

een pentagoon kan een pentagram worden getekend. In het centrum van het pentagram ontstaat een nieuw pentagoon. Het recursieproces brengt de manifestatie van de zelfgelijkvormigheid tot uitdrukking.

De schuine zijde van de octaëder is wortel2 lang (1kwadraat + 1kwadraat = 2 en daar de wortel van). De octaëder heet in de heilige geometrie het “Genererende” principe, de wortel2 transformatie. Het gaat als het ware de “grid” (de blauwdruk) neerleggen. Dit is de “core energie” van de Matrix! De wortel2, oftewel het genererende principe, is een product van de hoek van negentig graden. De hoek van negentig graden is de belangrijkste voor de overgang van de ene dimensie naar de andere. Deze hoek samen met de “eenheid”, maakt de wortel2 en in zijn essentie is dit de basis dimensie! Dit is de oh zo belangrijke hoek (winkelhaak) van de Masons! (vrijmetselaars). Alle andere hoeken zijn ondergeschikt aan deze negen(tig). Tezamen zijn ze de één: Alpha, en (negentig) is Omega.

De drie verenigende Logoi van de Esoterie:

Eenheid inVerscheidenheid   
Pythagoras 1e Logos, Monade3e Logos, TriadeAntroposofieRudolf Steiner 
MonadeTriadeGod ----GeestGeestmens ----Geestzelf (omgevormd Astraallichaam)
||||||
TetradeDuade4. Lichaam ----ZoonFysiek lichaam ----Levensgeest (omgevormd Etherlichaam)
  Tetrade2e Logos, Duade  

H.P. Blavatsky: De Geheime Leer Deel I, Proloog (p. 46):
Zo is ons bewustzijn afkomstig van de geest of de kosmische verbeelding; de verschillende voertuigen waarin dat bewustzijn wordt geïndividualiseerd en tot zelf- of reflectief bewustzijn komt, zijn afkomstig van de kosmische substantie; terwijl fohat in zijn verscheidene manifestaties de geheimzinnige schakel vormt tussen denkvermogen en materie, het bezielende beginsel dat ieder atoom tot leven prikkelt.
De Geheime Leer Deel I, hoofdstuk 14 De vier elementen (p. 505):
Plato heeft de vier elementen volledig gekarakteriseerd toen hij zei dat zij dat waren ‘wat de samengestelde lichamen samenstelt en ontbindt’. Daarom was de verering van de kosmos, zelfs in haar laagste aspect, nooit het fetisjisme dat de passieve uiterlijke vorm en stof van een of ander voorwerp vereert en aanbidt, maar richtte zij zich altijd op het daarin aanwezige noumenon. Vuur, lucht, water en aarde waren alleen maar het zichtbare omhulsel, de symbolen van de bezielende, onzichtbare zielen of geesten – de kosmische goden, die werden vereerd door de onwetenden en eenvoudigen en die eerbiedig werden erkend door hen die wijzer waren. De waarneembare onderafdelingen van de noumenale elementen werden op hun beurt bezield door de zogenaamde elementalen, de ‘natuurgeesten’ van lagere rangen.
De Geheime Leer Deel I, hoofdstuk 11 Over elementen en atomen Vanuit het standpunt van de wetenschap en van het occultisme (p. 626):
De occultist weet waarover hij het heeft wanneer hij spreekt over ‘elementen’ en over mensen die leefden in die geologische tijdperken waarvan de duur, volgens een van de beste Engelse geologen, even onmogelijk is vast te stellen als de aard van de stof. Als hij zegt ‘mens’ en elementen, dan bedoelt hij niet de ‘mens’ in zijn tegenwoordige fysiologische en antropologische vorm, en ook niet de elementalen-atomen, die hypothetische begrippen, de entitatieve abstracties van stof in haar heel ijle toestand, zoals deze nu in de hoofden van de wetenschappers bestaan; en ook niet de samengestelde elementen van de oudheid. In het occultisme betekent het woord element altijd ‘rudiment’. Als we zeggen ‘de elementaire mens’, bedoelen we òf de voorlopige eerste schets van de mens in zijn onvoltooide en onontwikkelde toestand, dus in die vorm die nu tijdens zijn leven in de fysieke mens latent is, en slechts nu en dan en onder bepaalde omstandigheden vorm aanneemt; òf die vorm die het stoffelijke lichaam een tijdlang overleeft en die beter bekendstaat als een ‘elementaar’2. Als het woord ‘element’ in metafysische zin wordt gebruikt, betekent het, in tegenstelling tot de sterfelijke, de wordende goddelijke mens; en in fysieke zin, de ongeordende stof in haar eerste ongedifferentieerde toestand, of in de layatoestand, die de eeuwige en normale toestand van de substantie is. Deze substantie differentieert zich slechts periodiek en verkeert tijdens die differentiatie in een abnormale toestand – met andere woorden, een voorbijgaande illusie van de zintuigen.
626/627: Wat de zogenaamde ‘elementalen-atomen’ betreft: de occultisten gebruiken die benaming in een betekenis die analoog is aan de naam die de hindoe aan Brahmā geeft wanneer hij hem ANU, het ‘atoom’, noemt. Ieder elementalenatoom, bij het zoeken waarnaar meer dan één scheikundige het pad heeft gevolgd dat werd aangegeven door de alchemisten, is zoals zij vast geloven (zo niet weten) een ZIEL; niet noodzakelijk een ontlichaamde ziel, maar een jīva, zoals de hindoes deze noemen, een centrum van POTENTIËLE LEVENSKRACHT, waarin intelligentie sluimert en, in het geval van samengestelde zielen, een intelligent actief BESTAAN, van de hoogste tot de laagste orde, een vorm samengesteld uit meer of minder differentiaties. Men moet een metafysicus – en wel een oosterse metafysicus – zijn om te begrijpen wat we bedoelen. Al die atoom-zielen zijn differentiaties van het ENE en staan daarmee in dezelfde betrekking als de goddelijke ziel – buddhi – tot haar leven gevende en onafscheidelijke geest of ātman.
2) Als Plato het heeft over de irrationele, roerige elementen ‘die zijn samengesteld uit vuur, lucht, water en aarde’, bedoelt hij elementaire demonen. (Zie de Timaeus.)

H.P. Blavatsky Geselecteerde artikelen deel 1: 1874 –1882
Enkele vragen aan ‘HIRAF’ (p. 24,25):
Het occultisme vormt daarop zeker geen uitzondering, en bestaat uit witte en zwarte magie. Maar hetzelfde geldt voor de orthodoxe godsdienst. Wanneer een occultist een echte rozenkruiser is, is hij duizend keer zuiverder en edeler, en goddelijker, dan welke ook van de heiligste orthodoxe priesters; maar wanneer een van laatstgenoemden zich overgeeft aan de woeste demon van zijn eigen lage hartstochten, en daarmee alle kwade geesten oproept, dan juichen ze van vreugde bij het zien van zo’n perversiteit; in welk opzicht, vraag ik u, is deze orthodoxe priester beter dan de zwartste tovenaar die omgaat met de elementare ‘wachter’, of met de ‘diakka’ van A.J. Davis? In feite is er een wit en een zwart christendom, en ook witte en zwarte magie.
Madame Blavatsky over de opvattingen van theosofen (p. 77,78):
De ziel of psyche is zelf een combinatie, een consensus of eenheid van de bios, of fysieke levenskracht, de epithumia, of wellustige aard, en de phrên, [het Latijnse] mens, of het denkvermogen. Misschien moet de animus eraan worden toegevoegd. Ze bestaat uit etherische substantie, die het gehele heelal doordringt, en wordt volledig ontleend aan de wereldziel – anima mundi of het boeddhistische svabhavat – die niet geest is; ze is – hoewel ontastbaar en ongrijpbaar – in vergelijking met geest of zuivere abstractie toch objectieve stof. Door haar samengestelde aard kan de ziel afdalen en zich zo nauw met de lichamelijke aard verbinden dat ze niet toelaat dat een hoger leven enige morele invloed op haar uitoefent. Aan de andere kant kan ze zich zo nauw hechten aan de nous of geest dat ze haar invloed deelt, in welk geval haar voertuig, de fysieke mens, als een God zal zijn zelfs tijdens het aardse leven. Alleen indien zo’n vereniging van ziel en geest plaatsvindt in dit leven of na de fysieke dood, is de individuele mens als entiteit onsterfelijk. De psyche valt vroeg of laat uiteen.
Fragmenten van Mw. Blavatsky (p. 102):
De Grieken deden hetzelfde, en verdelen de périsprit in het leven en de
hartstochtelijke aard, of thumos. De périsprit is dus zelf een combinatie: de fysiologische vitaliteit, bios, de begeertenatuur, epithumia, en het ideële, phrên. De périsprit is samengesteld uit de etherische substantie die het heelal vult; hij is dus afgeleid van het kosmische astrale fluïdum, dat helemaal geen geest is; want hoewel dit astrale fluïdum ontastbaar, ongrijpbaar, is, is ze vergeleken met de geest objectieve stof. Door zijn samengestelde aard kan de périsprit zelf zich tamelijk nauw verbinden met de lichamelijke natuur, om aan de morele invloed van een hoger leven te ontsnappen. Evenzo kan hij zich tamelijk nauw met de geest verenigen om deel te hebben aan zijn kracht, in welk geval zijn voertuig, de fysieke mens, als een god kan verschijnen, zelfs tijdens zijn aardse leven. Als een dergelijke vereniging van de geest en de périsprit, niet plaatsvindt, is de mens als entiteit niet onsterfelijk: de périsprit valt vroeg of laat uiteen. Plutarchus zegt dat Proserpina bij de dood het lichaam van de ziel (périsprit) scheidt, waarna laatstgenoemde een genius of daimon wordt.
103: Kapila hechtte, zoals alle oosterse filosofen, weinig belang aan de aard van de périsprit. Deze verzameling van grove deeltjes, van menselijke emanaties vol onvolkomenheden, zwakheden,
hartstochten, de menselijke begeerten, die onder bepaalde omstandigheden objectief waarneembaar kunnen worden, wordt door de boeddhisten skandha’s, of groepen, genoemd, door de theosofen, ziel, door Allan Kardec, de périsprit. 488: Zoals de gezamenlijke klank van de natuur een bepaalde, enkelvoudige toon blijkt te zijn – een grondtoon die vanaf en door de eeuwigheid trilt, en die onmiskenbaar een eigen bestaan heeft en alleen voor een uitermate fijn gehoor2 waarneembaar is – evenzo blijkt de duidelijke harmonie of disharmonie van de uiterlijke natuur van de mens voor de opmerkzame beschouwer geheel afhankelijk te zijn van de aard van de grondtoon die door de innerlijke mens voor de uiterlijke wordt aangeslagen. Het is het spirituele EGO of het ZELF dat als fundamentele basis dient, en de toon bepaalt van het hele leven van de mens – dat meest grillige, onzekere en veranderlijke van alle instrumenten, en dat meer dan enig ander steeds opnieuw moet worden gestemd; alleen de stem van dit ego ligt, evenals de onder-bas bij een orgel, ten grondslag aan de melodie van zijn hele 2) Deze toon zou volgens deskundigen de middelste F van de piano zijn.
Wat is theosofie? (p. 149):
Plotinus, de leerling van de door ‘god onderwezen’ Ammonius, vertelt ons dat de geheime gnosis of de kennis van de theosofie drie graden kent – mening, kennis en verlichting. ‘Het middel of instrument van de eerste is zintuiglijk vermogen of gewaarwording; van de tweede dialectiek; van de derde intuïtie. Aan laatstgenoemde is het verstand ondergeschikt; ze is absolute kennis, gebaseerd op de vereenzelviging van het denken met het te kennen voorwerp.’ Theosofie is, bij wijze van spreken, de exacte wetenschap van de psychologie; ze verhoudt zich tot het natuurlijke, ongecultiveerde mediumschap, als de kennis van een Tyndall tot die van een natuurkundeleerling.

H.P. Blavatsky Isis ontsluierd Deel 2 Een sleutel tot de mysteries van oude en moderne wetenschap en religie
Hoofdstuk 9 De Veda's en de Bijbel (p. 527):
De in de ark opgesloten dieren zijn de menselijke hartstochten. Ze symboliseren bepaalde inwijdingsbeproevingen en de mysteriën die ter herinnering aan deze allegorie bij verschillende volkeren waren ingesteld. Noachs ark rustte op de 17de dag van de zevende maand.
‘Noach is een gewijzigde vorm van Adam, zoals Mozes een gewijzigde vorm is van Abel en Seth’, zegt de kabbala,3 d.w.z. een herhaling of andere versie van hetzelfde verhaal. Het grootste bewijs daarvoor is de verdeling van de figuren in de Bijbel. Bijvoorbeeld, te beginnen met Kaïn, de eerste moordenaar, is elke vijfde man in zijn afstammingslijn een moordenaar. Zo komen daar Henoch, Irad, Mehujael, Methusael, en de vijfde is Lamech, de tweede moordenaar, en hij is Noachs vader. Als we de vijfpuntige ster van Lucifer (die haar hoofdpunt naar beneden heeft gericht) tekenen, en de naam van Kaïn onder het laagste punt, en die van zijn nakomelingen achtereenvolgens bij een van de andere punten schrijven, zullen we zien dat elke vijfde naam – die onder die van Kaïn geschreven zou staan – de naam van een moordenaar is. In de talmud wordt deze stamboom volledig gegeven, en er komen 13 moordenaars onder de naam van Kaïn te staan. Dit is geen toeval. Shiva is de vernietiger, maar ook de vernieuwer. Kaïn is een moordenaar, maar hij is ook de schepper van volkeren, en een uitvinder. Deze ster van Lucifer is dezelfde ster die Johannes in zijn Openbaring op aarde ziet vallen.

H.P. Blavatsky: De Geheime Leer Deel II, Stanza 2 De chronologie van de brahmanen (p. 80):
In Isis Ontsluierd schreven we wat we nu herhalen: ‘We zijn op het laagste punt van een cyclus en kennelijk in een overgangstoestand. Plato verdeelt de intellectuele vooruitgang van het heelal tijdens elke cyclus in vruchtbare en onvruchtbare perioden. In de ondermaanse gebieden blijven de sferen van de verschillende elementen eeuwig in volkomen harmonie met de goddelijke natuur, zegt hij; ‘maar hun delen zijn’, omdat ze te dicht bij de aarde zijn en door hun vermenging met het aardse (wat stof is, en dus het rijk van het kwade), ‘soms in overeenstemming en soms in strijd met de (goddelijke) natuur’. Wanneer die circulaties – die Eliphas Lévi ‘stromen van het astrale licht’ noemt – in de universele ether die ieder element in zich bevat, in harmonie met de goddelijke geest plaatsvinden, geniet onze aarde en alles wat daartoe behoort, een vruchtbare periode. De occulte vermogens van planten, dieren en delfstoffen sympathiseren magisch met de ‘hogere naturen’, en de goddelijke ziel van de mens staat in een volmaakte verstandhouding met deze ‘lagere’ naturen. Maar tijdens de onvruchtbare perioden verliezen de laatste hun magische sympathie, en wordt het geestelijke gezichtsvermogen van de meerderheid van de mensheid zo verduisterd, dat deze ieder begrip van de hogere krachten van haar eigen goddelijke geest verliest. We zijn in een onvruchtbare periode: de achttiende eeuw, waarin de kwaadaardige koorts van de scepsis zo onweerstaanbaar uitbrak, heeft het ongeloof als een erfelijke ziekte op de negentiende eeuw overgebracht. Het goddelijke intellect is in de mens versluierd; zijn dierlijke brein alleen filosofeert.’ En als het alleen filosofeert, hoe kan het dan de ‘ZIELENLEER’ begrijpen?
De Geheime Leer Deel II, Stanza 6 Schepping van de eerste rassen (p. 97):
97: Hoe nauwkeurig en waar is Plato’s uitspraak, hoe diepzinnig en filosofisch is zijn opmerking over de (menselijke) Ziel of het EGO, toen hij deze omschreef als ‘een samenstel van hetzelfde en het andere’. En toch, hoe slecht is deze wenk begrepen, want de wereld dacht dat werd bedoeld dat de ziel de adem van God of Jehova was. Het is ‘hetzelfde en het andere’, zoals de grote ingewijde en filosoof zei; want het ego (het ‘hogere zelf’, wanneer dat is versmolten met en opgegaan in de goddelijke monade) is de mens, en toch hetzelfde als het ‘ANDERE’, de in hem geïncarneerde engel, die hetzelfde is als het universele MAHAT. De grote klassieke schrijvers en filosofen voelden deze waarheid, toen ze zeiden dat ‘er iets in ons moet zijn dat onze gedachten voortbrengt. Iets heel ijls; het is een adem; het is vuur; het is ether; het is het meest verfijnde; het is een zwakke gelijkenis; het is een begrijpen; het is een getal; het is harmonie . . .’ (Voltaire).
276: ‘Satan of Lucifer vertegenwoordigt de actieve of, zoals Jules Baissac het noemt, de ‘middelpuntvliedende energie van het Heelal’ in kosmische zin. Hij is vuur, licht, leven, strijd, inspanning, gedachte, bewustzijn, vooruitgang, beschaving, vrijheid, onafhankelijkheid. Tegelijkertijd is hij pijn, de reactie op de vreugde van de daad, en dood – de omwenteling van het leven – satan, die brandt in zijn eigen hel, voortgebracht door de heftigheid van zijn eigen stuwkracht – de expansieve ontbinding van de nevelvlek, die zich moet verdichten tot nieuwe werelden. En terecht wordt hij telkens opnieuw weerhouden door de eeuwige inertie van de passieve energie van de Kosmos – het onverbiddelijke ‘IK BEN’ – de vuursteen waaruit de vonken worden geslagen. Terecht worden hij . . . en zijn aanhangers . . . prijsgegeven aan de ‘zee van vuur’, want in de zon (in de kosmische allegorie in slechts één betekenis), de levensbron in ons stelsel, worden zij gezuiverd (ontbonden) en gekarnd om ze voor een nieuw leven (de opstanding) geschikt te maken; die zon die, als de oorsprong van het actieve beginsel van onze aarde, tegelijk het thuis en de oorsprong van de wereldlijke satan is.’
277: De juistheid van de algemene theorie van Baissac (in Le Diable et Satan) blijkt verder uit het bekende feit dat koude een ‘middelpuntzoekende’ werking heeft. ‘Onder de invloed van kou trekt alles samen. . . . Het leven gaat in winterslaap of sterft, het denken bevriest en het vuur wordt gedoofd. Satan is onsterfelijk in zijn eigen vuurzee – alleen in het ‘Nifl-heim’ (de koude hel uit de Scandinavische Edda’s) van het ‘IK BEN’ kan hij niet bestaan. Maar ondanks dat alles is er een soort onsterfelijk bestaan in het Nifl-heim, en dat bestaan moet pijnloos en vredig zijn, want het is onbewust en inactief.
De Geheime Leer Deel II, hoofdstuk 22 De symboliek van de mysterienamen IAO en Jehova (p. 630):
Omdat Plato was ingewijd, kon hij niet geloven in een persoonlijke god – een reusachtige schaduw van de mens. Zijn benamingen ‘monarch’ en ‘wetgever van het Heelal’ hebben een abstracte betekenis die elke occultist begrijpt, die niet minder dan een christen gelooft in de ene wet die het Heelal regeert, terwijl hij tegelijk erkent dat deze onveranderlijk is.

Blavatsky, De Geheime Leer Deel III, p. 547: Metafysisch en wijsgerig is de mens samengesteld uit vier grondbeginselen en hunne drie aanzichten op deze aarde.
708: Het Aurisch ei , dat het beeld van de microkosmos binnen de Macrokosmos bevat, de Mens in het Universum.

Gottfried de Purucker, Deel I, hoofdstuk 22 van zijn boek Grondslagen der Esoterische Wijsbegeerte: We beginnen enig idee te krijgen van wat ons bij deze studie te wachten staat: hoe eenheid veelheid wordt en hoe veelheid zich weer in eenheid oplost. Let in de eerste plaats op het verschil tussen één, eenheid en vereniging. Vereniging is een verzameling dingen die nauw met elkaar zijn verbonden; eenheid is een verzameling dingen maar met een gemeenschappelijk hoofd of een gemeenschappelijke bron, de top van een hiërarchie bijvoorbeeld; terwijl een monade één is, een individu en dus ondeelbaar. We zijn een vereniging in onze vier lagere beginselen; we zijn een eenheid in onze drie hogere beginselen, onze hogere triade; en we zijn één in de hoogste drie, de hoogste triade, zo genoemd om gemakkelijk te worden begrepen. De drie beginselen die de hogere triade vormen, bestaan alle op hun eigen gebied en we voelen hun invloed omdat we er geestelijk mee in verbinding staan.

Een eigentijds curriculum
Binnen het Nederlandse onderwijsstelsel is op dit moment niet voorzien in een systematische vernieuwing van het curriculum. Hierdoor vinden noodzakelijke (vak)vernieuwingen vaak niet, te laat of te geïsoleerd plaats. Er is bovendien onvoldoende samenhang in het curriculum, zowel tussen vakgebieden als tussen onderwijssectoren. Juist het toenemende belang van de zogenoemde 21ste-eeuwse vaardigheden laat de kwetsbaarheid van het onderwijs zien. De raad pleit voor gerichte aandacht voor curriculumvernieuwing. Zowel scholen als overheid hebben hierin een rol.

Weg met Schnabeltjeskrant of Voorstellen van de commissie-Schnabel zijn verzameling holle retoriek (Ton van Haperen Volkskrant 29 januari 2016 p. 20):
Met de commissie-Schnabel gaat het van meet af aan mis. Volgens de staatssecretaris leidt het onderwijs van vandaag op voor banen van vroeger. Vanuit die stelling formuleert hij de opdracht voor de commissie: wat heeft een leerling in 2032 nodig? Gevolgd door een bijzondere procedure: Iedereen die zich aangesproken voelt, mag een antwoord insturen. Schnabel en zijn 'platform 2032' zetten de inzendingen om in een advies.
Dat is vreemd. Een nieuw curriculum voor leerplichtige kinderen is geen kwestie van 'u vraagt en wij draaien', maar een halszaak van de democratische rechtsstaat. Een politieke kwestie. Algemene vorming leidt niet op tot banen voor later, maar voedt op tot burger van nu. Aan de hand van relevante kennis van dat moment. Denk aan de stelling van Pythagoras, de Franse Revolutie, literatuur uit Nederland en de rest van de wereld, dat soort zaken. Een gedisciplineerde omgang daarmee resulteert in leerbaarheid tot aan de dood.
Tot slot is ook de keuzevrijheid voor scholen in 'wat' zij onderwijzen niet handig. Alle kinderen in Nederland horen ongeveer hetzelfde te leren. Vanwege de maatschappelijke cohesie. Burgers kunnen alleen beschaafd met elkaar omgaan als ze elkaar verstaan. En je verstaat elkaar als je een referentiekader deelt. Het is de taak van de algemene vorming dat referentiekader aan te brengen. Zo leer je burgerschap. Op school.

Leren nadenken of Baby's vriezen dood aan de grens en wij maken ons druk over bonnetjes (Asha ten Broeke Volkskrant18 december 2015 p. 22):
Naast het Teeven-debat bestond die deze week ook uit het 4387ste hippe onderwijshervormende idee du jour. Alle basisscholieren moeten leren een computer te programmeren. In allerlei beroepen is dat nodig, van modeontwerper tot appbouwer, stelde oud-eurocommissaris Neelie Kroes enthousiast. 'Coderen is de nieuwe manier van schrijven, de nieuwe manier van rekenen.'
Nu wil het toeval dat ik gehuwd ben met een programmeur, die verrassend genoeg meteen begon te mopperen op dit voorstel. Programmeertalen verouderen zo snel dat het zinloos is ze al op jonge leeftijd te onderwijzen. Bovendien wordt de manier waarop we met computers praten juist steeds simpeler en visueler: in DOS moest je nog in code tegen je pc praten om vanaf een floppy een spelletje te spelen, tegenwoordig kun je een app in elkaar klikken en slepen zonder een regel programmeertaal te tikken.
Wat volgens mijn lief wel nodig is, als je van kinderen goede programmeurs in spe wilt maken: leer ze redeneren. Een groot probleem in kleine stukjes verdelen. Zoeken naar alternatieve verklaringen en oplossingen. Leer ze, kortom, goed nadenken.
Hoe goed zou het zijn als we bij ingewikkelde vraagstukken als de vluchtelingencrisis niet meer als een konijn in de koplampen bevriezen en gaan zitten wachten tot de monstertruck over ons pluizige staartje rijdt. Als we zouden zeggen: nou, mensen, we gaan het probleem eens rustig en rationeel van alle kanten bekijken. Want dat er baby's doodvriezen aan de grens van Fort Europa, dat is een probleem dat we met goede wil en helder nadenken kunnen oplossen.
Niet gejokt. Geen fabeltje.

Filosofisch kwintet 8 juli 2018 NPO1
De kloof tussen rijk en arm wordt groter en de macht van de superrijken groeit en groeit. Wat betekent dit voor onze kansen en de kansen van onze kinderen?
‘Het is 2050. De meeste van onze kinderen hebben het niet beter gekregen dan wij, maar slechter. We leven in een wereld waarin superkapitaalkrachtige multinationals de dienst uitmaken.’ Het toekomstscenario waarmee Philipp Blom de uitzending opent is behoorlijk somber.
Politiek filosoof Tamar de Waal ziet de toenemen, ook in bijvoorbeeld het onderwijs. ‘We zien een afname van kansengelijkheid. Het nest waarin je geboren wordt maakt veel uit voor de kansen die je krijgt.’ Politicoloog Joshua Livestro herkent de ontwikkeling. Livestro zelf kon als kind uit een arbeiderswijk naar een gymnasium. Maar inmiddels is afkomst belangrijker geworden dan talent. Niet iedereen kan bijvoorbeeld bijlessen betalen. ‘Het idee dat hard werken en goed studeren ervoor zorgen dat je het beter hebt dan je ouders staat onder druk. Dat is schadelijk voor het geheel van de samenleving.’
Historicus Bas van Bavel stelt dat het gevaar zit aan de kant van vermogensongelijkheid. ‘ 0,01 procent van de wereldbevolking heeft honderden miljarden in handen.’ Met veel vermogen is het volgens Van Bavel makkelijk om invloed te verwerven via politiek en media. ‘Bij de Brexit heeft Rupert Murdoch zijn politieke invloed gebruikt om te sturen.’ Joshua Livestro: ‘In Amerika is die dystopie al werkelijkheid geworden met grote bedrijven die de politieke praktijk drijven.’
‘We hebben politici nodig die zeggen dat inkomen en kapitaal vergelijkbaar worden belast.’
Joshua Livestro wil een ‘jubelend tegengeluid’ geven. ‘Kijk naar de wereldwijde ontwikkeling van de afgelopen vijftig jaar waarbij miljoenen mensen uit abjecte armoede zijn opgeheven naar een betere levensstandaard.’ Volgens Van Bavel komt dat overigens niet door de markteconomie. ‘Wij zijn welvarend geworden in de periode dat wij de markteconomie naar de achtergrond hebben weggedrongen, met al onze corporaties en associaties.’ Daar ligt wat hem betreft hoop voor de toekomst: ‘Laten we ons weer kleinschalig organiseren met coöperaties en een boerenleenbank.’

VPRO boeken 8 juli 2018 NPO1 (herhaling 18 maart 2018):
Esther Gerritsen volgt in haar nieuwe boek De Trooster het verhaal van de conciërge parallel aan het lijdensverhaal van Christus. Ze ontleedt de relaties tussen mensen, de verwachtingen en belangen die daarbij spelen en stelt de vanzelfsprekendheid der dingen ter discussie.

Erfbelasting (Esther Gerritsen Volkskrant 7 juli 2018 Zaterdag p. 2):
Politiek econoom Piet Rietman kwam deze week in de Volkskrant met een paar ideeën om daar iets aan te doen. Bijvoorbeeld de erfenissen zwaarder belasten, om met de opbrengsten belasting op arbeid te verlagen. En hij is niet de enige econoom die daarvoor pleit. Zie ook het recent verschenen boek Voor wie is de erfenis van Flip de Kam en Paul de Beer.
En de erfbelasting wordt al zo gehaat.
We hebben natuurlijk sowieso een hekel aan belasting. Terwijl het een prima manier is om de kosten van onze maatschappij te verdelen. En wie veel belasting betaalt, is eigenlijk al financieel gezegend genoeg. Mijn grootvader zei altijd graag: ik wou dat ik veel belasting moest betalen.
We geven alles door aan onze kinderen, onze liefde, onze pijn, onze verhalen, onze geschiedenis, onze spullen en ons geld.

Alleen in de VS is de vermogensongelijkheid groter dan in Nederland. Tijd voor actie (Piet Rietman Volkskrant 4 juli 2018):
In de bij de OESO aangesloten landen – een verzameling van welvarende westerse economieën –verdienen de 10 procent rijkste huishoudens 24 procent van het inkomen maar bezitten 52 procent van het vermogen. In Nederland verdient die 10 procent nagenoeg evenveel inkomen, 25 procent, maar bezit 68 procent van het vermogen. Alleen in de VS is dat hoger, namelijk 79 procent. Verklaringen liggen in pensioenvermogens en in ruime mogelijkheden om een eigen woning te financieren.

Follow the money (mail 7 juli 2018):
Ooit heette het ministerie van Sigrid Kaag het ministerie voor ‘Hulp aan ontwikkelingslanden’. Later - aanvang jaren ’70 - ging het ‘Ontwikkelingssamenwerking’ heten. Tegenwoordig heet het ministerie Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking. Minister Sigrid Kaag is daar de baas. De minister gaf onlangs antwoorden op Kamervragen die gingen over onze artikelen over de Dutch Trade and Investment Board (DTIB).
Door ons onderzoek naar deze publieke private samenwerking ontdekten we hoezeer er binnen deze organisatie voor de belangen van grote bedrijven wordt gelobbyd. Kaag (D66) vond helemaal niet dat er sprake was van handig lobbywerk, maar van ‘samenwerking’. Uit ons nieuwste artikel blijkt op welke wijze ontwikkelingssamenwerking de afgelopen 14 jaar werd geannexeerd door handelsbelangen van grote ondernemingen. De hulp aan minder ontwikkelde landen is omgevormd tot een subsidiepot voor grote Nederlandse bedrijven die in verre landen actief zijn. Je vraagt je af waarom het woord ‘ontwikkelingssamenwerking’ nog in de naam van het ministerie zit. Laat dit kabinet het departement van Kaag zijn echte naam geven: het ministerie voor Exportsubsidie.
Eric Smit & Arne van der Wal

'Je kunt het onderwijs niet aansturen als een centraal geleide economie' (Rik Kuiper De Volkskrant 4 juli 2018 p. 6-7):
Er is ‘gebrekkig inzicht’ in de inkomsten en uitgaven van scholen, concludeert de Onderwijsraad. Dat moet beter, al mag het niet ten koste gaan van de vrijheid van scholen.
‘Geef scholen één zak met geld…
Scholen kunnen die vrijheid niet aan, zeggen de critici. Bestuurders zouden liever pronken met geldverslindende onderwijsvernieuwingen dan dat ze het personeel een keer fatsoenlijk betalen. En dat budget voor conciërges geven ze liever uit aan iPads.

‘Lumpsumfinanciering werkt averechts’ (Jack Balhan Volkskrant 5 juli 2018 p. 26):
Toen minister Ritzen in 1991 de lumpsumfinanciering instelde in het middelbaar beroepsonderwijs waardoor besturen en directies van scholen zelf de buit mochten verdelen, waren de eerste maatregelen het eigen salaris uit de schaalsystematiek halen en verhogen tot de balken¬endenorm, het permanent uitdijen van allerhande staffuncties, het inhuren van dure bureaus voor advies, leerstof- en toetsontwikkeling en het bouwen van indrukwekkende onderwijspaleizen.
Dat moest ergens van betaald worden. De schalen 11 en 12 voor de leerkrachten werden afgeschaft, nu kom je niet verder dan schaal 10.

Lumpsum: zegen of paard van Troje? (Hans Duijvestijn 1 juli 2013):
Schoolbesturen beginnen te ontdekken dat ze met de lumpsum het paard van Troje hebben binnengehaald. Helaas worden de nadelen ervan nu afgewenteld op het onderwijs. De schooldirecteur weet allang dat hij met de invoering van de lumpsum niets is opgeschoten. Jazeker, hij en de onder zijn verantwoordelijkheid opererende professionals worden in toenemende mate centraal en top-down ‘geregeerd’ door het eigen stichtingsbestuur en in het verlengde hiervan door de medewerkers van de centrale bestuursbureaus. Het inspirerende schoolhoofd is mede door deze nieuwe leemlagen getransformeerd tot vooral gehoorzaam uitvoerend medewerker wiens eigen mening weinig ter zake doet.

LUMP SUM FINANCIERING (Esther Hageman Trouw 19 juni 1996):
“Wat het rijk met de ene hand geeft, neemt het rijk met de andere hand terug”, zegt een MBO-directeur. “Vroeger zou je een groep met 33 leerlingen onmiddellijk splitsen”, zegt een directeur in het voortgezet onderwijs. “Nu wacht je tot het allerlaatste moment.”
Management consultant Moret, Ernst & Young onderzocht dertig MBO-scholen en rapporteerde dat bijna één op de drie over 1994 een financieel negatief resultaat boekte.
Een op de veertien scholen heeft ook geen eigen vermogen om dat op te vangen. Een onvoldragen rapport, gaf minister Ritzen als commentaar. Hij laat nu een nieuw onderzoek doen. Uit het voortgezet onderwijs kwamen de eerste protesten over de nieuwe stijl van financieren half mei los: bij sommige scholen scheelt het vijf procent inkomsten.
Het is net als met een kikker die je in een pan koud water op een vuurtje langzaam verhit, zeggen Holster en Roeleveld. Die kikker laat zich gedwee koken. Een kikker die in een pan kokend water wordt gegooid, springt er meteen uit. Roeleveld: “Je vergroot de klassen niet in één stap van 25 naar 35 leerlingen. Die klas wordt elke keer een beetje groter, telkens om een andere reden. En je bent allemaal op jacht naar een manier om het te voorkomen. Je loopt je druk te maken over vreemde vragen, die allemaal met geld zijn verbonden. Zijn de gangen hier niet een beetje breed? Hebben we niet veel gangen in het gebouw? Kleine dingetjes hebben enorme financiële gevolgen.”
“De VVO, de vereniging voor het management in het onderwijs, liet laatst nog weer eens een ferm geluid aan Ritzen horen. Zijn reactie was heel kenmerkend. 'Ritzen gaf aan, zich te storen aan de agressieve toon van de VVO', las ik in het verenigingsblad. Kom nou toch man, denk ik dan.”

Leren zonder feiten is een gevaarlijke illusie (Volkskrant 15 september 2015 p. 23): De visie van het Platform Onderwijs 2032 is doordrenkt van economisch nutsdenken en gaat voorbij aan belangrijke wetenschappelijke inzichten.
Jurjen van Helden en Harold Bekkering schreven het boek De lerende mens.
Het leren van een tweede taal vanaf groep 1 heeft uiteenlopende reacties opgeleverd. De cognitieve psychologie geeft krachtige argumenten voor het vroeg aanbieden van een tweede taal. Niet vanwege het economische nut van Engels als tweede taal, en de concurrentiepositie in de toekomst, zoals het Platform Onderwijs 2032 het advies motiveert. Leerpsychologisch is het wezenlijker dat een vreemde taal het model van de wereld verrijkt en net zoals artistieke vakken een nieuwe wereld opent voor kinderen.
Dat is ook van belang om 'vaardig, waardig en aardig' te kunnen zijn. De filosofe Martha Nussbaum ijvert ervoor om de geesteswetenschappen, waaronder taal, op school hoger op de agenda te zetten om zo de andere werelden voor kinderen te openen. Dit helpt hen om zich te verdiepen in andere standpunten, culturen en ermee in conversatie te gaan.
Dit is in overeenstemming met het cognitief psychologische idee dat een rijker model van de (internationale) wereld je in staat stelt om je die wereld eigen te maken. Overigens geldt dat voor vrijwel iedere tweede taal en niet alleen Engels. Wij beweren dat het leren van EEN tweede taal op vroege leeftijd positieve effecten heeft op latere leeftijd (en daarvoor bestaan goede bewijzen).
Tot slot de rol van de leerkracht versus de rol van de iPad.
Voorzitter van het Platform, Paul Schnabel, zegt tegen RTL Nieuws op 1 oktober: 'Dus als je zegt: kids moeten goed Engels leren uitspreken, dan is het niet noodzakelijk dat de juf dat kan. Zo'n apparaat kan je dan prima corrigeren. Dat helpt natuurlijk. Die ontwikkelingen zijn fantastisch, dat daar hulp bij kan worden geboden. De juf is dan wel begeleidend, maar hoeft niet per definitie zelf een native speaker te zijn.' Ook het Platform Onderwijs 2032 ziet het belang van de docent afnemen door de inzet van ict.
Hier kunnen we kort over zijn. Het hebben van een goede docent is en blijft essentieel, juist vanwege de grote rol van sociaal leren bij het vormen van ons model van de wereld. Dat geldt voor vreemde talen en al het andere leren. Ict kan de docent goed ondersteunen, maar nooit compenseren voor het gebrek aan een goede docent. Mensen leren van nature nu eenmaal het meest van mensen.

Jurjen van Helden en Harold Bekkering boek De lerende mens.
Cito-toetsen bij kleuters, het mandaat van de leerkracht en de rekentoetsvoor middelbare scholieren: als het gaat om onderwijs en leren telt onsland zeventien miljoen experts. Dit boek brengt op toegankelijke en vaak vermakelijke wijze de nieuwste inzichten over het menselijk leren in kaart en wijst de richting waarin het onderwijs zou moeten gaan.Leren is de manier om je leven te verrijken. De maatschappij verwacht dat we bezig zijn met lifelong learning, oftewel een leven lang leren, en dat is ook wat we zelf willen. Maar hoe leert de mens eigenlijk en past de inrichting van het huidige onderwijsstelsel daar wel bij? Over dat onderwerp gaat De lerende mens. Neurowetenschappers Van der Helden en Bekkering schetsen belangrijke inzichten over de lerende mens, beginnend bij Plato en Nietzsche en eindigend bij de meest recente neurowetenschappelijke onderzoeken. De auteurs laten zien hoe belangrijk menselijke autonomie en sociale verbondenheid zijn voor optimaal leren. Zij wijzen op blinde vlekken in de educatieve praktijk van bijvoorbeeld taal en rekenen, maar ook van sociale interactie, en bieden concrete handreikingen voor de innovatieve docent en voor jonge ouders. De toekomst van het onderwijs ligt volgens de auteurs in het idee dat alle zintuiglijke waarnemingen (beeld, beweging en gevoel) cruciaal zijn bij het leren.Jurjen van der Helden is docent en onderzoeker aan Saxion hogeschool op het gebied van sociaal-menselijk zorggedrag. Harold Bekkering is hoogleraar cognitieve psychologie en hersenwetenschapper.

'Niemand weet wat nuttig zal zijn' of 'De universiteit is geen supermarkt' (interview met Stefan Collini Volkskrant 3 september 2015 p. 25):
De Britse hoogleraar Stefan Collini schreef een spraakmakend boek over wetenschap als erfgoed en de functie van de universiteit. 'Louter rendement eisen leidt tot kortsluiting.'
Internationaal is zijn boek What Are Universities For? een bestseller en eerlijk gezegd is Stefan Collini, hoogleraar literatuurgeschiedenis in Cambridge, daar zelf nog dagelijks verbaasd over. Goed, in een snel veranderende wereld bestaat er zeker aan de universiteiten een groeiend gevoel van crisis, al was het maar omdat er heel snel heel veel verandert.
Maar zijn boek, zegt hij, was toch voornamelijk een scherpe kritiek op de in zijn ogen onzalige manier waarop in zijn vaderland Engeland de universiteiten de laatste jaren in de tang zijn genomen door de conservatieve regering.
Welke misvattingen zijn dat?
'De belangrijkste is dat universiteiten er zouden zijn voor de huidige studenten en wetenschappers. Een dienstverlener die behoeften van consumenten hier en nu bevredigt.'
Denken over wetenschap, zegt u, is in feite te vergelijken met denken over kinderopvang, kraamzorg, musea, cultureel of nationaal erfgoed. Hoe moet ik dat begrijpen?
'Cruciaal bij al die sectoren is dat ze het individuele overstijgen. Ook als ik zelf geen kinderen heb of wil, wil ik niet in een land wonen waar vrouwen op straat moeten bevallen. En ook als ik niet zelf aan een universiteit zal studeren, wil ik wel dat ze er zijn. Het is een kwestie van beschaving en collectiviteit.'

Neurowetenschap heeft slechts de schijn van vooruitgang (Leon de Bruin Volkskrant 9 juni 2015 p. 20):
Berust de 'vooruitgang' in de neurowetenschappen wel op gedegen wetenschappelijk onderzoek?
Dit alles leidt tot een enorme verspilling van tijd en geld. Niet alleen in de neurowetenschappen, maar ook in de biomedische wetenschap in het algemeen. Bovendien roept het allerlei ethische vragen op, bijvoorbeeld over het gebruik van proefdieren in wetenschappelijk studies. Doordat deze studies vaak een te lage power hebben en de kans dat ze een daadwerkelijk effect aantonen minimaal is, worden veel proefdieren helemaal voor niets opgeofferd.
Toegenomen prestatiedruk
Statistisch gezien kan het power-probleem vrij gemakkelijk worden opgelost, bijvoorbeeld door de onderzoekspopulatie te vergroten. Het probleem wordt echter in stand gehouden en versterkt door allerlei vormen van vooringenomenheid ('bias') die veel moeilijker zijn aan te pakken: toegenomen publicatiedruk, het niet publiceren van negatieve resultaten, selectieve data-analyse, belangenverstrengeling, et cetera. En dit alles hangt weer samen met de sterk toegenomen prestatiedruk in de academische wereld.
De laatste decennia is veel geschreven over de enorme vooruitgang in de neurowetenschappen. Het wordt hoog tijd eens grondig uit te zoeken in hoeverre deze vooruitgang nu op gedegen wetenschappelijk onderzoek berust. Niet voor niets luidt het eerste principe van de Nederlandse Gedragscode Wetenschapsbeoefening:
'Wetenschappelijke activiteiten geschieden met zorgvuldigheid. Toenemende prestatiedruk mag daaraan geen afbreuk doen.'

====

Jiddu Krishnamurti (Bodhisattva Pad, Mind-body dichotomy, Complementariteit, Geest en Lichaam, Zelfregulering, Akasa)

H.P. Blavatsky: … hetzij men zich naar de bloem van het oosten of naar de academies van het westen keert, het reizen langs het pad gebeurt zonder zich te bewegen. U bént het pad (De stem van de stilte).
J. Krishnamurti: No man from outside can make you free... No one holds the Key to the Kingdom of Happiness. No one has the authority to hold that key. That key is your own self, and in the development and the purification and in the incorruptibility of that self alone is the Kingdom of Eternity....
J.Krishnamurti Fysieke revolutie heeft geen betekenis meer; wat betekenis heeft is een psychologische revolutie, een revolutie in bewustzijn, in uw denkvermogen, in uw hart, en niet daarbuiten. Aangezien u creëert wat u denkt, wat u voelt. De wereld buiten u is het resultaat van wat u denkt, wat u voelt.
Jiddu Krishnamurti: Each human being, each one of you, if I may point out, represents the whole of mankind.
Krishnamurti: En in die afstand, de verdeling tussen de ziener en het ding dat wordt gezien, in die verdeling ligt het gehele conflict van de mens.
Hoe meer we over 'de waarheid' praten of zelfs maar denken, hoe verder we die van ons wegduwen.
Geen enkele organisatie of georganiseerde religie kan de mens naar waarheid of naar zijn verlossing leiden.
Waarheid is een land zonder paden.
Er bestaat geen pad naar de waarheid.
Je moet je eigen leraar en je eigen leerling zijn.
De tijd is nu,
de tijd omvat … het verleden,
de toekomst is nu.
Dus de dood is nu (kies: 'uitspraken').
Bewustzijn is de inhoud van het bewustzijn.
Het denken projecteert de toekomst via het heden, door het heden te wijzigen, vorm te geven en te ontwerpen als de toekomst.
Voor iemand die wil ontdekken wat waarheid, wat God is, is gezag iets ondenkbaars, of het nu gezag is van een boek, of van een regering, van een beeld of van een priester. Zo iemand kan alleen maar losstaan van dat alles.''
Jiddu Krishnamurti Wat is waar?
Jiddu Krishnamurti: Het individuele probleem is het wereldprobleem.
Het grootse van de mens is dat hij niet door iemand dan zichzelf is te verlossen.
Voor iemand die wil ontdekken wat waarheid, wat God is, is gezag iets ondenkbaars, of het nu het gezag is van een boek, of van de regering, van een beeld of van een priester. Zo iemand kan alleen maar losstaan van dat alles.
Dit is de vreugde van de meditatie, niet het aanbidden van een afbeelding of het herhalen van bepaalde woorden en ook niet de diepe vergetelheid waarin het 'zelf' verzinkt tijdens het najagen van een systeem, wat niet anders is dan het volledig lamleggen van het denken en voelen.
De vreugde van de meditatie is erin gelegen dat je spontaan leeft, met de intelligentie op haar hoogtepunt.
Ingram Smith: De zoeker het gezochte is, want wat je zoekt is de projectie van de zoeker.
Radha Burnier: Pas wanneer het denkvermogen beseft dat de problemen die het tegenkomt geschapen worden door zichzelf, dan wordt het volkomen vrij.
Jiddu Krishnamurti: In Adyar kan men een God worden of een meelijwekkende zondaar. Het is een wonderbaarlijke plek en het moet in stand gehouden als ware het een heilige tempel. (Radha Burnier Theosophia maart 2013)

J. Krishnamurti, de theosofie en de Theosophical Society (Radha Burnier Theosofia december 2008):
Op 12 januari 1910 schreef Annie Besant aan Leadbeater: Het staat nu vast dat de Heer Maitreya het lichaam van dit lieve kind gaat gebruiken. Het lijkt een heel zware verantwoordelijkheid om dit te bewaken en hiermee te helpen, om het geschikt te maken voor hem, zoals hij zei, en ik voel me nogal overvallen…(Mary Lutyens, Years of Awakening, hoofdstuk 1). In 1926 schreef Krishnaji aan Leadbeater: Ik ken mijn lotsbestemming en mijn werk. Ik weet met zekerheid dat ik versmelt met het bewustzijn van de ene Leraar en dat hij mij volkomen zal vervullen’.

Danielle Audoin Een benadering van theosofie
Hoofdstuk7 - De evolutie van de mens (p. 67):
Zolang de mens dus leeft op het niveau van de persoonlijkheid, zolang de identificatie met deze persoonlijkheid nog bestaat, al is het op subtiele wijze, wordt het idee dat hij zich van de reïncarnatie vormt eerder een rem voor evolutie, in die zin dat het in stand houden van het ik, tot het gevangen houden van de mens in zijn persoonlijkheid. Het idee dat hij zich vormt van reïncarnatie door deze onjuiste continuïteit te creëren tussen de persoonlijkheden, houdt de mens afhankelijk zowel van het verleden als van de toekomst en verhindert hem daardoor te leven in het heden, en van de unieke gelegenheid gebruik te maken die ieder moment van elke incarnatie inhoudt. Daarom wellicht sprak Krishnamurti niet over reïncarnatie. Wat hij aan de kaak stelde, waren nooit de traditionele leringen, maar de voorstelling die we ons maken van deze leringen.
70,71: Plaats een blok hout in het midden van een rivier: hoe snel het water ook stroomt, het drijft voort zonder golven te veroorzaken en met een minimum aan weerstand aan het wateroppervlak. Stel je voor dat het plotseling tegengehouden wordt, de weerstand die dan het ondergaat en de golven die dat veroorzaakt. Wij zijn als dit blok hout dat geblokkeerd is geraakt of op zijn minst afgeremd wordt in de stroom des levens, en we beschuldigen het leven van al het lijden en van alle golven waarvoor onze houding alleen verantwoordelijk is. Het verzet tegen de stroom van het leven bakent het ik af, het versterkt het: het gehele universum wordt gezien vanuit het ik wat als het centrum ervan ervaren, en zo wordt de evolutie van de mens, dat wil zeggen “mijn”evolutie of de evolutie van mijn persoonlijkheid, iets heel belangrijks.

Mindfulness, meditatie en Krishnamurti: een exploratie (Willeke Rietdijk Theosofia juni 2017 p. 86):
Parallel aan de start van mijn promotieonderzoek begon ik met het meer formeel beoefenen van mindfulness, volgens Mindfulness-Based Stress Reduction (MBSR), en vipassana-meditatie naar de leringen van S.N. Goenka. Tevens ben ik gekwalifceerd MBSR-docent en mindfulness-docent aan leerlingen en personeel in onderwijsinstellingen.
87: De MBSR en verwante programma’s zijn specifek gestoeld op de inzichtsmeditatie-variant binnen het boeddhisme, oftewel ‘vipassana’, waarover later meer. Ook verwijst Jon Kabat-Zinn naar andere geestelijk leiders, waaronder Krishnamurti. ‘Keuzeloos gewaarzijn’ is bijvoorbeeld een belangrijk onderdeel van de meditatietraining in de MBSR-cursussen.
88:
Vipassana
In tiendaagse stilteretraites leerde ik vipassana beoefenen, zoals werd onderwezen door de onlangs overleden Birmese leraar S.N. Goenka. Ik vond dit belangrijk voor mijn promotieonderzoek over mindfulness-meditatie en wenste verder inzicht te krijgen, zowel in mijn eigen geest en denken, als in de meditatievorm die ten grondslag ligt aan MBSR.

De in het onderzoeksrapport gebruikte kwadranten zijn op een eenvoudig schema gebaseerd. Om broederschap op basis van de natuurlijke kringloop (Essence, supra-mentale, Kwintessens, Ommekeer in het denken, Paradigmawisseling) in de wereld te bevorderen staan de vier vereisten op het Pad (Edele Achtvoudige Pad, 'Hoofdroute') uit het boek Aan de voeten van de Meester van Jiddu Krishnamurti centraal, namelijk:
-
Onderscheidingsvermogen (De zeven betekenissen van maya Richard Brooks Theosofia april 2001),
-
Begeerteloosheid (Zeven poorten),
-
Goed gedrag (Zeven chakra's),
-
Liefde (Agapae, De zeven liefdes John Algeo Theosofia augustus 2007),
Wat de meester mij over elk van deze heeft gezegd, zal ik trachten u mede te delen.

‘In-formatie’

Homo sapiens (Antropisch principe, Cybernetica, Regelkringen)Geestkunde (Geest)Bezieling (Bezieling)NatuurkundeWereldbrein (Global brain)
 Invoer -Verwerking -Uitvoer -Feedback - Feedforward
H.P. Blavatsky (Esoterie)MicrokosmosReciprociteitMacrokosmosParadigmawisseling (Hoofdroute)
 GeestZielLichaam (Ruimte)
Unificatietheorie (Broederschap)GeesteswetenschappenGammawetenschappenBètawetenschappen
 geboorte,leven,dood enONSTERFELIJKHEID
Pelgrim (levensweg)OpgaanBlinken enVerzinkenOvergang
Ho’oponoponoGoedVerstrengeling (Entanglement)KwaadOrdening (Chaostheorie, Optimistische pessimist)
 AnthropogenesisTegenstellingen (Complementariteit)Cosmogenesis (Fohat)Non-lokaal bewustzijn (Eenheid der tegendelen)
Jiddu KrishnamurtiOnderscheidingsvermogenGoed gedrag (Regeneratie)Begeerteloosheid (Egoloosheid)Liefde

J. Krishnamurti Een Wereld In Crisis leven in onzekere tijden
Al in het eerste hoofdstuk zegt Krishnamurti: “De ware betekenis van filosofie is het begrijpen van de waarheid in het dagelijkse leven, in de dagelijkse handelingen, wat hoegenaamd niets van doen heeft met christendom, boeddhisme, hindoeïsme of welke specifieke cultuur ook”. De georganiseerde religies conditioneren het denken van de mens door angst en straf. De psychologen doen dat door middel van beloning. Het zijn twee kanten van dezelfde medaille.

Boek Krishnamurti weg zonder einde:
p. 14: K, zag een onafscheidelijke relatie tussen het uiterlijke conflict in de wereld en het innerlijke conflict in de mens. Voor hem was de maatschappij het resultaat van het individu en het individu het resultaat van de maatschappij. Etc.
p. 84: De psyche is veel belangrijker dan uiterlijke wetten, regeringen enzovoorts.
We zijn geen Afrikanen, Europeanen en al die nonsens. We zijn mensheid. Als we niet beseffen dat we psychologisch één zijn, een belangrijke factor in ons leven, zullen we eeuwig in conflict blijven. En geen organisatie ter wereld kan aan dat feit iets veranderen. Etc.

Radha Burnier DE REGENERATIE VAN DE MENS, de innerlijke revolutie die het denken zuivert.
2: Hoewel de Meesters van Wijsheid, die het evolutieproces helpen, geïnteresseerd zijn in iedere verandering van de mensheid die de vooruitgang bevordert, houden zij zich in het bijzonder bezig met de spirituele regeneratie van de mens, welke van fundamenteel belang is. Want als die eenmaal plaatsvindt, dan volgt al het andere. De krachten die in gang worden gezet voor de regeneratie zullen zelf een effect hebben op de uiterlijke omstandigheden. Maar als de veranderingen alleen uitwendig zijn, worden ze na een poosje weer tenietgedaan of gaan verloren. In de geschiedenis van de mensheid zijn verscheidene gouden eeuwen geweest, tijden waarin het leven rustig was en waarin de mensen gelukkig, vriendelijk en goed waren; maar die zijn allemaal verdwenen en we zijn in deze strijd terechtgekomen, de huidige verwarring en misère.
We zien dus dat het niet genoeg is om alleen een uiterlijke verandering te bewerkstelligen. Het is net zoiets als het aanleren van goede manieren. Er moet een fundamentele verandering in de mens plaatsvinden. Dit is precies waarover Krishnamurti spreekt en waarop hij doelt, een zekere fundamentele verandering, als gevolg waarvan alle noodzakelijke veranderingen in organisatie en gedrag automatisch en met het grootste gemak zullen plaatsvinden. Als je zelf inziet wat waarheid is, zul je naar die waarheid handelen. Je hebt geen richtlijn nodig, behalve die waarheid. Wat de Meesters willen, behalve het nuttige werk dat we nu misschien doen of zouden doen, is deze regeneratie, te beginnen met onszelf. De mogelijkheid van een dergelijke regeneratie, zelfs haar onvermijdelijkheid, is misschien de meest inspirerende waarheid van de theosofie.
11: De overgang van oude denkpatronen waaraan het denkvermogen gewend is naar de erkenning dat het leven in waarheid één en ondeelbaar is, is een radicale verandering.
Het denkvermogen wordt dan verrijkt met eigenschappen van creativiteit en vitaliteit, en dit proces kan beschreven worden als regeneratie. Daarom werd in de beginperiode van de Vereniging de universele broederschap die het doel is van de Vereniging, omschreven als 'broederschap die regenereert'.

Anna Lemkow: boek Het Heelheid Principe.
Hoofdstuk 7 De evolutietheorie en haar ontwikkeling (p. 182):
Morfogenetische velden
197: De biologie-historica Donna Jeanne Haraway verwijst naar Ross G. Harrison (1870-1959) als een pionier bij de vorming van een modern organicisme, ter onderscheiding van het oude vitalisme** en mechanicisme. Ross’ werk op het gebied van de vorming van ledematen kwam hem van pas bij het leggen van de grondslagen voor het controversiële veldbegrip dat aanleiding gaf tot een grote hoeveelheid biologisch onderzoek in de dertiger jaren.
**Het vitalisme stelt dat levende verschijnselen het gevolg zijn van een niet-materieel (niet-'bestaand') beginsel dat bekend staat onder de namen: levenskracht, entelechie, élan vital, stralingsenergie en dergelijke.

Fay van Ierlant Over heelheid (Theosofia 103/6, december 2002)
Anna Lemkow schrijft (p. 393):
Niettegenstaande het feit dat de impuls naar heelheid wordt overschaduwd door op verdeeldheid gerichte neigingen in een groot en machtig deel van de menselijke samenleving, is deze impuls altijd aanwezig en levensvatbaar geweest. Onze eigen verwaarlozing van deze dynamiek zorgde er alleen maar voor dat we het nog sterker zouden tegenkomen. Er ontstaat ondanks alles een nieuw type bewustzijn dat een universalisme zal doen ontstaan dat religie, ras, cultuur en sekse overstijgt. Nu nog de visie van een minderheid, maar verspreid over de hele wereld. Die visie is van binnen uit gestuurd en doordrongen van een gevoel van verbondenheid met het hier-en-nu, een gevoel van betrokkenheid, mededogen, verantwoordelijkheid en creatieve doelgerichtheid.
Krishnamurti zei het zo:
Je moet het hele leven begrijpen, niet alleen maar een deeltje ervan. Daarom moet je lezen, daarom moet je naar de luchten kijken, daarom moet je zingen en dansen en gedichten schrijven, en lijden, en begrijpen, want dat is allemaal: leven.

Fay van Ierlant Over bestuderen van De Geheime Leer, ook De Mahatma Brieven: je moet nieuwe hersenpaden (Neurale plasticiteit) maken. Dat aanmaken van die nieuwe hersenpaden, daarbij wordt een oude manier van denken, op jezelf gericht, vervangen door ontvangend denken. Waarbij je denken iets kan opvangen wat je laat zien, wat je inzicht geeft, in wat zij je aangeven. Zonder die verandering in je denken kun je er eigenlijk niets van begrijpen.

Radha Burnier Antwoorden op enkele vragen (Theosofia 2008)
Vraag: In het hart van elke lering ligt de liefde. Dit veronderstelt dat er een ‘ik’, een ‘mij’ is die van een ander dan zichzelf houdt. Toch schijnt het dat het ‘ik’ een spiritueel obstakel vormt. Kunt u dat verklaren?
181: Het is misschien de schaduw van liefde. Dat wat wij liefde noemen is dikwijls de corrupte staat van het denken met altijd de verwachting van een wederkerigheid: degene die liefheeft – of die denkt lief te hebben – verlangt wederkerig bemind te worden. Maar hij of zij wil precies bemind worden op de manier die hij of zij verlangt. Zo niet, dan zeggen we: ‘Die ander houdt niet echt van mij’. Er zijn allerlei van deze complicaties, de jaloezie, de teleurstelling en de hoop die opgeroepen worden door de verwarring die wij liefde noemen. Als er werkelijke liefde is, is er geen ik. Krishnamurti zei: ‘Daar waar het ik is, is de liefde afwezig’.

Fay van Ierlant Het werken met de tijd
‘Toen Krishnamurti begon met zijn lering was het voor de meeste theosofen niet zo dat ze het niet konden begrijpen, maar ze vroegen zich af hoe ze het in konden passen in hun bestaande denkpatroon. Maar het leven is niet een probleem dat opgelost moet worden, het is een mysterie dat ervaren moet worden. Het is het gemak waarmee theosofen alle problemen en gebeurtenissen kunnen plaatsen dat ware kunstenaars en denkers doet weglopen. Zij weten té goed dat hetleven niet in een systeem gestopt kan worden, dat het doel van het denken niet is het leven te verklaren in woorden maar het te begrijpen door het te ondergaan. Het is het middelmatige denken dat comfort zoekt en geen waarheid. De zoeker naar waarheid ziet niet op tegen moeilijkheden en twijfel, maar verwelkomt ze. Natuurlijk zoeken we allemaal wel eens advies van iemand en praten we over moeilijkheden. Er is ook geen reden waarom we niet zo veel mogelijk proberen te leren van leraren en boeken, zo lang we inzien dat we zelf besluiten moeten nemen en dat het zwakheid is als we die verantwoordelijkheid op anderen afschuiven. De open deur naar de realiteit ligt in het hier en nu, in de beleving van iedere dag, overal. De moderne mens zoekt geen toevlucht, troost of zekerheid maar aanvaardt de storm van het leven op eigen kracht.’
Tot zover J.J. van der Leeuw in 1930.

Het leerproces van Plato laat zien dat er in het gehele heelal niets is dat niet twee kanten heeft – de keerzijden van dezelfde medaille. Het pedagogisch denkmodel, het morele kompas van Plato biedt een context voor zowel de theïstische als de atheïstische wereld. Chaos , onbalans ontstaat wanneer politici geen oog hebben voor de keerzijde van de medaille. Zonder te streven naar waarheid en rechtvaardigheid is vrede niet mogelijk.

Verkenningen mbt de leringen van J. Krishnamurti – (lezing 4 P. Krishna maart 2013):
Ofwel we gaan naar experts en lezen wat zij gezegd hebben, en welke systemen zij aangeraden hebben. Zo kun je lezen wat Maria Montessori gezegd heeft, wat Rudolf Steiner gezegd heeft, wat Jean-Jacques Rousseau gezegd heeft, en vervolgens kijken naar de systemen die zij voorgesteld hebben en daaruit een eigen keuze maken. In dat geval stellen we ons weer afhankelijk op van de visie van de expert. Maar als we ook graag voor onszelf willen leren en ons niet alleen een systeem willen eigen maken, dan moeten we niet afhankelijk zijn van de experts. Omdat geen enkel systeem het probleem werkelijk oplost. In diepere zin komen de problemen niet voort uit een niet efficiënt werkend systeem. Zij komen voort uit het feit dat het denken dat zo’n systeem gebruikt niet over voldoende wijsheid beschikt.

Verkenningen met betrekking tot de leringen van J. Krishnamurti (15 februari 2013):
We zeiden in onze vorige lezing dat we, steeds wanneer we voelen dat er conflict is of een paradox of een dilemma, dat onoplosbaar lijkt, moeten kijken naar wat onze vooronderstellingen zijn. We moeten kijken of we dat hele issue verkeerd benaderen, omdat als de benadering zelf verkeerd is, je nooit tot de waarheid zult komen. Daarom moet je het paradigma waarbinnen het denken die toestand van paradox, onenigheid, conflict of dilemma ervaart, aan een onderzoek onderwerpen. Als je een dilemma ziet dat onoplosbaar schijnt te zijn, dan kun je er donder op zeggen dat het ontstaat omdat je verkeerd naar het probleem kijkt omdat er geen strijdigheid en geen dilemma bestaat tussen twee aspecten van de werkelijkheid; dat kan er niet zijn. Er is maar één enkele cosmische orde, en indien je daarin een verdeeldheid waarneemt, dan is je waarneming illusoir.

Jiddu Krishnamurti Wat is waar? Hoofdstuk 24 Intuïtie is volledig ontwaakte intelligentie.
Je denkt dat je door te redeneren intuïtie zult krijgen, maar via het proces van redeneren kun je niet tot intuïtie komen. Je redeneren berust voornamelijk op de kern die het 'zelf' is en bevrijdt het denken dus niet, maar versterkt eerder het ikbesef. Dat leidt tot logisch lijkende waanideeen, want die kern van het 'zelf' is gevormd op grond van de valse waarden van het vergankelijke. De intuïtie is steeds op gelijke sterkte in de mens aanwezig en kan volledig tot uiting komen wanneer de kern van het 'zelf' volkomen is opgelost.
In plaats van het 'zelf' te versterken en zo de intuïtie te verdoezelen, wordt redeneren dan het instrument van de intuïtie Intuïtie krijg je niet door redeneren, maar door de oorzaak van de belemmering weg te nemen.
Als een idee je aanstaat, als het bevredigend en troostrijk overkomt, neem je het aan en dat noem je dan intuïtie. Neem bijvoorbeeld het idee van reïncarnatie. Je hoort daarover en omdat je het je bevalt, grijp je het aan, in de gedachte dat dit nu intuïtie is. Het wordt dus een werkelijkheid voor je en alles wat je doet, je hele leven, wordt erop gebaseerd. Volgens mij is deze bevrediging gevende aantrekkelijkheid geen intuïtie. Het is louter aantrekkingskracht. Het is de kern van het 'zelf' in de tijd laten voortbestaan, met meer mogelijkheden en een grotere kans op ontplooiing. Deze 'intuïtie' is persoonlijk, ze geeft je voldoening en je streeft haar na, je noemt haar een natuurwet of het goddelijke plan. Leg dit nu vooral niet zo uit dat ik voor of tegen reïncarnatie ben. Ik spreek over de waarheid, die tijdloos is.

Het idee van geprestabiliseerde harmonie (in het Duits prästabilierte Harmonie) is bedacht door de Duitse filosoof Gottfried Wilhelm Leibniz. Het biedt een verklaring voor het lichaam-geestprobleem.

De monaden (monadologie) van Leibnitz (psycho-fysisch parallellisme) lijken verdacht veel op de eonische tijdruimten of psychons van John Eccles. Een veelbelovende kandidaat voor het psychon van John Eccles is het majorana fermion - 'Het is half God, half duivel' (Demon est deus inversus) - van Leo Kouwenhoven (interview Elsevier 21/28 december 2013).

In plaats van de mentale eenheid psychon past René Meijer in zijn hiërarchische deeltjestheorie (HDT) de integron toe.

De twee soorten ervaringen waar Prigogine naar verwijst hangen samen met de kloktijd en de psychologische tijd van Claudia Hammond, de kloktijd en innerlijke tijd van Joke Hermsen, met Chronos en Kronos van H.P. Blavatsky, chronologische en psychologische tijd van Krisnamurti, de standaardtijd en psychologische tijd van René Meijer en met de relatieve en absolute tijd in het rapport ‘E i V’.

Voor bijzonderheden over chronologische en psychologische tijd wordt naar het boek In Gesprek Over Het Einde Van De Tijd van Krishnamurti verwezen. Wat betreft dit thema zie ook het boek Krishnamurti weg zonder einde, hoofdstuk Verandering van de hersencellen (p. 20-27).

De leerschool van het leven is een netwerk van mensen of groepen mensen, een sociaal netwerk, dat in het spraakgebruik als 'netwerk' wordt aangeduid. De netwerkconnecties (Communicatie, Trekkermechanisme, NLP) in de microwereld van het brein functioneren analoog aan een sociaal netwerk ('complementaire schismogenesis') in de macrowereld.

Trekkermechanisme ("nieuwe hersenpaden", Neurale plasticiteit)
Om onze waarneming, leergedrag, opmerkzaamheid, logisch redeneren, herinneren, dromen te verklaren vergelijkt Prof. van Peursen in zijn boek Cultuur in stroomversnelling uit 1975 de werking van de hersenprocessen met het zogenaamde ‘trekkermechanisme’.

Antonio Girardi Leven, sterven, zijn (Theosofia 2010)
54: Toch heeft Jiddu Krishnamurti het feit benadrukt dat de mensheid gedurende de laatste millennia psychologisch geen significante stap voorwaarts gezet heeft op de weg naar begrijpen en eenheid. Het ‘Leitmotif’ van Krishnamurti’s leringen heeft een diepe betekenis, namelijk de bevestiging dat kennis, beschouwd als ‘accumulatie’, slecht is voor menselijke vooruitgang en één van de grootste obstakels voor het bloeien van ware kennis. Maar Krishnamurti’s bevestiging staat niet alleen. Bewustzijn in de mens moet leiden tot het ‘liquideren van de bekende wereld’. Dit is beter dan doorgaan als een complex geheel van gecodificeerde (tot wet gemaakte) kennis. Wanneer kennis beschouwd wordt als een werkhypothese, om de gevolgen ervan te evalueren, lijkt het dat er aan de wortel daarvan een filosofie ligt die nogal lijkt op die van oorspronkelijk boeddhisme. Onze ‘realiteit’ is niet-permanent en illusoir. Lijden wordt veroorzaakt door begeerte. Bevrijding van begeerte betekent bevrijding van lijden – er bestaat geen ‘zelf’ dat afgescheiden is van de persoonlijkheid, of wij kunnen zeggen dat de scheiding van het onderwerp dat observeert en het ding dat geobserveerd wordt de hoofdoorzaak is van zinsbegoocheling.
54/55: Maar op de achtergrond van de boodschap van Krishnamurti bestaat er ook permanent een unitaire staat van weten die tevoorschijn komt wanneer men zichzelf bevrijdt van de gekende wereld. Hij kiest er bewust voor om die staat niet te definiëren, maar vooral door zijn dichterlijke welsprekendheid geeft hij een glimp van het licht dat bestaat achter de deur van zintuiglijke waarneming, die beperkt is. Het zijn vooral zijn toespraken als jongeman als ook zijn Journal en Notebook die dit met grote kracht en diepgang uitdrukken. In zijn aantekeningen van 20 september 1973 schrijft Krishnamurti: ‘''De wereld om u heen is gefragmenteerd en u bent dat ook, en de uitdrukking ervan is conflict, verwarring en misère; u bent de wereld en de wereld bent u. Geestelijke gezondheid is een leven vol actie leiden zonder conflict. Actie en idee zijn tegenstrijdig. Zien is het doen; niet eerst ideatie en actie volgens de conclusie. Dit leidt tot conflict. De analist is zelf het geanalyseerde. Wanneer de analist zichzelf afscheidt als iets anders dan het geanalyseerde, baart hij conflict en conflict is het gebied van de onbalans. De observeerder is het geobserveerde en daarin ligt gezond verstand, het geheel, en samen met het heilige komt liefde’ (Journal, p.21).
55: Deze woorden van Rumi zijn niet zo verschillend van die van Krishnamurti. Een aantal millennia eerder beschreef de
Bhagavad Gita de prachtige dialogen tussen Krishna en zijn favoriete discipel Ardjuna: ‘Hij die inziet dat elke handeling in gang wordt gezet door de schepping, terwijl het Zelf niet handelt, ziet de werkelijkheid. ''’ Wanneer we een grote sprong voorwaarts in de tijd maken, komen wij bij de ontroerende pagina’s van De Stem van de Stilte, zoals ‘vertaald’ door Helena Petrovna Blavatsky: ‘Onttrek u aan de waarneming van alle uiterlijke voorwerpen en beelden. Weerhoud innerlijke voorstellingen, opdat zij niet een duistere schaduw op uw zielelicht werpen.’(86)
56: Zo is ieder mens een soort ‘punt’, geplaatst in een ‘netwerk’ dat in verscheidene dimensies ronddraait om zijn as. Ieder drukt in ruimte en tijd een totaal van waarden en situaties uit die hem ertoe brengt zich te gedragen als een toneelspeler die een bepaalde rol speelt op een toneel dat min of meer verlicht is.

De EPR-paradox (EPR-experiment) is een gedachte-experiment dat een schijnbare tegenspraak tussen de kwantummechanica en speciale relativiteitstheorie oplevert. De schijnbare tegenspraak heeft veel fysici lang hoofdpijn bezorgd, maar kan begrepen en opgelost worden met de meer hedendaagse notie van kwantumverstrengeling. "EPR" staat voor Einstein, Podolsky en Rosen die het gedachte-experiment in 1935 introduceerden om te suggereren dat de kwantummechanica geen complete theorie is. Het wordt soms de EPRB-paradox genoemd naar Bohm, die het originele gedachte-experiment vertaalde naar een iets eenvoudiger experimenteel toetsbaar experiment.

The holomovement is a key concept in David Bohm's interpretation of quantum mechanics and for his overall wordview.

Volgens Ervin Laszlo is het kwantumvacuüm de oerbron van geest en materie. Het concept ‘in-formatie’ van David Bohm wordt gebruikt om de structuur, de relaties tussen beide te beschrijven. Het begrip ‘in-formatie’ licht Ervin Laszlo in zijn boek Het Akasha-veld, Verbinding en geheugen in kosmos en bewustzijn (p. 67) toe. Sri Aurobindo: ‘Alles is bewustzijn (…). Op verschillende niveaus van zijn eigen manifestaties is dit universum een graduatie van bewustzijnsniveaus (p. 111)’.

David Pratt David Bohm en de impliciete orde
In de jaren dertig bezocht David Bohm het Pennsylvanië State College waar hij diepe belangstelling kreeg voor de quantumfysica, de fysica op subatomair gebied. Na zijn eindexamen bezocht hij de Universiteit van Californië, Berkeley. Tijdens deze periode werkte hij op het Lawrence Radiation Laboratory waar hij, na het behalen van zijn doctorsgraad in 1943, zijn baanbrekend werk met plasma’s begon (een plasma is een gas dat een hoge dichtheid van elektronen en positieve ionen bevat). Bohm ontdekte tot zijn verbazing dat zodra elektronen zich in een plasma bevonden, ze zich niet langer gedroegen als individuen en zich gingen gedragen alsof ze een deel van een groter en onderling verbonden geheel waren. Later merkte hij op dat hij vaak de indruk kreeg dat de zee van elektronen in zekere zin leefde.

Harry Massey en Peter Fraser DE ONDERSTE STEEN BOVEN Een revolutie in de preventieve gezondheidszorg
Bohm oppert ook dat de kwantumpotentiaal overeenstemt met de impliciete orde. Naar de mening van Bohm zijn alle afzonderlijke voorwerpen, entiteiten, structuren en gebeurtenissen in de zichtbare of expliciete wereld om ons heen betrekkelijk autonome, stabiele en tijdelijke ‘subtotaliteiten’, voortgekomen uit een diepere, impliciete orde van onverdeelde heelheid. Bovendien wordt de kwantumpotentiaal zelf georganiseerd en geleid door een superkwantumpotentiaal, die een tweede impliciete orde vertegenwoordigt en een oneindige reeks van impliciete ordes veronderstelt. Bohm geloofde dat alle leven en het bewustzijn diep in de generatieve orde zijn besloten en dus in uiteenlopende graden van ontvouwing in alle stof aanwezig zijn, met inbegrip van de zogenaamde ‘dode stof’ zoals elektronen of plasma’s. De mystieke betekenis van Bohm’s denkbeelden wordt onderstreept door zijn opmerking dat het impliciete domein ‘evengoed idealisme, geest, of bewustzijn zou kunnen worden genoemd. De scheiding van de twee – materie en geest – is een abstractie.´

Pamela Sodi: David Bohm, een physicus aan de Universiteit van Londen, heeft de Quantum Hologram theorie ontwikkeld die zegt dat het 'geheel' besloten ligt in ieder deel. Bohm suggereert dat de subatomische deeltjes in het experiment van Aspect met elkaar in contact staan, niet omdat ze op een mysterieuze wijze met elkaar communiseren maar omdat het idee dat ze separaat zijn een illusie is. Hij suggereert dat deze deeltjes niet onafhankelijk van elkaar bestaan maar dat ze deel uitmaken van een fundamenteel Totaal iets.

David Bohm, Causality and Chance in Modern Phisics (p. 1): In de natuur blijft niets onveranderd. Alles is in een voortdurende staat van omvorming, beweging en verandering. We stellen echter wel vast dat niets gewoonweg opwelt uit het niets zonder antecedenten te hebben die eerder bestonden. Op dezelfde manier verdwijnt er niets zonder een spoor na te laten, in de zin dat het aanleiding geeft tot een absoluut niets in een later stadium. Het algemene karakter van de wereld kan worden uitgedrukt in termen van een beginsel dat een enorm domein van verschillende soorten ervaringen omvat en dat nooit is tegengesproken door om het even welke waarneming of experiment, wetenschappelijk of andere; namelijk, alles komt voort uit andere zaken en geeft aanleiding tot andere zaken.
Wij beweren dat niet te scheiden wederzijdse verbondenheid op kwantumniveau de fundamentele realiteit van het hele universum is en dat zich relatief onafhankelijk gedragende delen slechts bepaalde en toevallige vormen binnen dit geheel vormen.

David Bohm en J.Krishnamurti
Als de student goed werkt met de GL kan het hem voorbij de mentale processen leiden, waar het licht van geestelijke intuïtie kan schijnen.
Dit eerste grondbeginsel en Stanza I in het eerste deel van de GL verwijzen naar de ongemanifesteerde staat van het universum waar alleen maar oneindige ruimte en eeuwigheid zijn, in een absolute staat. Volgens HPB kan ware meditatie op dit begrip (niet alleen maar intellectuele studie) een belangrijk effect hebben op het denkvermogen. Zij raadde dit thema aan als de juiste basis voor het gebruik van haar meditatiediagram toen ze zei:’Stel u eerst EENHEID voor door uitbreiding in Ruimte en oneindig in Tijd’ 17 Deze opmerking zegt dat we het denkvermogen moeten uitbreiden, maar waarom? Dit is nodig om de geconcentreerdheid op het zelf op te geven en het besef van tijd te verliezen. Zoals JK herhaaldelijk zei ‘Het besef van tijd is gebaseerd op gedachte’ en we ervaren dat in die staat van universaliteit en eeuwigheid het denken stil en rustig wordt zonder beelden om mee te werken. Verderop in haar diagram zegt HPB dat de normale staat van ons bewustzijn gevormd moet worden door ‘het door de verbeeldingskracht voortdurend aanwezig zijn in alle Ruimte en Tijd’. Dit kan lijken op alleen maar fantasie, maar het diagram geeft aan dat er door dit te doen een verandering wordt voortgebracht in het bewustzijn:
Hieruit ontstaat een onderlaag van herinnering die blijft bestaan bij waken en slapen. De uiting ervan is moed. Door de herinnering aan universaliteit verdwijnt alle vrees tijdens gevaren en beproevingen van het leven.
Deze laatste vaststelling is erg duidelijk omdat we als we in onszelf kijken zullen zien dat angst ontstaat uit het gevoel van afgescheidenheid, door de identificatie van ons bewustzijn met dit sterfelijke kleine zelf. Een dergelijke oefening helpt ons het bewustzijn uit te breiden. We vinden een gelijkwaardige opmerking in Licht op het Pad: Leef niet in het nu en evenmin in de toekomst maar in het eeuwige. Dit reusachtige onkruid kan daar niet bloeien; deze smet op het bestaan wordt uitgewist door de atmosfeer zelf van de eeuwige gedachte.
Dus het vestigen van ons bewustzijn in een staat van universaliteit en eeuwigheid (wat heel anders is dan het praten erover) helpt ons het zelf achter te laten en dan is er een mogelijkheid om met het ongeconditioneerde in relatie te komen. Laten we er vanuit een andere hoek naar kijken zoals in de dialoog tussen JK en Dr. Bohm die hierboven werd aangehaald:
DB (David Bohm): ‘U gebruikt het woord denkvermogen, niet “mijn” denkvermogen’.
JK (J.Krishnamurti): ‘Het denkvermogen is niet “mijn denkvermogen”’.
DB: ‘Het is universeel en algemeen.’
JK: ‘Ja ...’
DB: ‘Dat zou dan eigenlijk inhouden dat, voor zo ver iemand zichzelf ervaart als een afgescheiden wezen, hij dan erg weinig contact heeft met het denkvermogen.’
JK: ‘Heel juist. Dat is wat we zeiden.’
DB: ‘Wat is de aard van het denkvermogen? Ligt het denkvermogen in het lichaam of in het brein?’
JK: ‘Nee het heeft niets te maken met het lichaam of het brein.’
DB: ‘Heeft het te maken met ruimte of tijd?’
JK: ‘Ruimte – nou wacht eens even! Het heeft te maken met ruimte en stilte...’
DB: ‘Nu zou ik in willen gaan op de vraag hoe zij contact maken.’
JK: ‘Ah! Contact tussen het denkvermogen en het brein kan alleen ontstaan als het brein stil is...’
DB: ‘En kan men zien dat, als het brein stil is, het kan luisteren naar iets diepers?’
JK: ‘Dat is juist. Dan, als het stil is, is het verwant aan het denkvermogen. Dan kan het denkvermogen functioneren door het brein.’
Daarom kan de juiste meditatie op het eerste grondbeginsel, dat een Werkelijkheid aangeeft die gedachte overstijgt, ons leiden naar een conditie van stilte en vrede waar het zelf niet is, waar geestelijke intuïtie kan opkomen.

David Bohm is wellicht verder dan welke wetenschapper ook gegaan in zijn bewering van 'een nieuw begrip van fysieke realiteit, waarin we een onafgebroken geheel van een allesomvattend heelal' als vertrekpunt nemen. Hij beschouwt de doordringende onderlinge verbondenheid van alles in het heelal als de fundamentele werkelijkheid. David Bohm spreekt van Dialogue, dit is niet een mentaal communicatieproces, maar een proces vanuit het hart, het gevoel. Wanneer we bewust gaan zoeken naar oplossingen voor een probleem komen we vaak in een loop terecht. Het gaat er juist om dat creatieve energie vrij kan stromen.

Dialoog: Krishnamurti en David Bohm:
K: "Wat we proberen te doen is bepaalde problemen die we misschien hebben te belichten, en die te begrijpen door ernaar te kijken - niet je mening of oordeel erover te geven, of je kritiek erop, maar ze aan het licht te brengen. En door ze aan het licht te brengen op zich ontdek je de waarheid, de betekenis ervan."
K: "We gaan met elkaar een dialoog hebben. Het woord 'dialoog' komt van het Griekse woord logos, en betekent 'woorden om je diepe innerlijke gedachten mee uit te drukken'. Waarschijnlijk willen de meesten van ons zo diep niet gaan, of onszelf niet al te veel blootgeven, maar we zouden een gesprek kunnen hebben. Niet dialectisch, want dat gaat tegen elkaar in, maar een gesprek waarin we de problemen met elkaar bespreken, hoe ernstig die ook zijn, en daar uitvoerig en diep op ingaan.
Dus dit is niet, als ik het nog eens mag herhalen, een dialectisch, argumentatief gesprek, dat wil zeggen: proberen de waarheid te achterhalen via meningen en argumenten. Ik denk niet dat je daar op die manier ooit achter kunt komen."
K: "Als jij en ik allebei serieus het hele fenomeen van het bestaan willen begrijpen, niet alleen uiterlijk, maar ook veel dieper, innerlijk, en ons volledig inzetten om dit vraagstuk op te lossen, dan hebben jij en ik, de spreker en jij die luistert, een relatie. Dan kunnen we samen op pad, dan kunnen we samen denken, er samen over praten. En samen praten, samen denken, samen onderzoeken, en dus samen creëren, is communicatie... We kunnen niet met elkaar communiceren als het jou er alleen om gaat een bepaald probleempje van jezelf op te lossen..."
"Als jij aandringt en ik ook, als jij vasthoudt aan jouw mening, aan jouw doctrine, aan jouw kennis, en ik aan de mijne, dan kan er geen sprake zijn van een echte discussie, want we zijn geen van beiden vrij om te onderzoeken. Discussieren betekent niet dat we ervaringen met elkaar uitwisselen. Er is helemaal geen uitwisseling - er is alleen de schoonheid van de waarheid, die noch jij noch ik kan bezitten, die is er eenvoudig."

J.Krishnamurti: "De maatschappij is niet anders dan jij - jij bent de maatschappij. De maatschappelijke structuur is de structuur van jouzelf. Dus als je begint jezelf te begrijpen, dan begin je de maatschappij te begrijpen waar je in leeft. Die twee zijn niet elkaars tegengestelde. Voor een religieus mens gaat het er dus om een nieuwe manier van leven te ontdekken, van in deze wereld te leven, en een transformatie teweeg te brengen in de maatschappij waarin hij leeft. Want door zichzelf te veranderen verandert hij de maatschappij" (Bombay, 10 februari 1965)

Jiddu Krishnamurti: De eerste stap is de laatste
De eerste stap is de laatste stap. De eerste stap is waarnemen, waarnemen wat je denkt, neem je ambities waar, neem je angsten, eenzaamheid, vertwijfeling, dit buitengewone gevoel van smart waar, zie het zonder het te veroordelen of te rechtvaardigen, zonder het te willen veranderen. Zie het, gewoon zoals het is. Als je het ziet zoals het is dan vindt er een totaal verschillend soort actie plaats, en die actie is de laatste actie. Dat betekend dat als je iets ziet als onecht of onwaar, is die waarneming de laatste actie, de laatste stap. Luister ernaar. Ik zie het volgen van een ander, van de instructies van een ander als bedrieglijk – Krishna, Boeddha, Christus, het maakt niet uit om wie het gaat. Ik constateer de waarneming dat het volgen van de waarheid van een ander uitermate verkeerd is. Omdat je rede, je logica en alles je duidelijk maakt hoe absurd het is om iemand te volgen. Die waarneming is de laatste stap, en als je het gezien hebt, verlaat je dat pad omdat je het volgende moment opnieuw moet waarnemen en dat is opnieuw de laatste stap.

Hans Kokhuis, kies Hologram.
A. Wat heb ik? (kijken)
B. Wat heb ik nog nodig? (kijken)
Deze twee simpele vragen, gesteld in deze volgorde brengen de flux op gang en sturen mijn energie om me te verdiepen in de Hoe-vraag (zoeken). Waarom is dit nu zo moeilijk?

David Bohm ziet alles als een geheel, waarin twee werkelijkheden bestaan: de geïmpliceerde (implicate) realiteit en de geëxpliciteerde (explicate) of ontvouwde (=zichtbare ) realiteit, die toch een zijn. Niet alleen is alles aan het veranderen, maar alles is flux. Wat wil zeggen, dat wat is, is het proces van worden zelf, terwijl alle objecten, gebeurtenissen, entiteiten, voorwaarden, structuren, etc. vormen zijn die vanuit dit proces kunnen worden geabstraheerd. Het is zoals het is. Verandering is niet tegen te houden, alles is aan het worden (the process of becoming) en de energie of bron komt altijd uit de onderliggende stroming (implicate reality) voort.

Bram Janssens 2. Ontwikkelingen in het natuurwetenschappelijk wereldbeeld, 2.1 het holografisch model.
Karl Pribram, een Amerikaanse neurochirurg van de universiteit Stanford, die de klassieker 'Languages of the Brain' heeft geschreven, beweert1 dat de hersenen wel eens als een hologram zouden kunnen werken en op die manier toegang hebben tot een groter of hoger geheel, een veld of 'holistisch frequentiegebied' dat grenzen van tijd en ruimte overschrijdt. Dit gebied kan volgens hem overeenkomen met het transcendente gebied van de eenheid-in-verscheidenheid, dat door verscheidene mystici en wijzen is beschreven en ervaren. De Engelse natuurkundige David Bohm was door onderzoekingen in het subatomaire gebied tot de conclusie gekomen dat fysische entiteiten, die in tijd en ruimte gescheiden lijken, in feite op een fundamentele manier met elkaar verbonden zijn. Er bestaat volgens hem naast de expliciete, manifeste werkelijkheid een 'ingevouwen' impliciet gebied, dat op zich één onverdeeld geheel is en dat voortdurend aan ieder expliciet deel ter beschikking staat. Het universum zou een reusachtig hologram zijn. ====

Samenvatting (Ken Uzelve, Dodecaëder, Eeuwige wederkeer, 5Ddenkraam, Recursie)

H.P. Blavatsky: De kennis van het zelf is de wijsheid zelf.
H.P. Blavatsky: De theosofie is de oeverloze wereldzee van universele waarheid, liefde en wijsheid, die haar schittering op aarde weerkaatst; terwijl de Theosofische Vereniging slechts een zichtbare waterbel op die weerkaatsing is. (Uit: Diamanten)
Dharma (Sanskriet:"धर्म" in het Devanagari schrift) is een Indiaas begrip dat de wezenlijke natuur van iets of de natuurlijke wetmatigheid die eraan ten grondslag ligt betekent. Het volgen van de dharma heeft betrekking op het pad van het menselijke welzijn in de ruimste zin.
Richard Rorty: There is nothing deep down inside us except what we have put there ourselves.
Alexis de Tocqueville: Als ongelijkheid in een samenleving de regel is, vallen de grootste ongelijkheden niet op. Maar als alles ongeveer gelijk is, treft het geringste niveauverschil iemand al onaangenaam.
William Gibson: The future has already arrived. It's just not evenly distributed yet.
Stelling: De werking van het reflexieve bewustzijn laat zien hoe probleem (het lijden, onze schaduw) en oplossing, de zelfreflectie van ‘Microkosmos en Macrokosmos’ met elkaar samenhangen. Het rapport ‘E i V’ beoogt aan de hand van de levensboom (morele kompas), ‘Bewustzijnsschil’ en met name het ‘5D-concept en Ether-paradigma’ een nieuw paradigma aan te reiken. Of met andere woorden in contact te komen met de innerlijke, leven gevende kosmische geest achter de uiterlijke kant.

De Driehoek met punt naar boven (indigo-blauwe Manas) en de Driehoek met punt naar beneden (groene Manas ) vormen samen de dubbele driehoek, het dubbele schema. Het gaat om de complementaire polariteit, het antagonistisch (of-of) naar polair-dialectisch (en-en, p. 72 in Civis Mundi Jaarboek 2018. De synthese van Wetenschap, Religie en Filosofie van de Geestkunde (Anti-Darwinisme) staat diametraal tegenover het WTE-complex (p. 140, 187, 202 in Civis Mundi Jaarboek 2018 - WTK-complex) vanuit de Natuurkunde. In de kern gaat moderniteit over de synthese van Politiek, Sociologie, Cultuur, Filosofie, Secularisatie, Wetenschap, Kunst en Technologie, lees Broederschap. Het geweten behoort tot het domein van de religie.

Miriam van Reijen maakt in haar boeken over Spinoza van het tweewegen-model (complementaire polariteit, veritas duplex, dubbele driehoek, Twee kanten van één medaille, Tweenaturenleer, Dubbele schema) en het zogenaamde koppelingsbeginsel, de politieke variant van het tweewegen-model gebruik. De gebroken symmetrie zorgt voor het onderscheidingsvermogen van onze ziel en risicobeheersing om de crises van menselijke makelij te bezweren.

Pythagoras (De Gulden Verzen van Pythagoras) en Plato richten zich zowel op de vergankelijke als de onvergankelijke wereld. De controverse tussen de wetenschappers Plato en Aristoteles kan met de gezichtspunten van Hegel en Marx worden vergeleken. Het 5D-concept en Ether-paradigma zijn zowel op de filosofie van Plato en Aristoteles als op de dialectische filosofie van Hegel en Marx (Engels) gebaseerd. De universele menselijke vermogens ethiek, spiritualiteit en creativiteit zitten in ons DNA ingebakken.

De rode draad in het laatste boek De wereld als getal en andere broze zekerheden van Hermann Von der Dunk heeft op het leerproces van Plato betrekking.
Zoals Johan Huizinga in
In de schaduwen van morgen (1935) opent Von der Dunk in De wereld als getal met een stevige portie cultuurkritiek. Het getal, als symptoom van het onbegrensde materialisme van onze dagen, beheerst de westerse cultuur. De kwantiteit als waarde uit zichzelf heeft, zo stelt hij, het gevoel voor kwaliteit opgeslokt.

Steven Pont en Julien Althuisius belichten de supersymmetrie in het universum vanuit de geestkunde, terwijl Joris Luyendijk in zijn boek Dit kan niet waar zijn de Eeuwige wederkeer van Friedrich Nietzsche 'Er is niets nieuws onder de zon' laat zien.
Hoofdstuk 12 Waanbankiers en koele kikkers (p. 174):
'De
Gekko's van deze wereld zijn mensen die volstrekt niet om kunnen gaan met het gegeven dat ze sterfelijk zijn. Het is het spel voor ze, de energie. Voortgestuwd worden door te spelen, telkens opnieuw...'

Het leervermogen van ons brein, de neuroplasticiteit maakt het mogelijk de wereld te veranderen. Zowel politieke als geestelijke leiders beogen al millennia emoties te reguleren, te manipuleren. Met behulp van het vrijemarktfundamentalisme zal het Mark Rutte c.s. zeker niet lukken het universele mechanisme ‘zo boven, zo beneden’ te verslaan.

De mensheid heeft altijd haar ogen gesloten voor de grote waarheid dat de mens zelf zijn eigen verlosser en zijn eigen vernietiger is. Het in 1972 gepubliceerde rapport Grenzen aan de groei toont de uitdagingen voor de wereldeconomie van morgen. Het balansmechanisme maakt het mogelijk golfbewegingen te reguleren. De 'valkuil van de financiёle schijnwereld' berust op hartstocht (Emoties en Contrast emoties).

De wet van behoud van energie staat bekend als de eerste hoofdwet van de thermodynamica. De wet van behoud van energie hangt volgens de esoterie met ons karma samen. Op aarde geldt de relatieve ruimtetijd, het Zaaien en Oogsten. Een basiswet in de natuur(kunde), in Indiase termen, de wet van karma. Karma betekent dat ons lot niet in de handen van een of andere aardse of hemelse macht ligt. Het thema lotsbestemming wordt in het rapport ‘E i V’ uitgebreid behandeld.

Libido: In Jungs opvatting wordt het gedrag van de mens in belangrijke mate bepaald door een algemene levensdrang die hij libido (levenskracht) noemde. Hiervoor zag hij, en daarin verschilde hij sterk van inzicht met Freud, niet in de eerste plaats een seksuele oorsprong, maar eerder een religieuze (in de ruimste zin van het woord).
Voor Jung betekent eros de religieuze hartstocht, geestesdrift (moslimfundamentalisme), voor Freud de seksuele drift, het hebben en in bezit nemen, de emotie egoïsme (marktfundamentalisme). Alles heeft zijn tegenstelling, aardse begeerte inbegrepen. Carl Jung legt een accent op de schaduwzijde en Roberto Assagioli op de verborgen keerzijde, de lichtzijde. Primair draait het om hoe balanceren we tussen de religieuze - en sexuele energie en sturen we onze werkdrift. In het rapport ‘E i V’ wordt de synthese van
vier gezichtspunten, de kwintessens uitgewerkt.

Het fêteren van het grootkapitaal werkt contraproductief. Jared Diamond beschrijft in zijn boek Ondergang: Beschavingen gaan niet ten onder omdat ze het probleem niet zien aankomen, maar doordat de oudere, belanghebbende generatie de jongere ervan weerhoudt zich tijdig aan te passen.

In de Bhagavad Gita van Vyasa is de god Krishna, de wagenmenner. Op aarde onderscheidt Plato daarentegen de weerspiegeling, drie aspecten van de menselijke ziel die hij vergelijkt met een wagenmenner achter een tweespan. Hoofd, Hart en Onderbuik: Er moet hier onderscheid worden gemaakt tussen wat van het hoofd is (denken, ratio, cultuur), wat van het hart is (voelen, intuïtie) en wat van de buik is (begeerten, verlangens, het primitieve beest). De Bhagavd Gita beschrijft in het bijzonder hoe met onze, niet te automatiseren hartstochten in evenwicht te komen.

De beroemdste uitspraak van de legendarische strateeg Sun Tzu: Het toppunt van bekwaamheid is de vijand verslaan zonder te vechten. De Bhagavad gita leert dat het al millennia bekend is oorlog te voeren zonder wapens. Hoe het dus mogelijk is om de vrede te bewaren. Maar een platte organisatiestructuur leidt niet automatisch tot een kwalitatief betere besluitvorming.

Het debat, de controverse tussen Wierd Duk en Joshua Livestro, is een hoofdthema in het onderzoeksrapport 'E i V'. Het is een thema dat de gemoederen, lees filosofie al millennia bezig houdt. De leugenaarsparadox, het Münchhausentrilemma, de Paradox van Epimenides, Third man argument van Plato en ten slotte Harry Mulisch stelt voor deze bespiegelingen over Het Ene (dass in der Vielheit Einheit, in der Einheit Vielheit bestehen kann), de These-antithese-synthese te zien als intuïties betreffende het moment vlak 'voor' de oerknal, waarop iets ontstaan is terwijl er niets was: dat punt dat dus niet bestond, maar, ogenblikkelijk ontploffend, toch weer wel bestond.7.
7) De Zuilen van Hercules, blz. 112-118.
Het is de Bhagavad Gita die voor dit vraagstuk een oplossing aanreikt. Het laat zien dat zowel de Oosterse filosofie als de Westerse filosofie van het mechanisme These-antithese-synthese gebruik maakt.

Het leerproces van Plato zal 'De grote manipulator' Trump niet veranderen. De afgelopen decennia hebben te veel managers zich met het doorschuiven van problemen bezig gehouden. De hamvraag is nu of je voor het 'oplossen of doorschuiven' van problemen riant wordt beloond? Primair draait het nog steeds om het onderscheidt tussen thumos en epithumia van Plato. Al geeft Freud met zijn Über-ich, Ich en Es een nieuwe doorsnede. Het ééndimensionale marktdenken (Groupthink) viert hoogtij en werkt alleen nog maar contraproductief.

Kwart oud-politici stapt in de lobby (Ariejan Korteweg Volkskrant 30 januari 2016 p. 3):
Bart de Liefde, Kamerlid, gaat aan de slag bij Uber. Eerder liep de topbaan van oud-minister Eurlings bij de KLM in het oog. Dat zijn geen uitzonderingen, wijst Volkskrant-onderzoek uit.
In de topfuncties bij branche- en belangenverenigingen zien we telkens het patroon dat oud-politici in een andere gedaante terugkeren op het Binnenhof. Zij staan meestal niet te boek als lobbyist, maar doen het werk als onderdeel van hun functie. CDA-minister Maxime Verhagen, als voorzitter van Bouwend Nederland; Job Cohen, voormalig fractievoorzitter van de PvdA, als voorzitter van de brancheorganisatie voor sociale werkvoorzieningen Cedris; André Rouvoet (ChristenUnie) die voorzitter van Zorgverzekeraars Nederland werd; Ank Bijleveld Schoten (CDA) die de provincies vertegenwoordigt als voorzitter van het Interprovinciaal Overleg; Joop Atsma, voormalig CDA-staatssecretaris, die voorzitter werd van de vereniging van tankopslagbedrijven.
Afkoelperiode
Oud-politici nemen interessante voorkennis en netwerken mee, weten hoe het politieke bedrijf werkt. Hetzelfde geldt voor beleidsmedewerkers van Eerste- en Tweede Kamerleden: van hen vindt 20 procent een baan in de lobby. Anders dan ex-politici duiken zij vaak op in officiële lobbyfuncties.
'De draaideur tussen politiek en belangenbehartiging draait hier soepel', zegt Lotte Rooijendijk van corruptiewaakhond Transparency International. 'Er zijn geen regels voor politici die een nieuwe functie gaan bekleden waarbij ze specifieke belangen behartigen.' Transparency pleit in Nederland voor een afkoelperiode, zoals die wel geldt in Brussel. Eurocommissarissen mogen na hun functie een jaar niet werken bij bedrijven waarmee ze in hun politieke rol te maken hadden.

Nederland saboteert EU-aanpak belastingontwijking (NOS 5 december 2017):
Diverse diplomatieke bronnen in Brussel verklaarden tegenover de NOS dat Nederland nog steeds tot de coalition of the unwilling behoort. Uit notulen van een speciale Europese werkgroep tegen belastingontwijking blijkt dat Nederland de invoering van nieuwe wetgeving probeert te dwarsbomen. Landen uit die groep zouden onderling zelfs afspreken wie welk dossier blokkeert.
Twee jaar geleden beloofde Rutte III nog een radicale koerswijziging, nadat bekend was geworden dat Nederland bijna elke beleidswijziging op dat gebied torpedeert. Hoewel er sindsdien kleine verbeteringen merkbaar zijn, verklaart een betrokken ambtenaar dat er nog steeds wordt geprobeerd om verandering tegen te werken:
Zo vertragen ze vaak wetgeving, door bijvoorbeeld te pleiten voor wereldwijde richtlijnen in plaats van bindende EU-wetgeving. En als de hele wereld moet meebeslissen weet je zeker dat het veel langer duurt.

Om de relatie tussen politiek en bedrijfsleven beter te leren begrijpen is het van belang de functies van politici in lobbynetwerken te onderzoeken. Het informele circuit, het lobbynetwerk toont hoe het politieke handwerk, de belangenbehartiging alles moet veranderen, opdat alles hetzelfde kan blijven achter de schermen werkt. Zelfs Obama heeft op het informele circuit geen grip. Marjan van Loon met haar sorry en de verkiezingsretoriek van Jeroen Dijsselbloem over de bonus berust op de wetenschap dat topbestuurders en politici bekend zijn met het feit dat het in de praktijk om het informele circuit draait. Religies hebben altijd al geweten hoe de paradox van Dirk-Jan van Baar te doorbreken. Religie is onze zoektocht om de orde in de innerlijke wereld van ons bewustzijn te ontdekken.

Het thema ‘Uniformitarianism en Catastrophism’ wordt in het boek Hebben wij een ziel? - Zo ja, waar dan? in hoofdstuk 18 Amnesia en apocalyps uitgebreid toegelicht. Door de rente op nul en de geldpersen op volle toeren worden er dagelijks miljarden in de economie gepompt. Door de financiële spelletjes van het casinokapitalisme braaf mee te spelen verdient Carel van Eykelenburg zijn bruto jaarsalaris van 697.000 euro. Gijs Kooistra, Ewald Engelen en Marianne Thieme geven een samenvatting van de marionetten van het systeem. Het heeft nu tot gevolg dat politici door de banken worden gegijzeld. Jan Eppink heeft gelijk ook Obama laat zich gijzelen door het grootkapitaal. Politici en het grootkapitaal houden elkaar in een wurggreep gevangen. De besluitvorming in de Eerste Kamer en Tweede Kamer is vooral de uitkomst van wat zich eerder in het lobbycircuit, het old boys network heeft afgespeeld. In de politiek is het vooral van belang te weten wat zich in informele circuits achter de schermen afspeelt.

Zomergasten (26 augustus 2018 NPO2):
Hij kiest voor de toekomst
Rode draad door de uitzending met Eric Wiebes is vooruitgang. ‘Omdat mijn hele leven gericht is op vooruitgang,’ verklaarde Wiebes eerder aan de redactie.
Eric Wiebes was onder de indruk. 'Best een mooi gebouw dacht ik. En wat een akoestiek. Maar dat maakt mij wel strijdbaar dat ik vind dat de overheid dit soort keuzes niet voor ons moet maken.
De ene hobby is niet beter dan de andere. Het is de loodgieter gegeven om zijn hobby net zo gewaardeerd te zien, of net zo weinig gewaardeerd te zien, als die van iemand anders.'

Het is mogelijk de éne werkelijkheid vanuit een nieuw gezichtspunt te belichten. Het rapport 'E i V' wil aantonen dat de kwintessens van het verhaal echter gelijk blijft. De structuur van de eeuwige wederkeer impliceert een Droste-effect. Dit proces van zelfverwijzing heet recursie.

De caduceus (5e dimensie) is een mooi voorbeeld van de in – en uitspiralende torsiegolf in een vortexvorm.
De torus wordt als een multidimensionale vortex opgevat. De lemniscaat illustreert de draaikolk stuctuur van de vortex (Jan Wicherink boek Ontheemde Zielen Ontwaken p. 179). Het reflexief bewustzijn brengt als ware verschillende aggregatieniveaus van Ether, van statisch tot zeer dynamisch tot uitdrukking. De lemniscaat, de eeuwige wederkeer, symboliseert de wisselwerking, de reflectie tussen de macrokosmos en microkosmos.

De lemniscaat symboliseert het leerproces tussen het geestelijke en het lichamelijke, de binnenwereld en de buitenwereld. Zolang we niet weten hoe bewustzijn (in het Oosten Chaitanya) precies werkt kunnen we onze hartstochten ook niet automatiseren. De éne werkelijkheid heeft net als bij Ayurveda op de "kennis van het leven", de oerbron betrekking. De lemniscaat verbindt het aardse met het hemelse, de eeuwige kringlopen.

De malaise in het onderwijs is een illustratie van het wanbeleid van de overheid in de publieke sector en hangt met het thema vooruitgang van Eric Wiebes, het 'heilige geloof' in de vrije marktwerking samen. Het probleem dat Ton van Haperen in de Volkskrant van 8 september 2018 signaleert hangt met de vorming van eigen koninkrijkjes in het onderwijs samen. Een milieuvraagstuk is onstaan omdat in de Westerse rekenmodellen milieuschade niet wordt meegenomen. Volgens de wijsheid van Trump is er dus geen milieuvraagstuk.

De middelmatigheid regeert. De zesjescultuur in Nederland is een afspiegeling van het regeringsbeleid. Je krijgt het management dat je verdient.
Structure follows Strategy
In het rapport 'E i V' is de strategie op de zes Darshana’s gebaseerd. Om de continuïteit van organisaties te waarborgen het principe 'Structure follows Strategy' toepassen. De organisatiestructuur wordt in met name bureaucratische organisaties te vaak een doel op zichzelf. De bekende 4e macht kan gewenste veranderingen tegenhouden. In bureaucratische organisaties staat veelal niet de klant, waar het feitelijk om moet draaien, maar het bouwen van koninkrijkjes, de symboolpolitiek van het ’eigen koninkrijkje’, de 'bv Ego' centraal. Om het circuit van grijze muizen managers te doorbreken de projectorganisatie centraal plaatsen.

De conclusie in het rapport ‘E i V’ is tegengesteld aan de opinie van Jan Koster. Het gaat juist om de eigenschap iteratie (recursie) van een fractal, dus eerder om de vraag in hoeverre, de producten van onze cultuur moeten worden bestudeerd in een kader dat uiteindelijk binnen de geesteswetenschappen valt? Graag verwijs ik in dit kader naar het boek de BLAUWDRUK van de neuropsycholoog en bewustzijnsonderzoeker John Consemulder. Het is eerder de dwaasheid (Regeren in dwaasheid Barbara Tuchman) van epithumia, dan de wijsheid van thumos die de wereld regeert. Of met andere woorden wat is de beste combinatie van 'marktwerking en staatsbemoeienis' om de belangrijkste maatschappelijke problemen succesvol aan te pakken?

Het probleem waar we het over hebben is dat door individualisering en secularisering het collectieve waarden - en normenpatroon is versnipperd. Iedereen gaat voor zijn eigen ‘waarheid’. Het heeft betrekking op het cultuurrelativisme – wat jij wilt, het is jouw feestje. De door de overheid breed ingevoerde marktwerking heeft het probleem, het ‘Ieder voor zich en God voor ons allen’ ('Pad der Linkerhand’) alleen maar versterkt. Vroeger werd er door socialisten op gewezen dat de directeur het volk arm en de pastoor ze dom houdt. Nu is er ondanks de welvaart zelfs een grotere tweedeling tussen arm en rijk aan het ontstaan en wordt door de bestuurlijke elite gepredikt dat arbeidsvoorwaarden flexibeler, lees goedkoper moeten en houdt de emo-TV (algemene vertrossing) het volk dom. De door de politiek gestimuleerde marktwerking heeft een averechts effect, de 'valkuil van de schijnmarkt' opgeleverd. Voor de PvdA politici Jo Ritzen, Ronald Plasterk en Jeroen Dijsselbloem en Maria van der Hoeven van het CDA geldt penny wise pound foolish.

Beslissende boeken (Elsbeth Etty De Groene Amsterdammer 23 augustus 2018 p. 77):
Het overlijden van V.S. Naipaul op 11 augustus deed me terugdenken aan Anil Ramdas (ook al weer zes jaar dood). In de NRC Handelsblad-serie ‘Het beslissende boek’, gebaseerd op dezelfde formule als Moby Dick, vertelde hij wat Naipaul voor hem en zijn generatie hindoestaanse jongeren heeft betekend. ‘We ontdekten dat je liefdevol en spottend tegelijk naar je eigen cultuur en naar jezelf kunt kijken. Het element van de ironie dat Naipaul tot stand bracht, was tot dan toe totaal onbekend. Er zijn geen romans voorafgaand aan A House for Mr Biswas die zo vol ironie de hindoestaanse gemeenschap waar ook ter wereld beschrijven.’ Ik dacht Anil redelijk goed te kennen, maar na publicatie van dat interview ben ik hem beter gaan begrijpen.

Geruchten van oorlog (Elsbeth Etty De Groene Amsterdammer 19 april 2018 p. 61):
Barbara Tuchman schreef dat de ‘indiens’, de dwalingen en feitelijke toestanden van de eerste oorlogsmaand, in 1914 beslissend waren. ‘Indiens’ waren er in overvloed: ‘Indien de Duitsers…’; ‘indien de rechtervleugel…’, ‘indien Von Gluck…’, ‘indien dit alles anders was gegaan…’, ‘indien het tijdschema…’ Enzovoort.
Maar wat zei Gandhi (correctie moet zijn Hegel) ook al weer? ‘De geschiedenis leert de mensen, dat de geschiedenis de mensen niets leert.’ (Eeuwige wederkeer van Nietzsche)

De zogenaamde vrijheid van het onderwijs is een illusie en hangt met het ‘gebrekkig inzicht’ op de vrijheid van scholen, de geldverslindende onderwijsvernieuwingen samen. De vernieuwing, die relevant is voor het onderwijs heeft op de volgende stelling betrekking: Alleen een interdisciplinaire grensoverschrijdende benadering, een integrale denktrant, de synthese van de alfa-, béta- en gammawetenschappen, het onderkennen van de twee kanten van één medaille brengt de Theorie van alles een stapje verder. De unificatietheorie kan niet worden uitgevonden want het is de status quo van de alfa-, béta- en gammawetenschappen. Kunst maakt het mogelijk, de 4e dimensie (4Ddenkraam), de synthese tussen de drie domeinen van de alfa-, béta- en gammawetenschappers weer te geven.

De Latijnse blijspeldichter Titus Maccius Plautus (254 v.Chr. - 184 v.Chr.) schreef al de kost gaat voor de baat uit. Door het adagium live now pay later zijn we het uiteindelijk zelf die de conjunctuurbeweging veroorzaken. De paradox is dat men de kost gaat voor de baat uit volledig voor de new economy - zeepbel(casino)kapitalisme - het 'Angelsaksische model', het live now pay later heeft ingeruild.

De lijst van wetenschappelijke autoriteiten die miljoenen opstreken in de financiële wereld is dan ook indrukwekkend. Van Larry Summers tot Robert Rubin, van Henry Paulson tot Martin Feldstein: stuk voor stuk combineerden ze het prestige van een universiteit als Harvard met de macht van een politieke toppositie en de miljoenen van Wall Street. Het maakt het marktfundamentalisme zichtbaar.
De belangenverstrengeling in de financiële sector in Amerika, doet zich ook in Europa en Nederland voor. Het biedt een kort lijntje naar de politiek. Joris Luyendijk verwijst in de documentaire naar Tony Blair, Axel Weber, Wim Kok, Trude Maas-de Brouwer (PvdA), Peter Balkenende, Joop Wijn, Karien van Gennip (CDA), Gerrit Zalm, Hans Wiegel en Ed Nijpels. Tot slot doet Joris Luyendijk in de documentaire een beroep op het geweten, het moreel kompas van bankiers. Andere opties zijn op dit moment niet voorhanden. De '200 van Mertens' leven voort. Het geweten behoort tot het domein van de religie.

Het zijn onze eigen carrièrrepolitici Frits Bolkestein, Wouter Bos, Jeroen Dijsselbloem, Mark Rutte, Coen Teulings en Frans Timmermans, die hun volgelingen knollen voor citroenen proberen te verkopen en de 'Babelonische spraakverwarring' in de wereld bevorderen. Frans Timmermans liet zondag 10 december 2017 in Buitenhof weten een adept van Jeroen Dijsselbloem te zijn. Het zijn opportunistische politici, die het falen van zelfreinigend vermogen in de financiële sector, het niet meer relevant verklaren van de Glass-Steagall wet, misbruiken voor het bedrijven van opportunistische, improductieve korte termijn politiek. Het zijn de aanjagers van het neoliberalisme, een grotere tweedeling in de maatschappij. Wat betreft het marktmechanisme zitten deze politici in hun vastgeroeste denkpatronen om de lat voor het grootkapitaal steeds lager te leggen gevangen. De crux van het rapport ‘E i V’ zit in de relatie tussen essentie (wezen) en existentie (bestaan), tussen het zondebokmechanisme en het marktmechanisme of met andere woorden tussen heer en slaaf (politicals en professionals) respectievelijk tussen verkoper en koper. De crux, de moraal van het verhaal is en dat was in de Bijbel al bekend, dat het onmogelijk is moral hazard te automatiseren omdat elk individu de lat op een ander niveau legt. Het gaat primair om de mondige burger. De mislukte ICT-projecten bij de overheid spreken voor zich.

Natuurkunde is op zoek naar de theorie van alles. Maar ook filosofie, geestkunde kent een theorie van alles. De psyche maakt het mogelijk beide inzichten met elkaar te verenigen, een integrale visie te ontwikkelen. Voor het bestuderen van de menselijke ziel, scheppingskracht en hoe verder te evolueren als mens, hoe richten we onze levensenergie maakte Plato van de allegorie van de wagenmenner gebruik.

De conclusie van Jacques Groenen en Peter Ramaekers toont slechts een kant van de medaille. In het onderzoeksrapport ‘E i V’ worden zeven aggregatieniveaus, bewustzijnstoestanden uitgewerkt. Een computer kan wel het denken, maar niet het voelen, de menselijke emoties (begeerte) simuleren. Of met andere woorden een EEG of fMRI kan wel elektromagnetische spanningen registreren, maar het is de mens die ze moet interpreteren en de cliënt die aan de hand van deze informatie moet leren zijn gedrag aan te passen.

Het probleem waar we het over hebben is dat door individualisering en secularisering het collectieve waarden - en normenpatroon is versnipperd. Iedereen gaat voor zijn eigen ‘waarheid’. Het heeft betrekking op het cultuurrelativisme – wat jij wilt, het is jouw feestje. De door de overheid breed ingevoerde marktwerking heeft het probleem, het ‘Ieder voor zich en God voor ons allen’ ('Pad der Linkerhand’) alleen maar versterkt. Vroeger werd er door socialisten op gewezen dat de directeur het volk arm en de pastoor ze dom houdt. Nu is er ondanks de welvaart zelfs een grotere tweedeling tussen arm en rijk aan het ontstaan en wordt door de bestuurlijke elite gepredikt dat arbeidsvoorwaarden flexibeler, lees goedkoper moeten en houdt de emo-TV (algemene vertrossing) het volk dom. De door de politiek gestimuleerde marktwerking heeft een averechts effect, de 'valkuil van de schijnmarkt' opgeleverd. Voor de PvdA politici Jo Ritzen, Ronald Plasterk en Jeroen Dijsselbloem geldt penny wise pound foolish.

Het globale brein is een speculatief concept in o.a. transhumanistische kringen, filosofie en mystiek ('sciencefiction'?), vergelijkbaar met (dan wel verwant aan) het concept van de noösfeer van respectievelijk Vladimir Vernadsky en Teilhard de Chardin, de Akasha-kronieken (waar o.a. Rudolf Steiner en Edgar Cayce te rade beweerden te gaan) en het "Akashic field" van de Hongaarse wetenschapsfilosoof Ervin László. Het begrip als zodanig werd in 1982 voor het eerst gebruikt door Peter Russell in zijn boek The Global Brain (video).
Stanislav Grof Evidence for the Akashic Field from Modern Consciousness Research.

Mystici hebben beter begrepen dan politici, hoe de wereld, de éne werkelijkheid echt in elkaar zit. Maar de moraal van het verhaal is dat in elk mens schuilt ook een politicus. Het gaat er uiteindelijk om regisseur te worden van je eigen leven.

Hoe 'Probleem en Oplossing', Geestkunde en Natuurkunde met elkaar samenhangen houdt de mensheid al millennia bezig. Het is het probleem van het ego, de Zielkunde, die beide met elkaar verbindt. Onze bewustwording als mens hangt met de relatie tussen de microwereld en macrowereld, antropogenese en kosmogenese, Mensbeeld en Wereldbeeld samen. De kwantitatieve verruiming, geldcreatie, ex nihilo (uit het niets) geldt voor banken en voor een minister van Financiën op aarde, maar niet voor het ontstaan van de mens op aarde. Het begrotingstekort 2015 van meer dan 8 miljard wordt bij de overheidsschuld opgeteld.

Primair gaat het om het innerlijke zelf, het metafysisch idealisme van Hegel, Kant en Plato, dat sterk verwant is aan Innerlichkeit in het Duits. Bij Spinoza zijn God en Natuur twee kanten van dezelfde medaille. Het is de ‘intersubjectieve’ relatie van Jurgen Habermas die beide verbindt.

Bij de presentatie van het boek Omhoog kijken in platland van Cees Dekker c.s. liet Plasterk blijken het grondig oneens te zijn dat het christelijk geloof uitstekend kan samengaan met de evolutietheorie door uit te gaan van een ‘intelligente ontwerper’. Wetenschap heeft geen argumenten voor of tegen het geloof; ze hebben niets met elkaar te maken, zei Plasterk tegen de verzamelde pers.
Daar zouden de oude wijsgeren als Pythagoras en Plato het zeker mee oneens zijn. De vraag is dan natuurlijk waarom weet Plasterk dit zo zeker? Wetenschap gaat juist over het zoeken naar antwoorden (Evolutie en Involutie, Theïst en Atheïst). De Geheime Leer beschrijft Werk-hypothesen, geen dogma’s.

Sam Harris laat in zijn boek Het morele landschap een tegengesteld geluid horen.
De ultieme krachtmeting tussen wetenschap en religie.
Het eerste boek van Sam Harris, Van God los, was de vonk voor een wereldwijd debat over de redelijkheid van religie. In de nasleep ontdekte Harris dat de meeste mensen - van religieuze fundamentalisten tot atheïstische wetenschappers - het over één punt eens waren: wetenschap heeft niets te zeggen over 'normen en waarden'.
In dit explosieve nieuwe boek rekent Sam Harris krachtig af met dit idee. Het wordt tijd dat de wetenschap de plek inneemt die de religie eeuwenlang geclaimd heeft. Harris haalt de muur tussen harde feiten en menselijke waarden neer, en spoort ons aan te denken over goed en kwaad in meetbare termen van menselijk en dierlijk welzijn.
Daarbij beschouwt hij de ervaringen van wezens met een bewustzijn als pieken en dalen in een 'moreel landschap'.

Het ‘of-of’ bestaat bij gratie van het 'en-en', dualisme bij gratie van het non-dualisme. Schepping en evolutietheorie van Darwin staan niet los van elkaar, maar vullen elkaar aan.
Het concept van de ENE WERKELIJKHEID (de ‘Werkelijkheid’ met hoofdletter W), bestaat echt. De evolutieleer bestaat bij gratie van de scheppingsleer, het atheïsme bij gratie van het theïsme, het kwade bij gratie van het goede.

De darwinist Ronald Plasterk is geobsedeerd door slechts één kant van de medaille.

Aan het Ken uzelve, ligt een harmonische ontwikkeling, het Goede, Ware en Schone (hoofdstuk 4.1, 5.4) van de innerlijke geaardheid ten grondslag. Het sluit bij de ommekeer, een paradigmawisseling in het denken aan. Er geldt van je hart geen moordkuil maken. Andere oplossingen die de paradigmawisseling weergeven:

Om het fenomeen van de weerspiegeling te duiden maakt Plato van de allegorie van de grot gebruik en Blavatsky beschrijft de toverlantaarn. De viervoudige aard van de mens 'nӗshāmā, rūah, nefesh en gūf', de viervoudige geopenbaarde krachten (zie Joy Mills De pelgrimstocht van de mens) in de microkosmos zijn een weerspiegeling van de vier fundamentele natuurkrachten in de macrokosmos. De viervoudige geopenbaarde krachten hangen met de vier vragen van Niko Tinbergen samen.

Op basis van uitgebreid onderzoek wordt de conclusie getrokken dat de homo sapiens nog steeds een raadsel is. Voor de laatste stand van zaken verwijs ik naar het tijdschrift MANTRA De cirkel van stof en geest Zomer 2017. Voor wat betreft de relatie tussen een gezonde geest in een gezond lichaam, het leerproces, de zingeving van het leven, die Plato al heeft onderkend geldt dat we het zelf zijn die zin en betekenis geven aan het leven. Wel is het zo dat sinds Plato, dus na ruim twee millennia op het terrein van de Mind-body dichotomy de wetenschap slechts weinig vooruitgang heeft geboekt. Het universum is muziek. Centraal blijft wel staan bewegen we als mens op de microkosmos aarde met de natuur mee of vertonen we een onvolwassen, een onnatuurlijk gedrag. Of met andere woorden hoe richten we onze levensenergie, intenties, onze aandacht. Het zijn mensen die leven volgens de wetten van de natuur en die in synchroniciteit zijn met Moeder Aarde.

Het leerproces op aarde was al bekend bij Socrates en Plato, maar ook al bij Zarathoustra en Vyâsadeva (Vyasa), auteur van de Bhagavad Gita (Tegenstellingen, 5D-concept en Ethisch reveil). Zonder te streven naar waarheid en rechtvaardigheid is een duurzame vrede niet mogelijk. Dus door waarheid en rechtvaardigheid centraal te plaatsen is een betere risicobeheersing mogelijk. De Bhagavad Gita beschrijft al hoe we onze hartstochten kunnen beheersen, de contouren van de unificatietheorie. Of met andere woorden de Bhagavad Gita laat al zien dat, de ‘Grondtoon van de waarheid’, de verborgen 5e dimensie, die aan de schepping, de Éne werkelijkheid ten grondslag ligt al millennia bekend is. Om in het universum de Éne werkelijkheid te illustreren wordt van de Hoofdroute gebruik gemaakt.

Helaas voor George Churg en Lee Cronin (De schepper NPO2 7 mei 2017, DeThe mind of the universe) is het mechanisme, dat zij zoeken al millennia bekend, namelijk hoe richten we onze levensenergie. Zonder, het zonnestelsel, zonne-energie, het planetenstelsel is het leven van planten, dieren en mensen onmogelijk. Ook de koolstofkringloop en foto-synthese zijn met elkaar verbonden om leven op aarde überhaupt mogelijk te maken. Voordat men met het leven op aarde gaat experimenteren is het wenselijk eerst de effecten van klimaatverandering goed in beeld te krijgen. De zelfvernietigingsdrang, de arrogantie van een politicus als Donald Trump en wetenschappers als Robbert Dijkgraaf en Hans Clevers op aarde is grenzeloos.

Het is wenselijk de tweespalt tussen de natuurwetenschappen en geesteswetenschappen te verkleinen. Vastgeroeste denkpatronen te doorbreken. Het domein van de materie met die van de energetische processen te combineren. Een ruimer denkmodel is nodig om op creatieve wijze (ideatie) de wereldvraagstukken op te pakken. Het zijn in het bijzonder de grenswetenschappers met een holistische visie die de samenleving een stapje verder brengen. Uiteindelijk draait het om de vraag welke leraar geeft je echt inspiratie?

Mirra Alfassa laat zien er is niets nieuws onder de zon. Het 'ziel-type' van Mirra Alfassa (p. 334) heeft op de verborgen perpetuum mobile (levensenergie), het zelf-eon van de fysicus Jean Emiel Charon betrekking. Het ziel-type komt individueel of als groep overeen met het dharma der dingen. Soms noemt men het ook de waarheid van de dingen, van ieder ding (p. 334).

De Fransman Jean E. Charon geeft met zijn eonenhypothese (eonische tijdruimten) een nieuw inzicht op de aeonen van Valentinus en de emanatie van het Ene van Plotinus. De eeuwige filosofie (p. 63): 'Deze leringen zijn dus niet nieuw, geen vindingen van deze tijd, maar zijn langgeleden verkondigd, zo er al niet de nadruk op is gelegd; deze leer van ons is de verklaring van een eerdere leer en kan de oudheid van deze opvattingen aantonen op het getuigenis van Plato zelf.
– Plotinus, Enneaden V.1.8

Although Krishnamurti’s philosophy delved into fields as diverse as religious studies, education, psychology, physics, and consciousness studies, he was not then, nor since, well-known in academic circles. Nevertheless, Krishnamurti met and held discussions with other “New Agers” including physicist Fritjof Capra, biologist Rupert Sheldrake and psychiatrist David Shainberg.

Gezien de onzekere situatie op de financiële markten is een ding wel duidelijk dat in plaats van het consumentisme aan te wakkeren zal onze premier aan het emancipatieproces (begeleidingskunde), de ’Hoofdroute’ of aan de voedingsbodem van zijnsontwikkeling meer aandacht dienen te besteden. Het Dikke Ik heeft een morele tunnelvisie waarin alleen het eigen, individuele geluk telt. Nederland is een vrij land, iedereen heeft kansen om vooruit te komen. Als je dat niet lukt, dan is dat je eigen schuld.

De voedingsbodem, de moraal van het verhaal heeft op de Daemon & Demon van Socrates en zijn leerling Plato betrekking.

Het boek Tegen de stroom van Hirsch Ballin heeft op een paradigmawisseling op de werkelijkheid te scheppen betrekking en sluit op een ommekeer in het denken aan. In zijn boek Tegen de stroom laat Hirsch Ballin zien hoe de heiligverklaring in Rome werkt. Met dat ik in de voetsporen moest treden van Wouter Bos, mijn politieke leermeester; van Gerrit Zalm en Wim Kok, helemaal zo’n onaantastbare grootheid. ..etc. Wel vind ik dat Europa bij uitstek geschikt is om een aantal zaken aan te pakken laat Jeroen Dijsselbloem zien hoe politici op aarde heilig worden verklaard.

Grunberg versus Terlouw (Dini Hogenelst Volkskrant 23 februari 2016 p. 22):
Ook ik las als kind alle boeken van Jan Terlouw. Wel geen vijf tot tien keer, zoals Arnon Grunberg, maar wel twee of drie keer - maar wij hadden dan ook televisie, en Grunberg niet.
Grunberg vindt Terlouw een vriendelijke man (Voorpagina, 22 februari), en dat lijkt mij ook, ook al heb ik Terlouw nooit ontmoet. Ook Grunberg lijkt mij trouwens de vriendelijkheid zelve. Maar ik vind het nogal onvriendelijk om, zoals Grunberg doet, Terlouw 'zelfgenoegzame nostalgie en tot niets verplichtend populistisch idealisme' te verwijten.
En zeer onterecht bovendien. Terlouw is 84 jaar en spreekt zich nog steeds uit over politiek en samenleving. Een gefundeerde mening geven zoals Terlouw hier doet (Sir Edmund, 20 februari), is óók een waardevolle bijdrage. Grunberg zelf doet trouwens weinig anders dan gefundeerde en soms, zoals hier, ongefundeerde meningen geven, en wordt daar alom (ook door mij) voor gewaardeerd.
We moeten nog maar afwachten wat Grunberg zelf, als hij het mag beleven, nog te melden heeft op zijn 84ste.
Laten we bovendien niet vergeten dat Terlouw zich drie decennia lang, in de jaren zeventig, tachtig en negentig, met hart en ziel heeft ingezet voor de Nederlandse samenleving. Als Kamerlid, vice-premier, minister, secretaris-generaal en als commissaris van de koningin. En dan schreef hij ook nog een aantal prachtige kinderboeken, die ongetwijfeld hebben bijgedragen aan de ontwikkeling van moreel besef van talloze kinderen.
Zo iemand zelfgenoegzaamheid en tot niets verplichtend populisme verwijten, slaat echt nergens op.

Het zelfbewustzijn, dat meta-leren mogelijk maakt, kan als een recursiefproces worden opgevat. Het universum (universele quintessens) creëert een levend wezen dat in staat is zichzelf te aanschouwen en te reguleren. Het universum kijkt als het ware op een bewust niveau naar zichzelf. De in het brein, het geheugen opgeslagen informatie kan opnieuw worden geprojecteerd. We zijn aan onze eigen perceptie, het eigen perspectief overgeleverd. Het reflexieve ik, het zelfbewustzijn ondergaan we niet alleen als een ontologisch gegeven, maar veeleer als een fenomenologisch feit.

Kennissystemen (divineermethoden), het meta-leren staat voor de unificatie van natuur- en cultuurwetenschappen. Het koppelt sociologische, filosofische, pedagogische en psychologische inzichten. Het universum, de éne werkelijkheid zit zodanig in elkaar dat het zelfbewustzijn als recursiefproces er uiteindelijk voor zal zorgen dat het 'Goede, Ware en Schone' boven 'Chaos, Gaia en Eros' gaat prevaleren.

Het is mogelijk geest en materie, de twee kanten van een medaille met behulp van het Ether-paradigma te verbinden. Om het Ether-paradigma te onderbouwen is er de afgelopen millennia ruimschoots voldoende geëxperimenteerd. Is het wenselijk om nog meer leergeld te investeren? Uit het onderzoek is als belangrijkste conclusie naar voren gekomen dat het nuttig is om management by trial and error door management by learning te vervangen.

In het onderzoeksrapport 'E i V' heeft het emancipatieproces (begeleidingskunde), de ’Hoofdroute’ betrekking op de Gulden middenweg, spirituele transformatie van balancerend - en authentiek leiderschap, op het Rechterpad. Het biedt een oplossing voor het menselijk tekort. De levenskiem, het beginsel van de enantiodromie van Carl Jung is nog steeds werkzaam. Het Ken Uzelve (Gnoothi Seauton) staat voor het Ene en het vele, voor ‘Eenheid in Verscheidenheid’.

Het investeren in kennis is zeker belangrijk. Maar hangt niet van fintech af. De oplossingsrichting, de hoofdroute die het onderzoeksrapport 'E i V' aanreikt hangt met mijn werkervaring in de ICT-sector samen.

De manier waarop we onze rol in het rollenspel invullen wordt vooral beïnvloed door het script dat aan onze rol ten grondslag ligt. Of met andere woorden de cultuur waardoor ons gedrag wordt bepaald.

Voetnoot Strafexpeditie of Doet Griekenland vrijwillig aan masochisme? (Arnon Grunberg Volkskrant 17 juli 2015):
Ruwweg zijn dit de twee posities aangaande Griekenland: Griekenland is ziek en heeft zo weinig inzicht in de eigen ziekte dat dwangverpleging de enige uitweg is.
De andere positie: die dwangverpleging is een strafexpeditie.
Griekenland kent inderdaad allerlei problemen, zo is in vergelijking met andere landen in de eurozone het verschil tussen de belasting die zou kunnen worden geïnd en de belasting die daadwerkelijk wordt geïnd groot. Deze problemen verdwijnen echter niet door Griekenland te dwingen al zijn schulden af te betalen. Zelfs het IMF, niet bepaald een revolutionaire organisatie, stelt dat kwijtschelding de enige manier is om Griekenland uit het moeras te trekken.
Dat Dijsselbloem de strafexpeditie 'perspectief bieden' noemt, weerspiegelt de dynamiek van het sadomasochisme. Elk pak slaag biedt de masochist meer perspectief, maar doet Griekenland vrijwillig aan masochisme? Of is de sadist zo narcistisch te denken dat al zijn slaafjes zijn sadisme lekker en gezond vinden?

De dodecaëder heeft een fascinerende regelmatige vorm. Je ziet er 12 gelijkvormige vlakken, vijfhoeken. Ze is reeds vele eeuwen het symbool van harmonie, symmetrie en perfectie. In de oudheid kende men er reeds harmoniserende werkingen, van de kosmische energieën die ons omgeven, aan toe. Plato noemde de dodecaëder het ‘Vijfde Wereldwonder’. Plato brengt met behulp van het dodecaëder symbool, de kwintessens, de zin van het leven, de levenskunst (Friedrich Nietzsche) tot uitdrukking.

Volledige synthese (Bevrijding) drukt volmaaktheid uit. Het Christendom spreekt over de wijsheid voor de volmaakten, het Boeddhisme heeft het over volmaakte geestelijke gezondheid, het Taoïsme over spirituele volmaaktheid en de Islam spreekt over de volmaakte mens. De onvolmaaktheid van de mens op aarde staat in contrast met de volmaaktheid van God in de hemel. We kunnen ook zeggen de schijntegenstellingen op aarde staan tegenover de harmonie in de hemel of de imperfecte mens staat tegenover de perfectie in de natuur.
De verzameling van alle positieve assen symboliseert het ultieme punt van volmaaktheid. Het brengt de éne eeuwige en absolute waarheid tot uitdrukking. De aardse ziel staat tegenover de hemelse geest, het innerlijke bewustzijn tegenover het non-lokale, universele bewustzijn, het Akasha-veld.

Martinus J.G. Veltman: In de loop der tijd zijn er drie belangrijke symmetrieën gevonden: spiegelsymmetrie ('P', het heelal zou gespiegeld kunnen bestaan), tijdsymmetrie ('T', het heelal zou ook andersom in de tijd kunnen bestaan) en materiesymmetrie ('C', elk deeltje heeft een tegendeel dat het doet verdwijnen als het dat ontmoet). De Engelse versie van dit gezichtspunt op het Standaardmodel, C-, P- en T-symmetry.
Symmetry and Symmetry Breaking, C-, P- en T-symmetry ('First published Thu Jul 24, 2003; substantive revision Wed Feb 13, 2008).

Ether staat voor de natuurlijke reflectie, die in de vijf Platonische lichamen door de getallensymboliek tot uitdrukking wordt gebracht. De Aarde, de Kubus (ruimtelijk figuur) met 6 gelijke vlakken is de helft van Ether, de dodecaëder (Plato, Thimaeus) met 12 gelijke vlakken. Met twaalf regelmatige vijfhoeken kan in drie dimensies een dodecaëder worden gevormd.
Binnen een pentagoon kan een pentagram worden getekend. Centraal in het pentagram ontstaat een nieuw pentagoon. Er kan hier van een recursiefproces worden gesproken.
De diagonaal Vuur (Tetraëder met 4 gelijke vlakken) versus Water (Icosaëder met 20 gelijke vlakken) staat voor de Macrokosmos en Microkosmos. Vuur en Water samen hebben 24 vlakken, het dubbele van Ether.

Boek Krishnamurti Denk daar maar eens over na (p. 271):
Zoeken naar waarheid is de ware religie en alleen degene die naar waarheid zoekt is een religieus mens.

N. Sri Ram 's Mensen ontwikkelingsgang (p. 8):
Wij zijn naar dit front op weg, maar wanneer wij het bereikt hebben, zullen wij daar dan blijven staan of zullen wij in een geheel nieuwe richting verder kunnen ontwikkelen? Wanneer gij het evolutieproces nauwkeurig bestudeert, zult u opmerken dat er telkens weer iets geheel nieuws uit de voorraadschuren van de Natuur te voorschijn komt, wat in geen enkel verband schijnt te staan met de . voorgaande ontwikkeling. Dit is inderdaad zó verrassend en opmerkelijk, dat een vooraanstaand auteur op biologisch terrein, zijn boek de titel heeft gegeven: Ontluikende evolutie (Emergent Evolution).

De Indiër Nilakantha Sri Ram was van 17 februari 1953 tot 1972 president van de Theosofische Vereniging. Nilakantha Sri Ram (16 december 1889 – 8 april 1973) was zowel op het gebied van de theosofie als inzake Indiase politiek een discipel van Annie Besant, wiens secretaris hij lange tijd was. Hij was de zoon van Sri K.A. Nilakanta Sastri en broer van Rukmini Devi Arundale en de vader van Radha Burnier.
Radha Burnier (Adyar, 15 november 1923 - Adyar 31 oktober 2013) was sinds 1980 tot aan haar dood in 2013, de 7de internationale president van de Theosofische Vereniging.

Om de door Ervin Laszlo gesignaleerde vraagstukken adequaat op te lossen is een bewustzijnsverandering nodig. Bewustzijnsverandering begint bij jezelf, het ken uzelve en is onlosmakelijk verbonden met dat van andere mensen en de éne werkelijkheid. Om een grotere tweedeling, de toenemende sociale ongelijkheid in de maatschappij tegen te gaan is een collectieve bewustzijnsverandering, een cultuuromslag, een ommekeer in het denken nodig. Als we de zaken werkelijk willen veranderen dienen we aan het geestelijke kapitaal meer aandacht te besteden. In het 5D-concept zijn metafysica, het bovennatuurlijke en fysica, net als Idealisme en Materialisme de twee complementaire kanten van één medaille. Voor eenwording moeten we ons weer met de kern, de geest verbinden. Dus met de oerbron En-Soph ('Chaos, Gaia en Eros') waar alles uit voortkomt.

De vier stadia voor bewustzijnsverandering volgens Maslow kunnen ook met deze vier primaire bewustzijnsniveaus en de vier kosmische schema’s van Jozef Rulof worden vergeleken.

Om de evolutionaire kringloop van het universum waarin wij nu leven te illustreren maakt de theosofie van zeven ronden en zeven rassen, negenenveertig vuren (krachten), de zevenvoudige ladder van goddelijk bewustzijn gebruik. Amanda Gefter (p. 495) heeft het over terugkeren, aufheben volgens Hegel. Vergelijkbare metaforen om de evolutie te duiden zijn zelfreinigend vermogen (catharsis), innerlijke ommekeer, pelgrimage, jakobsladder, levensladder, zevende poort en zeven hemelen.

Wat Amanda Gefter zegt sluit aan op wat Jiddhu Krishnamurti over waarnemer van het waargenomene al eerder naar voren heeft gebracht.

Natuurkundigen melden ons nu dat de handeling van observeren het waargenomene verandert. Dit is een effect dat wij nauwelijks merken op het niveau waarop we leven, maar dat merkbaar is in de sub-atomaire wereld. In de ijlere dimensies van de realiteit – zoals de emotionele en de mentale – zijn de waarnemer en het waargenomene één, op een manier die veel meer waard is dan in de fysieke dimensie. Aryel Sanat schrijft (p. 77): Volgens de waarnemingen van CWL (Charles Webster Leadbeater) is er geen duidelijke scheidslijn tussen de waarnemer en het waargenomene.

Het reflexief bewustzijn, het projectiemechanisme (weerspiegeling, 'bewust en onbewust') leert dat we zowel waarnemer als deelnemer zijn. Het waargenomene duidt er op dat we allemaal deel uitmaken van de evolutie, de evolutionaire kringloop.

Het pentagram beeldt de 'beheers - en vernietigende' kringloop uit, maar ook het zelfbewustzijn, het denkvermogen, onze 'verleider en verlosser'.

Door zijn mathematische volmaaktheid (gulden snede) werd het pentagram het symbool van de wiskundige Pythagoras. Meetkundig gezien behoort een pentagram tot de familie van de sterveelhoeken.
The Pythagoreans called the pentagram ὑγιεία Hugieia ("health"; also the Greek goddess of health, Hygieia[11]), and saw in the pentagram a mathematical perfection (see Geometry section below).

Zowel in het boek van Miller als in de kunstwerken van Escher wordt het fenomeen recursie (zelfreferentie) tot uitdrukking gebracht.

Jan Wicherink, boek Ontheemde Zielen Ontwaken, bespreekt in hoofdstuk 5 de Platonische lichamen en de Levensboom:
57: In het Westen werd de kennis van de Heilige Geometrie bewaard in gnostische kringen, geheime genootschappen en de vrijmetselarij. 63: De vijf Platonische lichamen, genoemd naar de Griekse filosoof Plato, werden 350 jaar v.Chr. voor het eerst door Plato in zijn boek Timaeus beschreven. 64: Alle vormen hebben een tegenhanger, een tegengestelde vorm die grecreëerd kan worden uit de ander. De kubus bijvoorbeeld heeft de octaëder als tegenhanger. Etc. Met andere woorden de Platonische lichamen zijn extreem symmetrisch.

De beide kanten van één medaille kunnen echter niet gelijk zijn anders is er sprake van een evenwichtssituatie. Het is de Oerbron van universeel leven (Solovjov), de complementariteit die zorgt voor de tegengestelde bewegingen tussen ‘Geest en Lichaam’ (psychomaterie), ’Materie en Bewustzijn’, ‘Involutie en Evolutie’. Van deze oerbron is echter nog niets bekend. Daar kunnen we alleen maar naar gissen.

Plato had volkomen gelijk: het zijn ideeën die beschavingen voortbrengen of vernietigen; ze brengen instellingen tot bloei of richten die te gronde; en waaraan het de tegenwoordige mens ontbreekt zijn grootse, universele ideeën en de wil om ernaar te handelen – ideeën en idealen die alle mensen als waar erkennen. En omdat het ons in deze tijd ontbreekt aan visie, aan de innerlijke kennis het juiste te doen, aan een duidelijke weg uit onze moeilijkheden, staan we als volkeren waar we nu staan.
Ik herhaal: een broederschap van de volkeren, gebaseerd op redelijkheid en rechtvaardigheid, en die werkt voor het algemeen welzijn en de vooruitgang van iedereen, is te verwezenlijken en praktisch en zal eens onvermijdelijk blijken te zijn. Waarom leggen we dan niet NU daarvoor de grondslag?

Epistemologie, wetenschappelijke kennis ontstaat door de integratie (Gnosis) van knower, het proces van knowing en know. Het samenvallen van de triade correleert met de uitspraak van Robbert Dijkgraaf dat de mens slechts een onmisbare schakel in de ultieme cirkelredenering is.
De waarnemer en het waargenomene zijn uiteindelijk één en hetzelfde. Robert Dijkgraaf duidt met de mens als schakel tussen wetenschap en natuur op het fenomeen van waarnemer en waargenomene. Net als Simon Vinkenoog plaatst hij de mens in de ultieme cirkelredenering centraal.

De mens leerde onderscheiden, kwam tot zelfbewustzijn, gesymboliseerd door de boom van de kennis goed van kwaad. Op de achtergrond van dit verhaal spelen onze begeerten. Tussen de Oosterse en Westerse cultuur, aan de culturele diversiteit in de wereld ligt de lerende mens en de moraal van het verhaal ten grondslag.

De Geheime Leer Deel I Stanza De nacht van het heelal (p. 82):
De nous, die de stof beweegt, de levenwekkende ziel, die in ieder atoom zetelt en die in de mens is gemanifesteerd en latent is in de steen, heeft vermogens van verschillende graad. Dit pantheïstische denkbeeld van een algemene geest-ziel die de hele Natuur doordringt, is het oudste van alle filosofische begrippen. Evenmin was de archaeus een ontdekking van Paracelsus of van zijn leerling Van Helmont, want het is weer dezelfde archaeus of ‘vader-ether’ – de gemanifesteerde basis en bron van de ontelbare levensverschijnselen – die wordt gelokaliseerd.

Zoals E. F. Schumacher stelt: ‘We hebben grote behoefte aan een betrouwbare kaart van de werkelijkheid’. De mens maakt deel uit van de triade Kenner, Kenproces en Kenproduct (Knower, Knowing, and Known). Het betekent dat we deel uitmaken van het leerproces en waarheid is dat we nooit met de werkelijkheid die we onderzoeken, of met andere woorden de kaarten die we hebben getekend, zullen samenvallen.

H.P. Blavatsky boek Isis onsluierd Deel 1 (p. 12):
12: Liefde voor de waarheid is in wezen liefde voor het goede; en omdat die liefde ieder verlangen van de ziel overheerst, deze zuivert en opneemt in het goddelijke, en zo iedere handeling van het individu bepaalt, verheft ze de mens tot het deelnemen aan en zich verenigen met de godheid, en maakt hem opnieuw ‘naar de gelijkenis van God’. ‘Deze verheffing’, zegt Plato in de Theaetetus, ‘bestaat uit het worden als God, en dit opnemen in het goddelijke betekent het rechtvaardig en heilig worden door wijsheid.’
De grondslag voor dit opnemen is, zoals altijd wordt gezegd, het voorbestaan van de geest of nous. In de allegorie van de strijdwagen met gevleugelde paarden, die voorkomt in de Phaedrus, stelt hij de psychische natuur voor als samengesteld en tweevoudig: de thumos of het epithumetische deel, gevormd uit de substanties van de wereld van de verschijnselen; en de thumoeides, waarvan de essentie is verbonden met de eeuwige wereld. Het tegenwoordige aardse leven is een val en een straf.

De logos, thumos en epithumia van Plato correleren met hoofd (5, 6 en 7), hart (4) en navel (3) respectievelijk met de keelchakra, de voorhoofdchakra en de kruinchakra (5, 6 en 7), hartchakra (4) en het navelcentrum (3).

De gemanifesteerde werkelijkheid staat tegenover de ongemanifesteerde werkelijkheid, de macrokomos tegenover de microkosmos, ruimte tegenover materie. Het gaat om de vraag hoe met behulp van de schakel tussen ruimte en materie, de tijd ('energie') de transformatie plaatsvindt. De griekse filosoof Herakleitos zei: panta rhei, alles is in beweging. Het gaat om 'Flux en Transformatie'.

Waarheid is een land zonder paden van Krishnamurti heeft op de ‘draad-ziel’ Sutratman betrekking .

De platonische lichamen beelden, net als het Kompaskwadrant, de driehoek van Pythagoras uit.

De inductieve methode van Aristoteles is complementair aan de deductieve methode van Plato.

Ervin Laszlo boek Kosmische Visie Wetenschap en het Akasha-veld (p. 50/51):
Als twee of meer torsiegolven op elkaar inwerken, integreert het daaruit voortvloeiende interferentiepatronen (interferentiepatronen) de informatie van alle deeltjes in het geheel. We kunnen eenvoudiger en zinvoller - zeggen dat de vortices informatie registreren over de toestand van de deeltjes waardoor ze werden gecreëerd, terwijl het interferentiepatroon de informatie registreert over het totaal van de deeltjes wier vortices elkaar hebben ontmoet.

Ervin Laszlo boek Kwantumshift in het wereldbrein
Hoofdstuk 12 Metafysische, theologische en ethische implicaties, Twee domeinen van de werkelijkheid (p.118).
In het nieuwe concept vormen de twee domeinen van de werkelijkheid – het domein van de actuele entiteiten (het ‘ruimtetijddomein’) en het domein van het kosmisch plenum (het ‘velddomein’).
Evolutie door energie en informatie (p. 119/120)
De in-formatie (als proces) van het ruimtetijddomein door het velddomein leidt tot een toenemende complexiteit van de entiteiten die het ruimtetijddomein stofferen, alsmede tot de structurering van het velddomein waarin entiteiten zich manifesteren en waardoor zij met elkaar verbonden zijn. Het ruimtetijddomein wordt steeds meer geordend en tegelijkertijd neemt de entropie erin toe.

De boeken van Benjamin Adamah, Ervin Laszlo, Jules Ruis (website), Gerrit Teule en Jan Wicherink hebben een punt gemeenschappelijk en dat is de chaostheorie. Ook in het onderzoek ‘E i V’ is de chaostheorie als verbindende schakel naar voren gekomen.
Benjamin Adamah bespreekt in zijn boek de torus op pagina 112, Gerrit Teule op p. 149 en Jan Wicherink op p. 179.

Het Zero Point Field, het Akasha-veld illustreert de absolute ‘Ruimte en Tijd’. In de macrokosmos draait het om de torus en in de microkosmos om de uitgevouwen kubus, die de mens symboliseert.

Naast de wereldklok zijn er twee andere modellen, die hetzelfde fenomeen beogen te duiden. We kunnen hierbij denken aan de twee orden, die Glossarium 'Lectorium Rosicrucianum' onderscheidt en de in – en uitspiralende torsiegolf in een vortexvorm. Deze modellen komen overeen met de immense ‘zandloper’, die door mensen met een BDE-ervaring (tijdschrift BRES nr. 283 p. 47 en Dr. I.K. Taimni De Siva –Sutra De hoogste werkelijkheid en hoe deze te realiseren - uitvouwblad) zijn waargenomen.

Vanuit een andere gezichtshoek is er ook een analogie tussen de twee gezichtspunten, de controverse tussen Jan Peter Balkenende en Wouter Bos. Een klassieke tegenstelling is dat de liberalen vinden dat de overheid het probleem is en de markt de oplossing en de socialisten vice versa. Door de kredietcrisis is deze controverse opnieuw aangezwendeld. Of zoals de discussie over dit thema tussen Jan Peter Balkenende en Wouter Bos laat zien ligt de oorzaak van de graaicultuur voor de een bij de menselijke hebzucht en voor de ander dat de financiële systemen niet deugen. De een denkt vanuit de markt, het individu, de ander vanuit de overheid het collectief. De waarheid ligt in het midden en heeft op het complementaire 'en-en' denken betrekking.

Pascal's triangle has higher dimensional generalizations. The three-dimensional version is called Pascal's pyramidor Pascal's tetrahedron, while the general versions are called Pascal's simplices. De driehoek van Pascal is een rangschikking van de binomiaalcoëfficiënten in rijen voor toenemende n beginnend met n=0 en op elke rij de n+1 binomiaalcoëfficiënten voor de mogelijke waarden van k. In de driehoek komt de eigenschap tot uitdrukking dat elke binomiaalcoëfficiënt de som is van de twee bovenliggende. De driehoek is genoemd naar de Franse wiskundige Blaise Pascal (1623 - 1662), die de eerste was die er mee rekende. De getallen in de driehoek geven het aantal wegen aan vanaf de top naar de plaats van zo'n getal, waarmee ook de besproken eigenschap verklaard is. Omdat er steeds 2 keuzen zijn om de weg naar onder te vervolgen is de som van de getallen op een rij de overeenkomstige macht van 2.

De stertetraëder (stertetraheder) combineert de mannelijke en de vrouwelijke energie, met name de mate van extraversie (Big Five). Het brengt het complementariteitsprincipe tot uitdrukking. De kubus is complementair aan de octaëder, 'Aarde versus Lucht'; Malkuth versus 'Hod, Jesod en Netsach'.

Jan Wicherink legt in zijn boek Ontheemde Zielen Ontwaken de verbinding tussen vortex en torus (p. 179):
Het vergt wat inbeeldingskracht, maar kijk eens naar de dubbele vortex links, lijkt dit niet op een boom? De onderste vortex vormt de wortels, de bovenste vormt het bladerdek. Dit is de boom van de kennis van goed en kwaad in de Hof van Eden. Wanneer we kijken naar het rechter plaatje dan is het vrij eenvoudig om er een appel in te herkennen, de torus heeft namelijk de vorm van een appel. De slang die Eva verleidde om de appel van de boom te eten, is de Phi-spiraal die perfect de torus beschrijft.

 

De levensboom symboliseert de éne werkelijkheid en de boom van kennis van goed en kwaad de ommekeer, de bewustzijnsevolutie van de mens. De levensboom en de boom van goed en kwaad geven samen een weerslag van de blauwdruk van de schepping en van de wetmatigheden die ten grondslag liggen aan het ontstaan, zich voordoen en voorbijgaan van alle verschijnselen. De complementariteit tussen de twee bomen toont de wetmatigheid achter alle inspanningen, blokkades, op- en neergaande bewegingen, successen en mislukkingen.

In het onderzoeksrapport 'E i V' heeft de Kwintessens op het mysterie van het kruis betrekking. H.P. Blavatsky: De Geheime Leer Deel II, Hoofdstuk 24 Het kruis en het Pythagorische tiental (p. 652):
Dit tiental, dat het Heelal en zijn evolutie uit de stilte en de onbekende diepten van de geestelijke ziel of anima mundi voorstelde, bood de onderzoeker twee kanten of aspecten. Het kon in het begin worden gebruikt voor en toegepast op de macrokosmos en werd dit ook, waarna het afdaalde tot de microkosmos, of de mens.

Glossarium 'Lectorium Rosicrucianum' Orde:
Er zijn twee orden: door het grote kosmische onheil dat bekend staat als de val werd het menselijke bewustzijn in twee verscheidene orden opgesplitst:
- de dialectische natuurorde, die onderworpen is aan de wet van "opgaan, blinken en verzinken"; deze vertegenwoordigt slechts één aspect van de oorspronkelijke schepping, en is afgescheiden van het geheel dat haar zin gaf; een gedeelte van de menselijke levensgolf die de verbinding met de Geest verloren is identificeert zich met deze dialectische natuur, waar de Rede afwezig is
- de andere orde - deze van de onbeweeglijke natuur - is bekend als het Oorspronkelijk Rijk, het domein der levende Zielen; alleen zij hebben toegang daartoe die "herboren zijn door water en Geest". Dit onderscheid tussen de twee orden vormt de basis van de gnostieke leer.
Microkosmos: De ware Mens, die een samenvatting is van de ganse schepping, vormt een geheel van zeven sferen, van zeven krachtvelden die elkaar doordringen en waardoor de Oorspronkelijke Mens harmonisch in verbinding stond met de macrokosmos, de kosmische Zevengeest.

Cultuuroverdracht heeft op de imitatie van Plato, een 'intelligent ontwerp' op basis van Waarheid, Schoonheid en het Goede betrekking en niet op intimidatie. Plato zet de natuurfilosofie in zijn werk Timaeus uiteen.

Zelfexpressie brengt vooral de liefde voor de kennis der zelfverwerkelijking tot uitdrukking. De kwintessens heeft primair op zingeving en ethiek betrekking. In het rapport ‘E i V’ staat tegenover 'Chaos, Gaia en Eros', het Intelligent Design, het 'Goede, Ware en Schone' van Socrates.

De oudste mimesistheorie is van Plato, de stichter van de oudste Academie. De mimesistheorie van Plato is onderdeel van zijn Ideeën-leer, die de wereld verdeelt in een zintuiglijke en een geestelijke wereld. De geestelijke wereld is werkelijk, de zintuiglijke is een illusie, want veranderlijk. Men moet zich volgens Plato richten op het geestelijke en streven naar de hoogste wijsheid, namelijk die van het Goede, het Ware en het Schone.

Door Immanuel Kant gevormd filosofisch begrip ding an sich voor de onafhankelijkheid van het kennend bewustzijn existerende werkelijkheid, waarvan ons uitsluitend het verschijnen gegeven is, terwijl zij zelf volkomen onkenbaar blijft. Terwijl Schopenhauer de ware werkelijkheid achter de verschijningen wel kenbaar acht, maakt Kant een onderscheid tussen de onkenbare noumenale werkelijkheid en de kenbare fenomenale werkelijkheid. Kant wees aan het einde van de 18e eeuw al op het feit dat het onmogelijk is aan de hand van de wetten van het denken het meest fundamentele domein 'noumenon' door ervaring te leren kennen. Dat domein wordt door Bohm ‘de impliciete werkelijkheid', door Boeddha 'dharma' en door Plato 'het Goede' genoemd.

De ‘Law of One’ heeft op het universele ordeningsprincipe karma ‘Er is niets nieuws onder de zon’ (Zaaien en Oogsten, Geven en Ontvangen), de 2e grondstelling betrekking. Het gaat in het kwantumvacuüm om de virtuele scheidslijn tussen twee polen (syzygieën), het aardse en het hemelse, tussen dharma en karma, waarvan Dharma buiten de bestaanssfeer van de wereld der tegenstellingen ligt, de Éne werkelijkheid . Het draait primair om de geestelijke wederhelft of Syzygos.

Het zijn bestaat volgens Plato uit een (fenomenale) veranderlijke wereld en een (noumenale) onveranderlijke wereld. Immanuel Kant maakte het onderscheid tussen de onkenbare noumenale werkelijkheid en de kenbare fenomenale werkelijkheid. Kant denkt ook dualistisch in uitersten.

Ongemanifesteerd: 'Binah, Kether en Cockmah'

Het 3e Beginsel van de esoterie gaat over de leer van de hiërarchieën. Namelijk over de fundamentele gelijkheid van alle Zielen met de Universele Ziel, die zelf weer een aspect is van de Onbekende Wortel; en de verplichte pelgrimstocht voor elke Ziel – een vonk van eerstgenoemde – door de Kringloop van Incarnatie in overeenstemming met de Cyclische en Karmische wet, gedurende het gehele tijdperk. In de esoterie wordt van zeven bewustzijnsniveaus, zeven beginselen uitgegaan. Een doorsnede die daarvan is afgeleid geeft Roberto Assagioli in zijn boek Psychosynthese. De oerbron creëert het ‘Ik’ (bronbewustzijn, Zelf-eon, immateriële ziel), de voorwaarde voor het zelfbewustzijn dat door het witte verlichte scherm kan worden geïllustreerd. Het is het ego (de werking van de zeven zintuigen, met een verscheidenheid aan aggregatieniveaus), de relatie tussen geest en lichaam, die zorgt voor het projecteren van de beelden op het scherm.

Het zaad kan niets anders voortbrengen dan wat het zelf is, wat erin besloten ligt; en dit is het hart en de kern van de leer van Swabhâva. Het terrein dat deze leer in filosofisch, wetenschappelijk en religieus opzicht bestrijkt is eenvoudig onbegrensd; ze is van het grootste belang. Bijgevolg brengt ieder individueel Swabhâva, als zijn eigen bijzondere voertuigen, zijn verschillende swarûpa's voort, karakteristieke lichamen of beelden of vormen waarin het zich tot uitdrukking brengt. Het Swabhâva van een hond bijvoorbeeld brengt het hondelichaam voort. Het Swabhâva van een roos brengt een roos voort, het Swabhâva van een mens de vorm of het beeld van een mens en het Swabhâva van een godheid of een god brengt zijn eigen swarûpa of karakteristiek voertuig voort.

Het rapport ‘Eenheid in Verscheidenheid’ is een aanzet om mede op basis van de chaostheorie de oude geschiedschrijving met nieuwe wetenschappelijke inzichten te verbinden. Bestaat de ether is een vraag die niet zo lastig is te beantwoorden. Akasha, ether staat voor de oerbron, de eeuwige bron van leven. De levensgolf staat voor het Bronbewustzijn, het Oerbewustzijn van Gerrit Teule of wat Sjoerd Bonting Oerchaos noemt. Echter op aarde zal de perpetuum mobile van leven niet worden uitgevonden.

De Prachetasas, de vereerders van Nārāyana (die zich evenals Poseidon boven, niet onder de wateren bewoog of er woonde), stortten zich in hun devotie in de diepten van de oceaan en bleven daar 10.000 jaar; en de Prachetasas zijn exoterisch tien, maar esoterisch vijf.

Welke interpretatie van de kwantummechanica zal de eindstreep halen?
Het theorema van Bell en de drie Logoi van de metafysica die met de Dialogue van David Bohm zijn verbonden? ====

Zie ook:

Boeken:

Externe Links

<< vorige |volgende >>

Categorie: Artikelen | Rapport | Auteur: Harry Nijhof


Deze pagina werd sedert 16 dec. 2007 keer bekeken.